ในวันที่ต้องฝ่าฝน
บางครั้งฝนก็ตกลงมาแบบไม่คาดคิด
ความชื้นในอากาศไม่บ่งบอก
ท้องฟ้าไมให้สัญญาณ
ผมคิดว่า จะฝ่าออกไปเลยดีไหม?

ใครบางคนเคยกล่าวไว้นานแล้ว
ว่าถ้าท้องฟ้ายังไม่สว่าง
ถนนยังไม่แห้ง
ความชื้นยังอยู่ในอากาศ
นกยังไม่ออกมาโบยบิน
สายรุ้งยังไม่พาดผ่านท้องฟ้า
ให้ยืนหลบฝนไปก่อน
ผมยังไม่แข็งแรงพอหรอก
เขามักบอกกับผมอย่างนั้น
....
ฝนตกลงมาเป็นเวลาหนึ่งเดือน
คำปลอบใจจากผู้คนเริ่มวนซ้ำ
จนกลายเป็นรูปแบบประโยคที่เราจับทางได้
ผมไม่แน่ใจว่ามันหนักแน่นมากขึ้น
หรือเจือจางลงไป

คำทักทายจากคนอื่นที่เดินผ่านมา
การโบกมือ รอยยิ้ม คำพูด การสัมผัส หรือรอยจูบ
ก็ล้วนแล้วแต่ไม่สำคัญ
เพราะเราก็มักจะปล่อยให้เขาเดินผ่านไป

คำใด ๆ ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไปใช่หรือไม่
หรือว่าหากขาดไปแล้วจะกลับมารู้สึกโหยหา
....
บางคนเริ่มเดินฝ่าฝนออกไปแล้ว
บางคนมีใครอีกคนเดินถือร่มมาให้
บางคนยังนอนหลับอยู่ตรงนี้
บางคนยังยืนร้องไห้

เราควรจะอ้อนวอนต่อท้องฟ้าดีไหม
ว่าให้หยุดตกเสียที
หรือเราจะบอกกับท้องฟ้าด้วยการกระซิบกับตัวเอง
ว่าอยากหยุดตกเมื่อไรก็เมื่อนั้นเถอะ
ร้องไห้เสียให้พอ ส่วนเราจะเป็นอย่างไรก็ช่างมัน

ท้องฟ้ายังไม่สดใส
ฝนยังตกลงมาเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะฝนซาหรือว่าพายุ
นกไม่ออกมาโบยบิน สายรุ้งไม่เคยปรากฏให้เห็น
ถนนเต็มไปด้วยรถยนต์ ผู้คนยังเดินกางร่ม
ผมยังไม่แข็งแรงพอ ?

ผมคิดว่า
ผมจะฝ่าฝนออกไปแล้วนะ

find me here on fb @dorkmainaisummer
ฝากเพจ ดอกไม้ในฤดูร้อนด้วยนะครับ : )

SHARE
Writer
watermelol
listener
https://www.facebook.com/dorkmainaisummer/

Comments