ถึง นายคิ้วขมวด
เราไม่รู้ว่าเราเริ่มชอบคุณตั้งแต่ตอนไหน
เมื่อไหร่กันที่ใจฉันเริ่มเต้นแรงเมื่อเห็นหน้าคุณ
เมื่อไหร่กันนะที่ใจฉันสั่นเมื่อคุณเข้าใกล้ตัว

คุณคือเพื่อนร่วมห้องของฉัน
คุณเป็นเพื่อนร่วมห้องที่สร้างความทรงจำไม่ดีให้ฉัน...
ในวันงานเลี้ยงห้องจบม.4คุณตะโกนบอกให้ฉันถอดเสื้อ และตอนนั้นเองที่มันเข้ามากระแทกใจฉันเต็มๆมันทำให้ฉันโกรธและเกลียดคุณ
โอเค...โอเค ฉันยอมรับว่าวันนั้นฉันแต่ตัวล่อแหลมก็จริง แต่คุณก็ไม่ควรพูดแบบนั้นกับฉัน
“ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ”ฉันพูดกับเพื่อนที่เข้ามาปลอบฉันที่กำลังร้องไห้ ฉันเกลียดการคุกคามทางเพศ ฉันกลัวเพราะตอนนั้นฉันเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลนรกที่มีบุรุษพยาบาลคุกคามฉัน มันแพนิกไปหมด ผู้ชายรอบข้างฉันในสายตาของฉันคือแย่ไปหมด


ฉันไม่เคยมีความรู้สึกดีๆให้คุณเลย...
จนกระทั่งวันที่คุณมาช่วยงานหาเสียงกีฬาสีที่บ้านของเพื่อนสนิทฉัน
ความรู้สึกกับคุณมันเปลี่ยนไป...คุณไม่เหมือนเดิม ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าชอบคุณ
คุณไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว...
ไม่ใช่คนที่ฉันเกลียด ไม่ใช่อีกแล้ว
คุณคือคนที่น่ารัก
แม้จะชอบทำคิ้วขมวด
แม้จะชอบตะโกนเสียงดังก็ตาม
แต่คุณรู้ไหม เวลาคุณยิ้ม...
เหมือนโลกของฉันมันสดใสไปหมด
คุณเป็นคนที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่ง
แต่ก็ดูเป็นคนขี้อายในเวลาเดียวกัน
อาจจะชอบพูดทำร้ายจิตใจคนอื่น
แต่ฉันเชื่อ...ว่าคุณไม่ได้คิดจะทำร้ายเขาจริงๆ
ฮ่ะๆ เวลาเราชอบใครนี่เราก็จะมองเขาในด้านบวกเสมอเลยนะ...

ตอนปล่อยแบนเนอร์แล้วประธานนักเรียนให้ร้องเพลง คุณไม่ยอมเข้ามาใกล้ฉัน ไม่ยอมจับมือฉัน...
สารภาพตรงๆว่ารู้สึกแย่หน่อยๆ แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะมันเป็นสิทธิ์ของคุณที่จะเลือกไง
คุณน่ะขี้แซะเป็นที่หนึ่ง...
ตอนฉันกำลังจดวิชาเคมีตอนที่ตัวเองไม่ได้มา
คุณนั่งข้างหน้าฉันและจดสรุปเสร็จก่อน
ขณะที่คุณกำลังเก็บของคุณก็พูดกับฉัน
“อ้าวๆ (ชื่อฉัน)ไม่ยอมทำงานทำการน้า”
ยอมรับว่าตอนนั้นหัวใจฉันสั่นจนแทบจะหลุดออกมา แต่ก็ต้องโต้ตอบกลับไปเพราะไม่งั้นจะมีพิรุธ

คุณน่ะ...ชอบพูดอะไรออกมาโดยที่ไม่รู้ความจริงเลยสักนิด
วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ เพื่อนๆนัดกันมาซ้อมหาเสียงที่โรงเรียน
ฉันเกิดเป็นลม...จึงไปดื่มน้ำและนอนฟุบพัก
แต่เหมือนตอนที่ฉันกำลังฟุบคุณกับกลุ่มเพื่อนก็เดินผ่านมาพอดี
“ไอ้นี่ กูให้มาซ้อมแม่งมานอน”คุณว่า ฉันไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองสีหน้าคุณแต่คิดว่าคุณคงกำลังไม่พอใจสักเท่าไหร่ หรือคุณกำลังหยอกเล่นกันนแน่นะ
“กูเป็นลม”ฉันบอกคุณพลางเงยหน้าขึ้นมา ตอนนั้นตามันพร่าไปหมด
“มันป่วย”เพื่อนคุณบอกก่อนจะหยิบกระเป๋าไปพร้อมกับคุณแล้วก็เดินจากไปทิ้งให้ฉันนอนฟุบ คุณนี่...แย่จริงๆเลยนะ
ไม่รู้อะไรแล้วยังจะพูด หึ
ฉันล่ะเกลียดคนแบบนี้ที่สุด
ฉันล่ะเกลียดคุณจริงๆ

ถ้าฉันเลือกได้
ฉันจะขอให้ไม่รู้สึกอะไรกับคุณ...
แต่ทำยังไงได้
ฉันชอบคุณไปแล้ว
SHARE
Written in this book
จดหมายถึงคุณ
เสมือนกล่องรวบรวมจดหมายที่เขียนถึงคุณแต่ไม่ได้ส่งไป
Writer
peachful
patient
คนคิดมาก

Comments