23:38
วันนี้จัดบ้าน เก็บไปเก็บมา ก็ค้นเจอโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่า ที่เคยใช้งานมันตอนที่เราอยู่ม.ปลาย สภาพยังไม่แย่เท่าไหร่ แต่ตัวอักษรบนแป้นพิมพ์บางตัวก็เลือนลางเต็มทนแล้ว ดึงปากกาจิ้มหน้าจอที่คุ้นมือออกมาจากช่องเก็บ สายตาก็เหลือบไปเห็นช่องเล็กๆอีกช่องที่จุกยางปิดช่องมันขาดจนดึงเปิดไม่ได้แล้ว จำได้ว่ามันคือช่องใส่เมมโมรี่ แต่ไม่แน่ใจว่ายังมีการ์ดอยู่ไหม ด้วยความอยากรู้ เลยไปหยิบเข็มกลัดมาสะกิดดึงยางให้เปิดออก ยังมีเมมการ์ดเล็กๆเสียบคาอยู่นี่ นึกว่าดึงออกไปแล้วซะอีก แต่โทรศัพท์หาที่ชาร์จไม่เจอแล้ว และตอนนี้เครื่องคงพังไปตามเวลา ในเมมจะยังมีอะไรหลงเหลืออยู่บ้างก็ไม่รู้ เลยตัดสินใจดึงการ์ดมาเปิดในคอมฯ

ทันทีที่เปิด ชื่อโฟลเดอร์ที่เหมือนคุ้นเคยมานานก็ปรากฏ (ก็ต้องคุ้นสิ เพราะบางโฟลเดอร์เราเป็นคนตั้งชื่อมันขึ้นมาเองนี่เนอะ ^^)

ใจเริ่มเต้นแรงนิดนึงเลย

กดไปดูโฟลเดอร์ภาพมีอยู่ไม่กี่ไฟล์เองอะ ตามสภาพคนไม่ค่อยชอบถ่ายรูป ไม่แปลกใจเลย555 ภาพที่มีเป็นภาพเรากับเพื่อนๆสมัยวัยซ่าพยายามเซทผมที่ถูกระเบียบให้ผิดระเบียบแล้วก็ถ่าย555 มีชู2นิ้ว ทำตาโตปากจู๋ตามความนิยมในสมัยนั้น เห็นแล้วก็อยากย้อนเวลากลับไปตีปากตัวเองกับเพื่อนคนละทีแล้วถามว่าปากเป็นอะไร 5555 ตลกชะมัด นั่งดูไปเรื่อย ไปๆมาๆ น้ำตาก็พาลจะไหล นี่เรามาไกลกันขนาดนี้แล้วนะ ตอนนั้นที่เครียดกันหนักสุดก็แค่โครงงานวิทยาศาสตร์ แต่พวกเราทำเหมือนจะเป็นจะตายให้ได้เลย แต่ตอนนี้อะ รู้สึกว่าปัญหาโครงงานตอนนั้นเบาเหมือนขนนกไปเลย ถ้าเทียบกับปัญหาที่ต้องเจอตอนเป็นผู้ใหญ่
แค่รูปภาพไม่กี่รูปก็พาทุกอย่างย้อนกลับมามากมายเลยนะเนี่ย

แต่ยังไม่หมดแค่นั้น เพราะโฟลเดอร์ต่อไป คือ ของจริง!

'my music'

:)

สมัยนั้นฟังอะไรบ้างนะเรา พระจันทร์ยิ้ม?
ลองกดฟังดูอีกทีละกัน

แค่อินโทรขึ้นมา ใบหน้าและท่าทางของคุณก็ปรากฏขึ้นมาด้วย ชัดเจนเหมือนยืนอยู่ตรงหน้าเลย อื้ม จะว่าไปแล้วก็ไม่รู้เลยว่าตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ จะยังสบายดีอยู่ไหม


ไม่ได้เจอกันนานเลย นานมากแล้วจริงๆ

ตอนนั้นอะนะ สารพัดสิ่งที่จะทำให้นึกถึงคุณ ทัั้งต้นไม้ต้นใหญ่ เป๊ปซี่ถุง หนังสือตูน หมากฝรั่งกลิ่นหอมราคาแพง

คุณคือคนที่เราแอบชอบในตอนนั้น เป็น'คุณเพื่อน' ...ที่เราจะรักในแบบนั้นไม่ได้



...

ปิดคอมฯไปแล้ว แต่เสียงเพลงก็ยัังคงก้องอยูู่ในหััวอยูู่เลย ...เมื่อไหร่จะมองตรงนี้ งัั้นเหรอ? ตอนนั้น กับคนที่จริงจังในการเลือกจะฟังเพลงสักเพลงแบบเรา คงจะเศร้ามากเลยสินะ การใส่หูฟังแล้วเปิดเพลงนี้ในทุกๆวันหลังเลิกเรียน ฟังมันทุกขณะ ในตอนที่เดินทางกลับบ้าน และที่นั่งตรงข้ามคือคุณ ในช่วงเวลาที่คุณยื่นกระเป๋ามาให้ถือ เพราะมีน้ำใจลุกให้คนอื่นนั่ง คุณเลยต้องมายืนโหนราวจับตรงหน้าเราแทน

ไม่ว่าเพลงอะไรกำลังเล่นอยู่ เรามักจะกดเปลี่ยนให้เป็นพระจันทร์ยิ้ม ในเวลาที่ได้เห็นหรืออยู่ใกล้คุณ

ไม่่่รูู้ว่่่่่่่่่่าคิิดอะไรไปบ้างในตอนนั้น ขณะที่่่่่่่่่่ฟังเพลงและก็มองหน้าคุณไปด้วย แต่เชื่อว่าใจมันก็คงจะเหนื่อยล้าประมาณนึงนั่นแหละ

...เมื่อไหร่จะมองตรงนี้
คนที่อยู่ข้างเธอ.

ในตอนที่ฟังพระจันทร์ยิ้ม เราเองก็คงอยากจะยิ้มเหมือนกัน 
แต่มันก็...
             ยิ้มไม่ออกเลย

ทำไมตอนนั้นเราต้องชอบคุณด้วยวะ ;-;





SHARE
Written in this book
Sensitive diary
บันทึกไวต่อความรู้สึก
Writer
26069
let's say
ไม่เหลืออะไรให้คิดถึงเลย

Comments