เด็กชายของดวงจันทร์.
           ฉันได้รับการขนานนามไปทั่วโลกในนามของ ดวงจันทร์ , อย่างว่าแหละ ฉันมีเพื่อนคือ พระอาทิตย์ และดวงดาวหลายดวงบนท้องฟ้านั่น มันก็น่าเบื่อแหละที่วันๆได้เจอกับเจ้าพวกนี้ พวกเขาเป็นเหมือนกับเพื่อนร่วมจักรวาลเสียมากกว่า 

หากเปรียบตัวเองเหมือนมนุษย์ พวกเขาก็คงเป็นเพื่อนร่วมงาน

แต่ทว่าช่วงปีกว่ามานี้ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้โดดเดี่ยวอย่างเหมือนเคย
น่าแปลกที่ว่า “มนุษย์ผู้นั้น” มักจะเฝ้ามองฉันในทุกๆคืนตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาในเวลาเดิม ฉันไม่เคยรู้สึกเบื่อหน่ายที่จะได้เฝ้ามองเขาอยู่ตรงนี้รับฟังเขาอยู่เรื่อยไป 
 เพราะเขาแตกต่างและไม่เหมือนผู้ใด 
ในบางครั้งบนใบหน้าของเขามีน้ำไหลอาบแก้มทั้งสอง  ใบหน้าเศร้าหมองไม่เหมาะกับคนแบบเขาเลยแม้แต่น้อย ฉันชอบเวลาที่เขายิ้มมากกว่าเสียอีก เหมือนมันทำให้แสงสว่างในตัวฉันเปล่งปลั่งมากขึ้นกว่าเดิม รอยยิ้มเหมาะกับเขามากที่สุด

แทบทุกๆวันฉันจะได้ฟังเรื่องเล่าของเขา เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ทุกข์สุขปนกันไป เขาเป็นคนที่อ่อนต่อโลก แต่ก็ไม่ได้พ่ายแพ้ต่อโลกนี้ซะขนาดนั้น เขาเข้าใจในทุกๆเรื่อง เพียงแค่เป็นเด็กเอาแต่ใจไปหน่อยแค่นั้นเอง ฉันหวังว่าเขาจะเติบโตขึ้น เป็นเด็กหนุ่มที่สง่า ในด้านร่างกายและจิตใจ

ฉันสัมผัสได้ถึงความเป็นมนุษย์ที่มีคุณภาพและได้รับการพัฒนาแล้วจากเขา
 
ฉันชอบเด็กหนุ่มคนนี้พอควรเลยล่ะ เรื่องเล่าของเขาทำให้ฉันรู้สึกอยากจะทำหน้าที่เป็นดวงจันทร์ของจักรวาลนี้ต่อไป รวมถึงเป็นดวงจันทร์ของเขา

แต่ก็นั่นแหละ ฉันเป็นดวงจันทร์นี่นา
 
ในบางครั้งฉันอาจไม่ได้เจอเขาในตอนกลางคืน แต่เจอในตอนเย็น ฉันเองก็ไม่อาจหายไปไหนได้ บางครั้งฉันเองก็มีวันหยุด อยากจะบอกให้เขาเข้าใจว่าในวันที่ฟ้ามืดนั้นฉันรู้สึกอย่างไรที่ไม่ได้เจอเขา แต่ทว่าจังหวะเวลาไม่ตรงกันเสียที จึงไม่ได้เอ่ยไป

ทั้งๆที่จริงแล้ว ฉันเอ่ยมันออกไปไม่ได้ด้วยซ้ำ 

หากเป็นไปได้ฉันเองก็อยากจะอธิบายให้เขาฟังในหลายๆเรื่องเช่นกัน ดีกว่าได้เพียงแค่ควบคุมความเป็นไปของธรรมชาติบนโลกนี้ไปวันๆ แต่ก็ช่างเถอะ มันก็หน้าที่ของฉัน มันก็ถูกตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

เราแค่ต่างทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ก็แค่นั้นเอง

ตอนนี้ฟ้ามืดมาจะเป็นคืนที่สองแล้ว ฉันยังอยู่ที่เดิม เพียงแค่เขาไม่สามารถมองเห็นฉันได้ 
พรุ่งนี้ตอนเย็นๆฉันหวังว่าธรรมชาติจะช่วยให้ความปรารถนาของฉันเป็นจริง แล้วจะได้อธิบายให้เขาฟัง ไม่สิ หวังว่าการปรากฏตัวของฉันในวันพรุ่งนี้จะทำให้เขาเข้าใจในหลายๆอย่างดังเช่นเคย

อยากรู้จังว่าเขาจะทำใบหน้าเหมือนเด็กขี้แยอย่างไรในวันที่เราไม่ได้เจอกัน แค่เราเจอกันไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงต่อวัน เขาก็หงอยเป็นลูกหมาแล้ว แต่มันเป็นเวลาสองคืนแล้วหากรวมในคืนนี้ หวังว่าเขาคงไม่ลงแดงเสียก่อน

บางทีฉันเองก็อยากจะให้เขาเป็นอมตะ เพื่อที่จะได้เจอกันในทุกๆคืน 
รอหน่อยนะ เจ้ามนุษย์ของฉัน :-)




SHARE
Writer
Sweetpie
the lucky one
respected :-)

Comments