โอ้...ที่รัก
' โอ้...ที่รัก,
เงาใบไม้สั่นระริกอยู่บนพื้นหน้าบ้าน
ราวกับภาพสิ่งมีชีวิตสีดำเคลื่อนไหว
ทิวไม้ยูคาเรืองแสงสีนวลเปล่งปลั่ง
ฉันได้ยินเสียงลมกระซิบ, จากใบไม้พริ้วไหว

โอ้...ที่รัก,
ท้องทุ่งนาหลังบ้านเคยเขียวขจี
บัดนี้เต็มไปด้วยกลิ่นสาบดินโคลน
เฝ้ารอฤดูกาลใหม่มาถึง
เมล็ดข้าวจึงจะแตกยอดงอกราก
ฉันได้ยินเสียงนกร้องเพลง, จากที่ไหนสักแห่ง

โอ้...ที่รัก,
ทิวเขาตั้งอยู่ห่างไกลลิบลับ
มีถนนหนทาง บ้านเรือน ขีดกันเอาไว้
เส้นยอดเขาบรรจบกับเส้นขอบฟ้า
ทำลายช่องว่างระหว่างจุดสิ้นสุด
สีเขียวกลายเป็นสีดำทะมึนเมื่อมองไกล
ฉันได้ยินยินเสียงสายน้ำ, จากสีสันของภูเขา

โอ้...ที่รัก,
ฉันกับธรรมชาติเป็นหนึ่งเดียว
เมื่อมีแค่ฉันในร่างเปลือยเปล่า '

by Left-Hander
SHARE

Comments