เพลงที่ส่งไปไม่ถึง.
เสียงเพลงที่คุ้นหูจากวิทยุในรถคันเขื่องเริ่มบรรเลงขึ้นในขณะที่หญิงวัยยี่สิบหกกำลังขับรถมุ่งหน้ากลับบ้าน เขาว่ากันว่า การที่บังเอิญได้ฟังเพลงที่ชอบจากวิทยุมักไพเราะกว่าการเปิดฟังด้วยตัวเอง มันก็คงจริง เธอคิดอย่างนั้น และถึงแม้ว่าเพลงบนโลกใบนี้จะมีมากมายจนนับไม่ถ้วน แต่เธอกลับชื่นชอบเพลงที่กำลังได้ยินในขณะนี้เป็นพิเศษ เหตุผลก็คงเป็นเพราะ ‘เขา’ เคยส่งให้เธอฟังก่อนนอนและเคยร้องให้ฟังในวันครบรอบที่เป็นแฟนกันมาตลอดหนึ่งปี

แต่ก็แค่ ‘เคย’ เท่านั้น

ใบหน้าหวานฮำเพลงเบาๆไปพร้อมกับความรู้สึกที่ไหลบ่าประดังเข้าหาเธอ คล้ายกับภาพของ ‘เขา’ ฉายอยู่ตรงหน้าและเสียงของ ‘เขา’ ที่กระซิบอยู่ข้างหูเบาๆ

เพลงรักเพลงนี้ที่ ‘เคย’ เป็น ‘เพลงแห่งความสุข’ ตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็น ‘เพลงแห่งความคิดถึง’ ที่ชวนให้หวนกลับไปในอดีต

อดีตที่ทั้ง ‘น่าจดจำ’ และ ‘ไม่น่าจดจำ’

เธอยังจำวันนั้นได้ดี วันที่เขาสะพายกีต้าร์สีน้ำตาลเข้มตัวโปรดเดินตรงมาหาในห้องนอนที่ถูกตกแต่งไปด้วยรูปถ่ายคู่ที่ห้อยระย้าลงมา เขาส่งยิ้มหวานในแบบที่เธอชอบให้ภายใต้เหล็กดัดฟันสีชมพูที่เธอเป็นคนช่วยเลือก แล้วเขาก็เปล่งเสียงร้องเพลงออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มชวนน่าฟัง

“ก็ไม่คิดว่าจะรักเธอคนนี้
ก็ไม่คิดว่าจะรักกับคนแบบนี้
ไม่ใช่แบบที่คิดเลย
ก็ไม่ใช่คนที่เคยฝันเอาไว้
ก็ไม่ใช่คนที่ใจอยากยอมรับว่าใช่
แต่รู้ตัวเองอีกทีก็...รักเธอ”

เธอส่งยิ้มหวานให้เขาตอบรับทันทีที่เสียงร้องที่เธอโปรดปรานจบลง และเธอก็เห็นด้วยกับเพลงที่เขาเลือกมาร้องให้เธอฟัง เพราะเธอไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าคนที่ต่างกันจะสามารถมารักกันได้จริงๆ

เธอชอบทะเล เขาชอบภูเขา
เธอชอบสีชมพู เขาชอบสีดำ
เธอชอบชานมไข่มุก เขาชอบกาแฟอเมริกาโน่
เธอชอบกินของหวาน เขาชอบกินของคาว
เธอชอบอ่านนิยาย เขาชอบอ่านหนังสือสารคดี
เธอชอบดูหนังรัก เขาชอบดูหนังผี
เธอยิ้มเก่ง เขาเลือกยิ้มในบางโอกาส
เธอชอบบอกคิดถึงทุกวัน เขาไม่ชอบบอกคิดถึงบ่อยๆเพราะมองว่าจะไม่พิเศษ

‘ความแตกต่างเหล่านี้’ เข้ากันได้อย่างลงตัว
‘ความแตกต่างเหล่านี้’ เข้ากันได้ดีมาตลอดหนึ่งปี

แต่ ‘ความแตกต่างเหล่านี้’ ก็กลับสร้างความร้าวฉานให้กับความสัมพันธ์ด้วยเช่นกัน จนในที่สุดก็เป็นอันต้องแยกย้ายจากกันไป ไปทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ไปทำในสิ่งที่ตัวเองรัก ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากจะทำ แล้ววันหนึ่งหากมีโอกาสได้วนกลับมาเจอกันอีกครั้ง คงจะดีถ้าจะได้เริ่มต้นทำความรู้จักกันใหม่ในแบบที่ไม่ปกปิดเรื่องบางอย่างต่อกันและกัน

เพื่อน คงเป็นสถานะที่ดีที่สุดสำหรับตอนนี้

แล้วคนเราสามารถแอบชอบ ‘เพื่อน’ ที่เคยเป็น ‘แฟนเก่า’ ได้ไหมนะ? ,เธอคิด


แม้ว่าเพลงรักที่กำลังถูกเปิดจากสถานีวิทยุจะเป็นเพลงหวานน่ารักสักเพียงใด แต่เพลงนี้กลับทำให้ความรู้สึกคิดถึงค่อยๆถูกแสดงออกผ่านทางน้ำตาที่ค่อยๆไหลลงอาบข้างแก้มกลมๆของเธอ...เธอเริ่มร้องไห้ เพราะเธอคิดถึง เธอยังรู้สึกกับเขาเหมือนเดิม เธอยังไม่สามารถก้าวข้ามผ่านความรู้สึกเหล่านี้ได้แม้จะเลิกราไปกว่าหกเดือนแล้วก็ตาม

ทุกๆความรู้สึกต่างเข้ากระจุกตัวอยู่ที่อก เธออยากจะบอก อยากพูดให้เขารับรู้ แต่เธอคงทำได้เพียงคิดถึงและนอนจมกับความรู้สึกเก่าๆ ภาพเก่าๆ ที่ไม่อาจจะหวนย้อนกลับมาได้อีกครั้ง

เจ้าของดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยหยดน้ำสีใสยกหลังมือขึ้นปาดก้อนความรู้สึกออกก่อนจะตั้งสติขับรถต่อไปจนถึงบ้านอย่างปลอดภัย ...วันนี้เจ้าแมวน้อยคอยต้อนรับอยู่หน้าบ้านอย่างเช่นทุกวัน แม้ว่าตอนนี้เธอจะยังรู้สึกเหงาและเคว้งคว้างหลังจากที่เลิกกับแฟน แต่เจ้าแมวน้อยตัวนี้กลับช่วยบรรเทาความเหงาของเธอลงได้บ้าง

ขอบคุณนะ คะน้าเพื่อนรัก, เธอกล่าว


สายลมจากนอกหน้าต่างโชยเข้ามาปะทะกับร่างเล็กที่กำลังนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียง มือข้างซ้ายหยิบชายผมทัดข้างหู มือข้างขวาเลื่อนหน้าฟีดอินสตาแกรมไปเรื่อยๆ หน้าฟีดแต่ละวันยังคงเหมือนเดิม เพื่อนแต่ละคนลงรูปตอนไปเที่ยว บางคนลงรูปอาหาร บางคนลงรูปสัตว์เลี้ยง ส่วนบางคนลงรูป...สถานที่ที่ ‘เคย’ อยากไปเที่ยวด้วยกัน แต่ไม่มีโอกาส

ภาพของชายร่างสูงผมสีน้ำตาลอ่อนนั่งอยู่ในร้านคาเฟ่แถวชานเมือง คาเฟ่ที่เธอเคยบอกกับเขาว่าจะไปด้วยกันในวันหยุด คาเฟ่แห่งนี้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ เงียบ สงบ เหมาะแก่การนั่งจิบกาแฟเย็นหรือนั่งอ่านหนังสือสักเล่มเงียบๆด้วยกัน แต่ภาพเหล่านั้นคงเป็นเพียงภาพในจินตนาการที่ไม่อาจเกิดขึ้นจริงได้อีกแล้ว

น่าเสียดายเนอะ, เธอคิดในใจและส่งยิ้มบางๆให้ผู้ชายในภาพ

การคอมเมนท์และการพูดคุยผ่านสตอรี่ไอจีคงเป็นช่องทางหนึ่งในการสื่อสารกันที่เหมาะสมที่สุดสำหรับ ‘คนรู้จัก’ หรือ ‘เพื่อน’ เธอชั่งใจเล็กน้อยว่าควรคอมเมนท์หรือส่งข้อความไปดีหรือไม่ แต่แล้ว ‘ความไม่กล้า’ และ ‘ความเกรงใจ’ ของเธอก็เอาชนะความรู้สึกทุกอย่าง ความเกรงใจในที่นี้หมายถึงเกรงใจ ไม่อยากรบกวนความรู้สึกและเวลาของเขา ...เธอถอนหายใจออกมาพลางคว่ำหน้าจอมือถือลงกับเตียงนอน หยิบหมอนข้างมากอดไว้แน่นแล้วหลับตาลง


แม้การแยกจากกันจะล่วงเลยไปกว่าหกเดือน แต่ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขายังคงเหมือนเดิม เธอยังคงรักเขาเหมือนกับวันแรกที่ได้รัก เธอยังคิดถึงเขาเหมือนวันแรกที่ไม่มีกันและกัน และเธอยังฝันถึงเขาหากแต่ในความฝันกลับสวยงามไม่เหมือนกับเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา...ในคืนที่เธอฝันถึงเขา เธอไม่อยากที่จะให้ภาพเหล่านั้นหายวับไปกับแสงแดดยามเช้า เธอยังอยากจับมือเขาและกอดเขาเอาไว้แน่นๆเท่าที่จะแน่นได้ 

ถ้าหากฝันก่อนตื่นนอนจะกลายเป็นเรื่องจริง เราคงกลับมาคบกันตั้งแต่วันแรกที่เลิกกัน แต่น่าเสียดายที่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น, เธอพร่ำบ่นออกมาเบาๆ

เวลาล่วงเลยไปถึงตีหนึ่ง แต่เธอยังไม่สามารถข่มตาหลับได้ คืนนี้เธอนอนไม่หลับ คงเป็นเพราะในใจมัวแต่พะวงอยู่กับเรื่องของ ‘เขา’ เธอคิดถึงเขา เธออยากส่งข้อความไปหาเขา รวมถึงอยากส่งเพลงที่ได้ฟังในวันนี้ไปให้ แม้จะรู้สถานะที่เป็นอยู่ของกันและกันก็ตาม

แต่...ยิ่งดึก ยิ่งกล้าทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะกล้าทำ

สุดท้ายในค่ำคืนนี้ความกล้ากลับเอาชนะความรู้สึกต่างๆได้สำเร็จ เธอจรดนิ้วมือพิมพ์ข้อความทุกความรู้สึกที่มีต่อเขาลงในช่องข้อความแชทส่วนตัว อธิบายความรู้สึกที่ยังคงตกตะกอนอยู่ใต้บึ้งลึกของหัวใจให้เขาได้รับรู้ ส่งท้ายด้วยคำอ้อนวอนหรือคำขอร้องให้เขากลับมา

‘กลับมานะ ขอเธอคืนกลับมาได้หรือเปล่า
มาอยู่กับฉันก่อน อย่าเพิ่งหนีฉันไป
ได้ยินไหม รักเธอทั้งหมดใจ...’

พร้อมแนบเพลงลงไป

และกด...

...ลบ

ใช่ เธอกดลบทิ้งทั้งหมด.

แม้ความกล้าในคืนนี้จะมีมากพอแต่ก็ไม่สามารถเอาชนะความผูกผันที่มีต่อเขาได้ เธอกลัวว่าถ้ายิ่งส่งไปจะยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองแย่ลงกว่านี้ เขาอาจจะตอบเพียงว่า ‘ขอบคุณนะ แต่เราคงไม่อยากกลับไปแล้วล่ะ’ ขืนถ้าเขาตอบอะไรเทือกนั้น เธอคงจะเสียใจไปตลอดชีวิต มันคงจะทำให้เธอเศร้าและร้องไห้ออกมาอีกครั้งเหมือนกับในวันที่เลิกกัน

ให้ความสัมพันธ์ดำเนินต่อไปแบบที่ ‘เพื่อน’ เขาทำกันคงดีที่สุดแล้ว ได้ทักไปคุยเล่นบ้าง ได้ส่งข้อความไปหาบ้าง ได้ทักไปแซวมนุษย์ที่ชอบเล่นบาสหลังเลิกเรียน หรือแซวแมวสีเทาของเขาที่ชอบแทะรองเท้าคู่โปรดในบางครั้งผ่านสตอรี่ไอจี เพียงแค่เห็นข้อความตอบกลับหรือขึ้นแค่คำว่า ‘อ่าน’ เท่านี้เธอก็มีความสุขมากพอแล้ว


การรอคอยในความสัมพันธ์ที่ไม่อาจจะหวนกลับมาเป็นสิ่งที่ใครหลายๆคนคงมองว่าเสียเวลา แต่สำหรับเธอแล้ว ตอนนี้เธอยังไม่สามารถก้าวข้ามผ่านช่วงเวลาดีๆและความรู้สึกดีๆที่เขา ‘เคย’ มีให้ได้ เธอจะยังคง ‘รอ’ รออยู่ที่เดิม เผื่่อว่าสักวันหนึ่งเขาจะหันกลับมามองบ้างสักครั้งก็ยังดี รอต่อไปจนกว่าเวลาจะช่วยให้เธอรู้สึกกับเขาแบบ ‘เพื่อน’ ได้จริงๆ เธอจะยังคงแอบส่งเพลงก่อนนอนให้เขาผ่านสตอรี่ไอจีที่ไม่อาจระบุได้ว่าส่งถึงใคร แม้เขาจะไม่เปิดฟังมัน แต่เธอก็รู้สึกดีที่อย่างน้อยเธอได้บอกความรู้สึกที่มีต่อเขาผ่านเสียงเพลง...เพลงที่ส่งไปไม่ถึง

ต่อให้คุณไม่อาจรับรู้ความรู้สึกของฉัน แต่ใช่ว่าฉันจะไม่รู้สึกกับคุณเหมือนเดิมเหมือนวันแรกที่คบกัน, เธอคิดก่อนข่มตานอนอีกครั้ง




แด่ใครสักคนที่ได้รับเพลงที่ส่งไปไม่ถึง
และ
แด่ใครสักคนที่กำลังรอใครสักคน 




เพลงที่ส่งไปไม่ถึง.
—————————————-
written by Dexity
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจนจบค่ะ
ขอให้มีความสุขกันมากๆนะคะ :-)


SHARE
Written in this book
abc.
แด่วันว่างๆที่มีเวลานั่งเขียนไปเรื่อยๆ :-)
Writer
Dextiny
dreamer,sleeper
believe in doing more than waiting for miracle

Comments

FLOK_LEE
5 days ago
;_;

Reply
Dextiny
4 days ago
ร้องเป็นเพื่อน ;-;