สมดุลชีวิตที่ยังไม่มีคำตอบ
ก่อนหน้านี้ที่เราไปหาหมอ
เราคิดว่าส่วนหนึ่งของการเป็นซึมเศร้าของเรา
มันเริ่มต้นจากการกดดันตัวเอง ว่าต้อง perfect ในทุกๆด้าน
ซึ่งพอมองความจริงได้ก็แทบจะอยากด่าตัวเองว่า ไอ้บ้า
ใครจะเก่งรอบด้วยจริงๆได้ขนาดนั้น

แต่ตอนนั้นน่ะ เราใช้แรงกดดันนั้นเป็นแรงขับเคลื่อนในการทำทุกอย่างเลย
ทั้งการเรียน การทำกิจกรรมต่างๆ 
ซึ่งผลมันก็ออกมาโอเคดีนะ เพียงแต่เราคาดหวังกับคำว่าสมบูรณ์แบบมากไป
มันเลยเครียด

แต่ตอนนี้พอเราเอาแรงกดดันออกไปจากตัวเองได้
เราดีขึ้นจากการเป็นซึมเศร้า
แต่ผลงานของเรามันแย่ลงชัดเจนไปเลย
เราไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้น

อาจจะเพราะเรายังหาสมดุลระหว่าง
การใช้ความสุข กับ การได้มาซึ่งผลลัพธ์ที่ดี
ไม่ได้รึป่าว เลยทำให้เป็นแบบนี้

โอเค เรายอมรับในระดับหนึ่งเลย
ว่าเราค่อนข้างสุดโต่งในเทอมล่าสุด
เราเน้นมีความสุข เกรดพอไปได้
แต่พอเจอCตัวแรกในชีวิตมันแบบว่า
ไปต่อไม่เป็นเลย รู้สึกมืดแปดด้าน
ถามตัวเองซ้ำๆว่ากำลังทำอะไรอยู่

ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ที่ไม่มีความสุข 
ได้เกรดเป็น top3 ของสาขาด้วยซ้ำ

เราเริ่มไม่แน่ใจเลย
ว่าวิธีแบบไหน คือวิธีการดำเนินชีวิตที่ถูก
หรือสมดุลของมันคืออะไร

และหละงังจากนี้คือสิ่งที่เรากลัว มันคือเทอมต่อไป
ด้วยความที่เกรดเรามันตกเยอะมาก จนไม่ถึง 3.5 แล้วในเทอมล่าสุด
แต่ตอนปีสี่ เราจะไปอเมริกา 
ซึ่งมหาละชัยที่เราจะไป เขาพิจารณานักศึกษาที่จะไปเรียนจากลำดับในคณะ
นั่นแหละคือปัญหา
เราจะทำยังไงให้กลับมาแทบจะเอล้วน หรือเกรดต่ำสุดแค่บีบวก
โดยที่ไม่ต้องกดดันกับมันเกินไป และไม่ซึมเศร้ากับมัน

เราจะสามารถทำมันได้ไหม
เราควรทำยังไง สมดุลมันยังไงดี

แต่ที่แน่ๆเราคงตั้งใจ แล้วก็กลับไปตั้งใจเรียน เข้าเรียนทุกวิชา
จดเลคเชอร์เอง กลับมาทำสรุป
แต่จะพยายามหาความสุขให้ตัวเองได้ภาคภูมิใจเรื่อยๆ

ถึงไม่แน่ใจว่าจะทำได้ขนาดไหนก็ตาม
สู้ๆนะตัวเรา เอาเรื่องนี้ไปปรึกษาหมอด้วยเจ้าบ้า ห้ามลืม

ยังไงก็อย่าลืมรักตัวเองกันเยอะๆนะคะ
หวังว่าทุกคนคงหาสมดุลของตัวเองเจออย่างมีความสุข
ถ้าเจอแล้วก็แชร์ได้นะ ส่วนเราจะพยายามต่อไป :)
SHARE
Writer
pxxxx
Survivor
ex-exchange student in Mexico. Now, full-time uni student and major depressive disorder.

Comments