Nutcracker
สาวน้อย 'คลาร่า' อาจดีใจเมื่อได้รับตุ๊กตานัทแครกเกอร์ในคืนคริสต์มาสอีฟ แต่สำหรับ 'แคลร์' เธอไม่เห็นว่าการได้ตุ๊กตาไม้ทหาร หัวโต แถมบาดเจ็บจนฟันหลอจะน่ายินดีตรงไหนแคลร์เอานิ้วจิ้มหัวตุ๊กตานัทแครกเกอร์ประดับจนมันล้มลงบนโต๊ะ เธอสอดส่ายสายตาไปทั่วบรรยากาศครื้นเครงของค่ำคืนก่อนคริสต์มาส งานสังสรรค์ที่ใช้ข้ออ้างเทศกาลพิเศษจัดขึ้น ทั้งๆ ที่ก็ไม่ต่างจากค่ำคืนอื่นๆ ที่มีอาหารและเครื่องดื่มแอลกอฮอล เสียงหัวเราะที่ไม่ยั่งยืนชวนให้แคลร์เบื่อมากขึ้นเป็นสองเท่า เธอมองเจ้าตุ๊กตาไม้ที่นอนแน่นิ่ง ถ้ามันมีชีวิตก็คงเบื่อไม่ต่างกันสักเท่าไหร่

แต่ยินดีด้วยนะที่แกไม่มีชีวิต

แคลร์จับตุ๊กตาให้ยืนขึ้น กระดกเครื่องดื่มในแก้วของเธอจนหมด แล้วเดินออกจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยสีสันของค่ำคืนนี้

...เพื่อพบกับผู้ชายโดนซ้อม นอนโอดครวญอยู่ด้านนอก?

"คุณ เป็นอะไรหรือเปล่า" แคลร์ใช้นิ้วจิ้มคนที่สภาพไม่ค่อยดี หลังจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เธอเรียกมา วิ่งไล่คนน่าสงสัยออกไป ชายหนุ่มในชุดที่ดูดี เสียแต่สกปรกเพราะนอนคลุกฝุ่น โบกมือส่งสัญญาณกับเธอ แล้วยันตัวลุกขึ้น ท่าทางดูไม่เป็นอะไรมาก แคลร์จึงทำท่าจะเดินจากไป ถ้าคนๆ นั้นจะไม่พูดอะไรออกมาซะก่อน

"ขอบคุณนะ" 
สิ่งที่ทำให้แคลร์หยุดไม่ใช่เพราะซาบซึ้งในคำขอบคุณ 

"ฟันคุณหลุดน่ะ" 
แต่เป็นเพราะเลือดที่ไหลอยู่ในปากและฟันสีขาวที่ร่วงลงมา

"เหี้ย!" ผู้ชายคนนั้นหยิบฟันของตัวเองขึ้นมาแล้วพูดเพียงเท่านั้น

"อะ" แคลร์ยื่นขวดน้ำเปล่าให้อีกคนที่นั่งรออยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ เขารับไปกลั้วปากอยู่หลายครั้ง จนกลิ่นคาวเลือดน่าจะหมด แล้วจึงกรอกน้ำลงคอไป

"ไม่ไปหาหมอเหรอ" แคลร์ถามพลางนั่งลงข้างๆ

"ไม่อะ หมอฟันคงไม่ได้เข้าเวรตอนดึก"

แคลร์รู้สึกว่าสิ่งที่น่าห่วงน่าจะเป็นรอยฟกช้ำตามตัวมากกว่า แต่เมื่อเจ้าตัวไม่สนใจคนที่บังเอิญเดินผ่านมาเจออย่างเธอก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งมากกว่านี้

"นี่ คุณ นี่คริสต์มาสอีฟนะ ทำไมทำหน้าเบื่อโลกขนาดนั้น"
...แต่เหมือนอีกคนจะไม่คิดแบบเธอเท่าไหร่...

"ทำไม มันมีอะไรให้เบื่อไม่ได้หรือไง"

"แปลกจัง นี่มันช่วงเวลาเซเลเบรทนะคุณ ต้องแฮปปี้ดิ" 

"อ่อ งั้นคุณก็คงแฮปปี้ดีกับการโดนต่อยในคริสต์มาสอีฟสินะ ดีใจด้วย" เธอยักไหล่ครั้งหนึ่งก่อนจะลุกเดินหนี คริสต์มาสอีฟปีนี้ของเธอมันก็เท่านี้ กลับบ้านไปนอนได้แล้วล่ะมั้ง

"เฮ้ย อันนี้มันไม่เกี่ยวกันสักหน่อย มันสุดวิสัย" แต่อีกคนดูจะไม่ลดละ เดินตามเธอมาอยู่ได้ ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้แคลร์เดินมาถึงส่วนที่มีคนเดินพลุกพล่านแถมสว่างไสวแล้ว คงได้กลัวคนๆ นี้จนตัวสั่น

"อื้อ การเบื่อของฉันก็เป็นเหตุสุดวิสัย"

"เหตุสุดวิสัยมันต้องกะเกณฑ์ไม่ได้สิ การเบื่อมันจะสุดวิสัยได้ไง"

แคลร์อดคิดไม่ได้ คนๆ นี้ช่างน่ารำคาญ

"การเจอคุณเนี่ย สุดวิสัยพอยัง" แคลร์หยุดเดินแล้วหันมาประจันหน้าอีกคน ผู้ชายคนนั้นเลิกคิ้วนิดหนึ่งก่อนพูดต่อ

"อย่ามาโยนให้ผม คุณเบื่อมาก่อนหน้านี้แล้วเหอะ ไม่งั้นจะออกจากงานปาร์ตี้ก่อนเวลาทำไม" 

"ทำไม ฉันจะมีธุระให้ออกมาก่อนไม่ได้หรือไง"

"ถ้ามีธุระก็ไปสิครับ จะมาเดินทอดน่องอยู่ทำไม"

คราวนี้แคลร์อดขมวดคิ้วไม่ได้ 'เ_ือก' คือคำที่ผุดขึ้นมาในหัวของแคลร์

"โอเค ถ้าไม่มีธุระอะไร ช่วยนั่งเล่นเป็นเพื่อนกันหน่อยสิ" เขาชี้ไปที่ที่เก้าอี้ว่างที่ 'บังเอิญ' อยู่ใกล้ๆ เธอมองมันแวบหนึ่ง รู้สึกเป็นเรื่องไร้สาระเกินไปที่จะทำตามคำชวน แต่พอเห็นอีกคนลงไปนั่งสบายใจเฉิบ พร้อมจ้องไปข้างหน้าด้วยสีหน้าสนใจเต็มที่ก็อดไม่ได้ที่จะนั่งแล้วมองตาม

ก็แค่ไม่มีเหตุผลให้รีบไปก็เท่านั้น

"คุณดูผู้หญิง ผู้ชายคู่นั้นดิ" เขาชี้ชวน พร้อมหยิบถุงถั่วออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม และกัดเปลือกเพื่อกระเทาะเนื้อถั่วข้างในออกมา

"โอ๊ย"
สมน้ำหน้า ฟันหลุดอยู่แท้ๆ ยังมากัดของแข็ง 

"กินไหม" แต่เขาก็ยังอุตส่าห์แกะเปลือกออกมากินจนได้ แถมมีน้ำใจแบ่งปันมาให้เธออีก

"ไม่ล่ะ ขอบคุณ"

"ไม่รับเพราะเป็นของคนแปลกหน้าเหรอ ทีผมยังดื่มน้ำจากคุณเลย"
แคลร์ถอนหายใจอย่างอดทน

"สรุปจะให้ดูอะไร" เขาหันกลับไปมองชายหญิงคู่เดิมแล้วทำท่าวิเคราะห์แล้วทำสีหน้าจริงจัง

"น่ารักดีนะ ดูรักกันดี"

เท่านั้นแคลร์ก็ลุกขึ้นทันที ถึงเธอจะว่าง แต่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า ยังดีกว่ามาเสียด้วยเรื่องอะไรแบบนี้

"เฮ้ย คุณ ใจเย็นดิ ก็นี่เทศกาลแห่งความสุขไง เราก็ต้องมาร่วมยินดีกับความสุขของคนอื่นสิ ใช่มะ"
แคลร์ยังยืนยันคำเดิมว่าว่างยังดีกว่าเอาเวลามาใช้กับผู้ชายคนนี้

"หว่า คนนี้ใจดำจัง ไม่ยินดีกับความสุขของชาวบ้านเลย"

"ขอโทษที ฉันไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน อีกอย่าง..." แคลร์มองรอยยิ้มกว้างของผู้หญิงที่ยืนอยู่ไกลๆ กับรอยยิ้มฝืนๆ ของคนที่เดินเคียงข้างผู้หญิงคนนั้น "ความสุขนั้นเดี๋ยวมันก็หายไป ไม่มีทางอยู่ได้นานหรอก"

แคลร์คิดว่าถ้าอีกคนว่าอะไรเธอสักคำ เช่น ใจดำ หรือว่าเธอแช่งชาวบ้าน เธอก็อาจจะหยักไหล่หนึ่งที แล้วเดินออกไปให้จบๆ คืนนี้จริงๆ สักที

"อื้อ ก็จริง" แต่อีกคนกลับเห็นด้วยซะงั้น แคลร์มองคนที่ทำท่าคิดอย่างตั้งอกตั้งใจแล้วได้แต่ไม่เข้าใจ ก่อนที่สายตาของอีกคนจะหันมามองเธอ

"ก็คงมีวันหายไปแหละ แต่ถ้าตอนนี้มันยังมีก็น่ายินดีนะ"

"จะยินดีกับสิ่งที่ไม่เป็นความจริงทำไม" แคลร์มองคู่ชายหญิงที่จับมือเดินออกไปท่ามกลางบรรยากาศของเทศกาล ภาพ...ที่เธอเคยเป็นในบรรยากาศที่เธอเคยโปรดปราน

"ทำไมจะไม่เป็นความจริงอะ ก็เห็นอยู่ว่ามีความสุข"

"ของที่วันหนึ่งจะหายไป จะเป็นความจริงได้ไง"

"เอ้า งี้ฟันผมที่หลุด แล้วถ้ามันหาย แปลว่าฟันผมก็ไม่เป็นความจริงเหรอ โอ้ว ก็อด ฟันนี้เป็นแค่ภาพมายาเหรอเนี่ย"

ผู้ชายคนนั้นหยิบฟันที่หลุดของตัวเองออกมายกไว้เหนือหัวแล้วเอามาแนบแก้มอย่าง 'จงใจ' เศร้าสร้อย จนแคลร์อดเม้มปากด้วยความเหลืออดไม่ได้

"เฮ้อ ถ้างั้นเวลาผมคิดถึงฟันซี่นี้ก็คงเศร้าหน่อยๆ ผมว่า ยังไงฟันของผมก็ยังเป็นความจริง แล้วการมีอยู่ของมันก็ไม่ผิดด้วยนะ มันเคยดีกับผมมากๆ เลย"

จากที่เคยเม้ม ตอนนี้แคลร์รู้สึกถึงฟันที่กัดปากของตัวเอง 
"...พูดอะไรของคุณ"

เขาคนนั้นยักไหล่แล้วลุกขึ้นมายืนตรงหน้าเธอ
"คุณไม่เข่้าใจเหรอ งั้นก็ไม่เป็นไร ไงก็ แมร์รี่ คริสต์มาสล่ะกัน"

"เฮ้ย! มันอยู่นั่น"

ยังไม่ทันที่แคลร์จะตอบรับ เสียงผู้ชายกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้น แคลร์หันไปมองตามเสียง เห็นเป็นคนที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไล่ตามไปเมื่อกี้ เขาคนนั้นหน้าตาตื่นแล้ววิ่งออกไปอีกทาง เหล่ากลุ่มคนกรูผ่านเธอไปทิศทางนั้น แคลร์ตั้งสติก่อนจะตะโกนออกไป

"คุณตำรวจ ทางนี้ค่ะ!"
ได้ผล กลุ่มคนนั้นชะงักไม่ตามเขาไป แต่กลับเปลี่ยนทิศทางเดินมาหาเธอแทน

"คิดว่ากูโง่หรือไง เวลาแบบนี้ตำรวจไม่เคยมาหรอก"
นั่นสิ ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย

"แคลร์!"
อยู่ๆ การมองเห็นของแคลร์ก็หมุนติ้ว ต่อด้วยภาพที่ผ่านตาไปอย่างรวดเร็ว แคลร์พยายามตั้งสติ เห็นเป็นคนที่ควรวิ่งหนีไปไกลแล้ว แต่กลับกำลังจับแขนเธอวิ่งอยู่ตอนนี้ 

"คุณ..."
"...ขอบคุณที่อุตส่าห์ช่วยนะ" เขาพูดไปทั้งๆ ที่ยังวิ่งไม่หยุด "ใจดีขนาดนี้แท้ๆ ไม่ยักจะใจดีกับตัวเองเลย"

"ถ้ามันเคยเป็นความสุขก็ให้เป็นต่อไปสิ ไม่เห็นต้องพยายามปฏิเสธมันเลย" แคลร์มองหน้าอีกคนที่หันมายิ้มให้ "...ให้โอกาสมันเป็นความสุขอีกครั้งเถอะนะ"

เปราะ!อีกคนหยุดวิ่งกะทันหัน ทำให้แคลร์ที่มัวแต่ตะลึงอยู่วิ่งชนอีกคนเต็มๆ จนการมองเห็นพร่าไปพักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ กลับมาชัดอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยหมอก

และผู้ชายคนนั้นหายไปแล้ว

"คุณ!"
แคลร์สะดุ้งสุดตัว พร้อมคำที่ติดอยู่ที่ปาก ใจของเธอเต้นรัวขณะตั้งสติมองไปรอบๆ ไม่มีหมอกอีกแล้ว มีเพียงโต๊ะตัวเดิมในงานปาร์ตี้คริสต์มาสอีฟงานเดิม

และตุ๊กตานัทแครกเกอร์ที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนโต๊ะตัวเดิม

แคลร์หยิบตุ๊กตาไม้ขึ้นมา เธอไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ก็เธอเดินออกจากงานนี้ไปแล้วไม่ใช่เหรอ แถมไปเจอกับผู้ชายท่าทางประหลาดที่ถูกรุมซ้อม แล้วทำไม...

"ขอโทษนะครับ นี่มันช่วงเซเลเบรท ทำไมถึงทำหน้าเบื่อยังงั้นล่ะ"
แคลร์มองผู้ชายที่เดินเข้ามานั่งข้างๆ อย่างตกตะลึง เสื้อผ้าของผู้ชายคนนั้นยังคงดูสะอาดสะอ้านดี "กินไหม" เขาถามพร้อมยื่นถุงถั่วออกมา แคลร์มองมันพักหนึ่งแล้วตอบออกมา

"ไม่ล่ะ ขอบคุณ"

ผู้ชายคนนั้นไม่ว่าอะไร แค่หยิบถั่วขึ้นมากัดเปลือกเพื่อกระเทาะเนื้อถั่วข้างใน เขาทำมันได้อย่างง่ายดายราบรื่น

"เปลือกแข็งชะมัด โชคดีนะที่ฟันยังอยู่ครบ"

แคลร์ไม่ต่อความคำบ่นนั้น เธอแค่หยิบแก้วน้ำตัวเองมาจิบ หันไปมองผู้คนทั่วงานที่กำลังหัวเราะสนุกสนาน มุมปากของเธอยกขึ้นนิดหนึ่ง เธอยังจิบเครื่องดื่มต่อไป ขณะที่คนข้างๆ กระเทาะเปลือกถั่วเม็ดแล้วเม็ดเล่า และชี้ชวนให้มองรอยยิ้มของคนรอบตัว

"มาร่วมยินดีกับความสุขของคนอื่นกันเถอะ"

"แล้วก็...ยินดีกับความสุขของคุณด้วย"
สาวน้อย 'คลาร่า' พบว่าเมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้น ตุ๊กตานัทแครกเกอร์ก็ได้หายไปแล้ว เหลือเพียงประสบการณ์ผจญภัยที่ชัดเจนในหัว และเขาที่ปรากฏขึ้นมาต่อหน้า เช่นเดียวกับ 'แคลร์'
SHARE
Writer
m--mm-m
Lazy person
ทุกอย่างที่อยากเล่า ทุกเรื่องที่ไม่อยากพูดตรงๆ

Comments