ของตาย
ปลายเดือนมิถุนายน สองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด...

ฤดูฝน

"ถ้าพี่เขารู้ว่าเรามากินข้าวกันสองคนจะทำไงอ่ะ"
"รู้ก็รู้สิ"
"น้องว่าเขาจะมาเดินห้างนี้ปะ"
...

ความกังวลผ่านดวงตาคู่ตรงหน้า ทำให้ฉันชะงัก มือข้างขวาที่กำลังคีบแซบม่อนเข้าปาก

แกร๊ก

วางตะเกียบ

กินไม่ลง

"ถ้าเขารู้แล้วจะทำไม"
"ก็เปล่า...ไม่อยากถูกนินทานี่หน่า"

บทสนทนาก็ถูกตัดโดยที่ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อ

เดินเล่นในห้างกันสักพักใหญ่ มองเห็นผู้คนเริ่มวิ่งกรู่เข้ามา ถ้าให้เดาคงจะเป็นอะไรไปไม่ได้ นอกจากการวิ่งหลบฝน

"ฝนตกอ่ะ กลับไง"
"นั่งแท็กซี่สิ"
"แต่จะออกไปยังไงนี่สิ"

ไม่ยากนะ

เพียงแค่ก้าวเดียวก็เข้าไปถึงตัวเขา ถอดเสื้อยีนคลุมไหล่พร้อมกับหมวกแก๊ปที่ชอบใส่เป็นประจำให้ ปัดไรผมที่มาปกปิดดวงตาคู่สวยของเขาออก สบตากันได้แค่เศษสามส่วนสี่ของนาที แค่นี้แหละ เรียกรอยยิ้มจางๆได้จากคนตรงหน้า

"พร้อมมั้ย"
"อื้อ"

จับมือวิ่งผ่านสายฝน แม้ความเย็นจากน้ำจะกระทบลงบนผิวแต่ก็ไม่เคยทำให้รู้สึกหนาวเลย

โบกมือลากันเรียบร้อย ฉันยืนมองรถที่ค่อยๆออกตัวไปช้าๆ ราวกับว่ากลัวเขาจะหายไปไหน

ความรู้สึกที่ได้เจอเขาทุกวันมันเป็นอะไรที่พิเศษ ถ้าไม่ติดว่าเขาอยู่ใกล้ชิดกับคนของเขา ความเจ็บแปล๊บวิ่งทั่วหัวใจ ก่อนจะหาที่หลบฝน ทั้งเนื้อทั้งตัวก็เปียกไปหมดแล้ว


Miss call

กลิ่นสบู่จางๆหลังอาบน้ำเสร็จ เดินมาดูแสงวาปที่หน้าจอโทรศัพท์ เห็นสายที่ไม่ได้รับจากเขา

รู้สึกดีนะ

โทรกลับไปคุยกันได้หลายนาที ช่วงเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ ถ้าไม่ผิดสังเกตราวๆสามทุ่มจะมีปัญหาที่ทำให้ต้องวางสาย ราวกับว่าทำเหมือนไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ จำใจต้องวาง ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจ ว่าคนของเขากลับมาถึงห้องแล้ว

"แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวไปซักผ้า"
"อ่อ โอเค"

ลืมรึเปล่าว่าวิ่งตากฝนด้วยกันมา วางสายแล้วจุดบุหรี่ ควันลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้อง ไม่สนใจแม้ใครอีกคนจะไม่ชอบกลิ่นของมัน ไม่นานนักเขาก็กลับมา

รูมเมทของฉันที่มีใครอีกคนอยู่แล้วเช่นกัน


ทุกคนทำเหมือนฉันเป็นของตาย












SHARE

Comments