ความทรงจำในวันหนึ่ง

วันต่างๆที่ผ่านมา ผ่านมาแล้วก็ผ่านเลยไป

เวลาไม่เคยได้เดินย้อนกลับ ทุกอย่างล้วนเดินไปข้างหน้า

ไม่มีวันย้อนกลับมา เหลือไว้เพียงหนึ่งอย่าง

ความทรงจำที่ค่า ให้ย้อนกลับไปวันเวลาเหล่านั้นแทน
คิดซะว่า 
เป็นหนึ่งทางเลือกที่เราจะได้กลับไปในเวลานั้นได้โดยที่เราไม่เสียอะไรไปมากกว่านี้ ถ้าหากว่า... 
ถ้าหากวันนั้น... ถ้าเราเลือกที่จะทำแบบนั้น... ถ้าเราเลือกอีกอย่างนึง... มันจะเป็นยังไงนะ?

วันนั้น วันที่ผ่านมา มีทั้งสุขมีทั้งทุกข์ ทุกอย่างต่างอยู่ภายในความทรงจำที่เราจดจำมันไว้ วันที่เราร้องไห้ วันที่ไม่มีอะไร วันที่ทุกอย่างเปลี่ยน ความทรงจำยังทำให้เราเดินทางย้อนกลับไปในวันนั้นได้เสมอ เป็นเสมือนสถานีรถไฟที่เราสามารถเลือกเส้นทางต่อไปได้เสมอ สถานีย่อยหลายล้านสถานีก่อนที่จะถึงสถานีปลายทาง 
บางทีสถานีปลายทางอาจจะไม่มีจริงด้วยซ้ำ รถไฟที่แล่นออกไป เริ่มเดินทางตั้งแต่เราตื่นนอน จนไปถึงตอนที่เรานอน แม้แต่ฝันบางครั้งรถไฟก็ยังหยุดเลยด้วยซ้ำ ความทรงจำนี่น่าแปลกนัก แค่ไม่ถึงเสี้ยวนาทีก็สามารถทำให้เราย้อนกลับไปในวันนั้นได้ สามารถเดินโลดโผนในความทรงจำได้อย่างไม่จำกัด แต่มีเพียงสิ่งที่เดียวไม่สามาถทำได้ คือ "กลับไปแก้ไข"

ความทรงจำที่ไม่สามารถจะย้อนกลับไปแก้ได้ คงเป็นอะไรที่เจ็บปวดอยู่ทุกครั้งเสมอ ได้เพียงแค่ย้อนกลับไปดูตามความทรงจำนั้น แต่เราไม่สามารถเปลี่ยนสิ่งที่เกิดขึ้นในนั้นได้อีกต่อไป
นั่นคงเป็นหนึ่งในสัญญาณที่จะบอกว่า สิ่งที่เกิดขึ้นคือสิ่งที่เกิดขึ้นมาแล้ว สิ่งที่ทำไปแล้วสุดท้ายก็คือสิ่งที่ทำไปแล้ว ไม่สามารถย้อนไปได้ว่าแล้วบอกตัวเองว่าสิ่งที่ทำมานั้นจะได้ผลลัพธ์ที่ผิดมหันต์ หรือถูกต้องอย่างที่สุด ทุกอย่างยังคงเป็นอย่างเดิมเหมือนกับสิ่งที่ได้ทำครั้งแรกเสมอ ความทรงจำยังคงเป็นความทรงจำเดิมตลอด ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนก็ยังคงเดิม

เป็นเหมือนกรงขังในความทรงที่ทำได้แค่จ้องมอง เกาะลูกกรงดูภาพเดิมๆซ้ำๆไปมา จนบางครั้งก็รู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถแก้ไขได้ อยากจะกลับไปใจจะขาด แต่สุดท้ายและท้ายที่สุด สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคงเป็น คำปลอมใจง่ายๆ
ทุกอย่างผ่านมาแล้ว และทุกอย่างที่ผ่านมานั้นดีที่สุด
SHARE

Comments