การเกิดใหม่อีกครั้ง.
          กำแพงสีเทาครึมของผมได้ก่อตัวขึ้นอีกครั้งหนึ่งหลังจากโดนทุบพังทลายแทบไม่เหลือซากเดิม ชิ้นส่วนสำคัญที่เคยถูกเก็บไว้ได้หายไป 

หัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่บริสุทธิ์ได้หายไปมาระยะใหญ่ๆ
ระยะใหญ่ๆที่แปลว่า หนึ่งปีกว่าๆ


แต่แล้วเจ้ากำแพงก็ได้กลับมาอีกครั้ง  , ความเย็นชา ความเพิกเฉย ความนิ่งสงบราวกับไม่สามารถรู้สึกมีความรักได้ในครั้งต่อไป 

สิ่งเหล่านั้นล่อหลอมรวมกันจนเกิดกำแพงขึ้นมา มันทั้งสูง และชัน ไร้ซึ่งความรู้สึก แต่ทว่ากลับกลายเป็นเกราะป้องกันแห่งความว่างเปล่า

ด้านหลังกำแพงไม่ได้มีอะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้ว  

ใครเขาอยากจะเก็บหัวใจตัวเองไว้หลังกำแพงกันล่่ะ

เพราะว่าคนส่วนใหญ่มักจะซ่อนสิ่งที่อ่อนแอและอ่อนไหวที่สุดของตัวเองไว้หลังกำแพงนั่นจนลืมคิดไปว่า เราไม่ควรบอกใครต่อใครจนมีผู้บุกรุกเข้ามาเกเรในท้ายที่สุด

อาจเป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเอง ความอยากรู้ และคิดว่ามันเป็นสิ่งสวยงาม

แต่ถ้าหากว่าเราไม่ได้ฝังมันไว้ตรงนั้น สิ่งที่เจ็บปวดก็ไม่สามารถทำอะไรเราได้

เหมือนผมกลายเป็นคนไม่มีหัวใจไปโดยปริยาย

แต่หาก ถ้าคุณถามผมว่าตอนนี้กล่องดวงใจของผมนั้น แท้จริงอยู่ที่ใด ผมเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้เช่นกัน 

ชักเริ่มไม่แน่ใจ 

ไม่รู้ว่ามันถูกซ่อนไว้บางส่วนในพื้นที่ของผมหรือหายไปกับคนอื่นกันแน่

ได้แต่นึกถึงมันในทุกๆวัน หวังว่าสักวันจะเข้าใจ แต่ไม่เลย เพราะมันไม่ได้อยู่ที่เดิมที่เคยถูกฝังไว้

ถ้าหากว่ามันไม่ได้หายหรือถูกซ่อน แต่ทว่ามันได้กลายเป็นส่วนนึงของผมคนนี้ล่ะ มันจะเรียกว่า “ดี” ได้หรือเปล่านะ


มันจะดีกว่ามั้ยนะ ถ้าหากว่ามันหายไป     กับบางคน แล้วไม่ต้องกลับมาอีก   
ผมหมายถึง กล่องดวงใจ ที่กลายเป็นซากอารยธรรมแห่งความรัก , ผมคิดว่าเราสามารถสร้างมันได้ใหม่ขึ้นได้ 

ต่อให้ผมไม่สร้างมันขึ้นมาเอง มันก็จะเกิดขึ้นเองตามอัตโนมัติแต่ก็คงไม่ได้เร็วเท่าการที่ผมเยียวยาด้วยตัวเองหรอก 

รักตัวเองให้มากๆ คือ ใจความหลัก
แด่การเกิดใหม่อีกครั้ง , 

ผมจะไม่ฝังมันไว้หลังกำแพง 
มันจะเคลื่อนที่อย่างอิสระ โดยที่ผมเองไม่ใช่ผู้ควบคุม มีเพียงแต่ความสุขเป็นผู้นำทาง และคำอวยพรเป็นแรงขับเคลื่อน 














SHARE
Writer
Sweetpie
the lucky one
respected :-)

Comments