พะยูนยักษ์
จะมีสักกี่คนที่รักเรามากขนาดนี้
"พะยูนยักษ์" เป็นคำพูดที่เขาชอบเรียกเราตลอด เวลาเราชอบระเบิดอารมณ์ใส่ 
เราชอบหาเรื่องและผลักไสเขาให้ออกจากชีวิตหลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่มีเลยสักครั้งที่เขาจะปล่อยมือ 
อย่าว่าสิ ว่าทำไมฉันใจร้ายขนาดนั้น
ฉันแค่คิดว่า "ฉันกลัว" "ฉันกำลังปกป้องตัวเองอยู่นะ"
ฉันกลัว กลัวว่าวันนึงฉันรักเขามากเกิน ขาดเขาไม่ได้ แล้วเขาจะเป็นฝ่ายทิ้งฉันไปก่อนแล้วฉันจะอยู่ไม่ได้
ฉันกลัว กลัวว่าวันนึงเขาจะเปลี่ยนไป อาจเพราะความห่างไกล หรือเพราะอะไรต่าง ๆ นานา

ฉันกลัว 
ฉันมักก่อกำแพงขึ้นมาทีละน้อย ๆ เมื่อรู้สึกกลัว 


    เขาเป็นคนรักคนแรกเป็นแฟนคนแรกของฉัน 
ทำให้ฉันชอบตัดสินใจว่า การไม่มีเค้าก่อน จะทำให้ฉันเข้มแข็งกว่า และกลับมาอยู่คนเดียวได้อีกครั้ง อย่างที่ 25 ปีที่เคยผ่านมา กับการใช้ชีวิตและมีความรักให้เพียงตัวเอง 
ใช่ ฉันดูเป็นคนเห็นแก่ตัวมากใช่ไหม 
ครั้งนึงที่ฉันเคยไล่เขา เขากลับขี่รถมอเตอร์ไซค์มาด้วยตัวของเขาเองเกือบ 150 โล 
เขามาง้อฉัน
ฉันไม่เคยรู้สึกภูมิใจหรืออะไรเลยที่เขาทำเพื่อฉันขนาดนั้น ฉันสงสารเขา 
"เฮ้ย ทำไมต้องทำเพื่อกันขนาดนี้"  เขาตอบว่า
"รัก" คำเดียว 
ฉันเสียใจในการกระทำของฉัน แล้วคิดว่าฉันจะไม่ทำร้ายคนที่ฉันรักอีก 
แต่วันนี้ ฉันได้ทำมันอีกครั้ง ความกลัวได้แทรกซึมทุกอณูความรู้สึก ฉันตัดสินใจตัดการติดต่อทุกชนิดจากเขา 
แต่ก็อดไม่ได้ที่เขาจะหาทุกวิถีทางติดต่อฉันมา 
เสียงโทรศัพท์ฉันดัง ปรากฏเบอร์ที่ไม่คุ้นชิน
"ตอนนี้เลือดกำดาวไหลกำลังไปโรงพยาบาล..." ฉันได้ยินไม่จบประโยคดีฉันก็กดตัดสาย 
เขาใช้เบอร์ใครโทรมานะ 
หนึ่งชั่วโมงผ่านไปก็ไม่มีการติดต่อมาจากเขาอีกเลย 
เสียงแจ้งเตือนแมสเซนเจอร์ดัง เฮดแชทเป็นรูปน้องของฉัน "เขากำลังขึ้นรถมานะ" ฉันจับใจความได้แบบนี้ 
แวบแรกฉันหงุดหงิดและโมโหมาก 600 700 ร้อยโลกลับมาทำไม บ้าไปแล้วหรอ...

ฉันยกนิ้วขึ้นมานับ 1 ทุ่ม 2 ทุ่ม 3 ทุ่ม 4 ทุ่ม 5 ทุ่ม เที่ยงคืน ตี 1 ตี 2 
"ฉันไม่ได้รอ แต่ตอนนี้ฉันแค่นอนไม่หลับเฉย ๆ"

#ฉันจะข้ามผ่านความกลัวไปได้อย่างไร
#ฉันปิดไฟนอน 2 รอบแล้วนะ
SHARE
Written in this book
หมา(ใจ)น้อย😊
เป็นเรื่องราวของหมาน้อย ที่แสนใจน้อย และเป็นหมาตัวพิเศษที่มาร่วมสร้างเวรกรรมใหม่ร่วมกัน มันไม่ใช่ความลับ แค่มันยังไม่ถึงเวลาบอก
Writer
Juji
เทพารักษ์
รู้สึกดีสักพัก จะรู้สึกรักไปเอง ❤

Comments