กัดกิน
เขียนเพื่อให้ได้ระบาย

เพราะความตายมันง่ายเกินไป     การมีชีวิตอยู่ยังคงเป็นอะไรที่ทรมานมากกว่า ในวันที่อารมณ์ดิ่งอย่างถึงที่สุดจนหมดแรง พยายามดีดตัวเองขึ้นมาให้มันดีขึ้นแต่ก็กลับแย่ลง จู่ๆก็มาแบบไม่มีอาการเลยแถมหนักด้วย ทั้งๆที่มีสติครบถ้วนแต่กลับรู้สึกแย่มากๆ จากตอนแรกที่เคยเป็นไม่เกิน 20 นาทีและรู้ตัวตลอดเวลา แต่ครั้งนี้ลากยาวมาเรื่อยๆตั้งแต่ 4 โมงเย็นจนถึงปัจจุบันในขณะที่กำลังพิมพ์อยู่นี้ที่ทรมานก็คือเรายังคงรู้ตัวตลอดเวลา ข้างในเรารู้สึกโกรธ เรากรีดร้อง เราปวดร้าว เราทรมานและถูกกัดกินอีกแล้ว เราค่อยๆหมดแรง 

     เราเลือกใช้ชีวิตในแต่ละวันโดยการที่ทำให้ใครก็ได้ได้หัวเราะเพราะเรา ให้พวกเขาเหล่านั้นมีความสุข เวลาเขามีปัญหาเราจะทำให้เขาสบายใจ โดยเราเชื่อว่าสิ่งเหล่านั้นจะย้อนกลับมาทำให้เรารู้สึกดี ไม่ได้คาดหวังมากว่าจะได้กลับมาเต็มร้อย เอาแค่ให้พอมีแรงอยู่ได้ก็ดีเกินพอแล้ว เราถือว่านี่คือ "อิิคิไก" ของเรา  

     การอ่านหนังสือมาก การรู้อะไรมากๆเพราะรักในการอ่าน การคิดที่แตกต่าง เราไม่เคยมองว่าเป็นปัญหาเลยสำหรับตัวเรา เราตัดสินใจเลือกชีวิตแบบนี้มานานแล้วกับการที่จะเดินไปบนเส้นทางที่โดดเดี่ยวนี้โดยหวังว่าซักวันหนึ่งจะเจอคนที่พูดภาษาเดียวกันกับเรา คนที่เข้ากับเราได้ คนที่เติมกำลังใจให้เราได้ในวันที่เราแย่ ในวันที่เราพอจะกลายเป็นผู้รับได้บ้าง ในเมื่อเรายังคงต้องอยู่กับแวดล้อมแบบนี้ เราก็ยังคงต้องปรับตัวปรับมุมมองที่จะทำให้เราอยู่ได้อย่างไม่มีความทุกข์
 
     คำถามที่มาตั้งแต่ต้นว่า “เราเกิดมาทำไม” ยังคงไม่ได้คำตอบ แต่บางคนได้พูดไว้ว่า เรามีหน้าที่ที่จะต้องค้นหามันด้วยชีวิตที่เราเกิดมา 26 ปีผ่านไปสิ่งที่เราเข้าใจกลับมีแค่ “โลกนี้มันไม่ใช่โลก 2 มิติ มันไม่ได้เดินทางในระนาบเดียว” ทั้งหมดเท่าที่รู้ในตอนนี้เท่านั้นเอง



     เคยเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับเพื่อนที่ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองเพราะโรคซึมเศร้าเมื่อปีที่แล้ว ณ ตอนนั้นเราเข้าใจนิดหน่อยกับความทรมานในการมีชีวิตอยู่ ถึงแม้จะเป็นคนละแบบกันแต่ความทรมานก็คือความทรมาน บางทีคำตอบที่เพื่อนเลือกอาจเจ็บน้อยที่สุดแล้วถ้าหากการอยู่ต่อแล้วมันทรมานกว่า เรายังหวังและเชื่อว่ามันจะต้องหายเป็นปกติ อาการดิ่งคืออะไรที่เหี้ยที่สุดแล้ว


SHARE
Writer
lullably
writer
Reader/Narrator

Comments

kramto
1 year ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ ✌🏻
Reply
lullably
1 year ago
ขอบคุณมากครับ
shortlegs
1 year ago
: ))
Reply
lullably
1 year ago
(: