𝐒𝐭𝐮𝐝𝐞𝐧𝐭 𝑷𝒓𝒆𝒔𝒊𝒅𝒆𝒏𝒕 | ยุนแฮม
“ตื่นได้แล้ว ตื่น! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนกันไอลูกคนนี้นี่”

“....”

“ตื่น!!!! จะ7โมงครึ่งแล้วฮัมวอนจิน!!”


เจ้าของเสียงเอะอะแต่เช้านั่นก็คือเสียงม๊าของผมเอง ม๊าเคาะประตูเสียงดังยังไม่พอ ยังเข้ามากระชากผ้าห่มออกจากตัวผมด้วย ทำเอาผมแทบตกเตียง คือสุดแล้วจริงๆ ม๊าใจร้าย!


“จะ7โมงครึ่งแล้วได้ยินมั้ย ตื่นสายแบบนี้จะไปเรียนทันได้ยังไง นี่เปิดเทอมวันแรกก็ออกฤทธิ์เลยหรอ ถ้าแกยังไม่ไปอาบน้ำแต่งตัวตอนนี้ก็เตรียมตัวเก็บกระเป๋าไปหาที่นอนใหม่ได้เลย ตัดขาดแม่ลูก เข้าใจมั้ย!”


เนี่ย ดู
แค่ตื่นสายต้องถึงขนาดตัดขาดแม่ลูกแล้วนะ


“รู้แล้วหน่าม๊า”


ตอบเสร็จก็อ้าปากหาวเสียงดังจนม๊าแช่งว่าขอให้แมลงวันไปขี้ในปาก แต่ก็นั่นแหละผมก็ไม่สนใจอยู่ดี


ตอนนี้ม๊าออกจากห้องไปแล้ว ใจจริงอยากจะนอนต่ออีกหน่อย แต่ดูจากสีหน้าและแววตาอาฆาตของม๊า ถ้าเกิดม๊าเข้ามาเห็นผมนอนต่อ ผมได้ตายจริงแน่นอน พอคิดแบบนี้แล้วก็รู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ ไปอาบน้ำแต่งตัวดีกว่า
.
.
.
“อาบน้ำหรืออะไร ทำไมมันนานขนาดนี้”


ลงมาเจอหน้าม๊าก็โดนบ่นเลย ผมว่าผมก็ไม่ได้อาบน้ำนานตรงไหนนะ พอมองนาฬิกามันก็เพิ่งเจ็ดโมงสี่สิบเอง ไม่รู้จะรีบไปทำไมกัน


“ม๊าอย่าเวอร์ ดูนาฬิกาดิ” พูดเสร็จก็หยิบขนมปังที่วางไว้บนโต๊ะเข้าปากสบายใจ (เพราะม๊าเอาข้าวไปเก็บหมดแล้ว รีบอะไรขนาดนั้น)

“ไม่ นาฬิกาตัวนั้นมันตายยังไม่ได้ซ่อม ตอนนี้จะ8โมงแล้ว ยังจะหาว่าม๊าเวอร์อีกมั้ย!?”

“ห้ะ?”

“ไม่ต้องห้ะ หยิบขนมปังอีกแผ่นแล้วรีบปั่นจักรยานไปเลยไป สายตลอดเลยเนี่ย”

“ม๊า!!!”


สุดแสนจะช็อค ทำไมม๊าไม่บอกให้เร็วกว่านี้! ผมรีบใส่รองเท้า ปลดโซ่จักรยานคู่ใจออกที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นคู่ตาย สองขาผมออกตัวปั่นกล้ามขาแทบขึ้น ในใจก็ท่องแค่ว่า มึงจะสายไม่ได้นะฮัมวอนจิน! ดูตารางเรียนมาแล้วคาบแรกเจออาจารย์สุนีย์ที่ดุเป็นอันดับ2ของโรงเรียนเลยนะเว้ย


8.10 นาฬิกา
Holy Shit

ตอนนี้ผมปั่นมาจะถึงประตูโรงเรียนแล้ว คาบแรกเริ่มแปดโมงสิบห้า อีกแค่5นาทีจะวิ่งทันมั้ยให้คุกกี้ทำนายกัน


“เดี๋ยวก่อน หยุดก่อน”

“...”

“จะไปไหนครับ”


อ๊า! 5นาทีสุดท้ายผมจะหมดเพราะว่าต้องมาตอบคำถามไร้สาระของแก๊งประธานนักเรียนที่คอยจดชื่อคนมาสาย หงุดหงิดชะมัด


“ฮัมวอนจิน ห้อง2 จดชื่อแล้วไปก่อนนะ”

“ไปไม่ได้”


โดยเฉพาะไอประธานนักเรียนหน้าหล่อนี่มัน
น่าหงุดหงิดที่สุดเลย


“อะไรอีก”

“ทำไมคุณถึงมาสาย”

“นั่นมันอยู่ในสิ่งที่ต้องจดด้วยหรอ”

“ก็อยากรู้”

“รู้ปะว่ากำลังทำให้คนอื่นเสียเวลา”


นอกจากจะไม่สนใจคำถามที่ผมถามแล้วมันยังยักไหล่ให้แบบไม่สนใจอีก โอ๊ยไอ้!!


“สรุปทำไมมาสายครับ”

“นาฬิกาตาย พอใจยัง”

“ไม่อ่ะ ผมยังไม่พอใจ”

“ต้องการอะไรอีก รีบนะเนี่ย”

“ถ้าจะเอาให้ทันเข้าคาบแรกล่ะก็ไม่ต้องรีบหรอก อาจารย์ลาวันนี้”


อ่าว
แล้วผมรีบมาเพื่อ?


“คราวนี้ก็ว่างตอบคำถามผมแล้วเนอะคุณฮัม

“จะกวนทำไมนักหนาวะประธาน ถามจริง”


เนี่ยแล้วก็เหมือนเดิม ไอท่าทางยิ้มมุมปากพร้อมกับยักไหล่เนี่ย ขอซื้อได้ปะ

คิดว่าหล่อมากมั้ง!


“แชวอน เดี๋ยวเราฝากจดชื่อคนมาสายต่อด้วยนะ”

“จะไปไหนหรอ”

จะไปลงโทษคนมาสายสักหน่อย ฝากด้วยแล้วกัน...ส่วนคุณ ตามผมมา”


ประธานหันไปพูดกับคิมแชวอน นางฟ้าของโรงเรียนเรา ทั้งหน้าตาน่ารัก นิสัยก็ดี เป็นรองประธานอีก บอกเลย ต่างกับประธานลิบลับ

รายนั้นหน้าตา...เออก็ดี 
การเรียน...ก็โคตรดี
เล่นดนตรีก็เป็น กีฬาก็เก่ง

อ่าวชิบหาย สรุปแล้วผมชมมันหรอวะเนี่ย


ไม่รู้แหละเอาเป็นว่านิสัยอ่ะไม่ดีแน่นอน
ดูได้จากมือที่ลากแขนผมไปนี่แหละ เจ็บสุด นิสัยแย่ที่สุด!


กึก


“นี่ ล็อคประตูทำไม”


ใช่มันลากผมเข้าห้องสภานักเรียนพร้อมกับลงกลอนประตูเสร็จสรรพ เห็นมั้ย ดูนิสัยมันสิ


“ก็ไม่อยากให้ใครกวน”

“อย่าเยอะได้ปะ พอคาบแรกเป็นคาบว่างเข้าหน่อยก็เอาเลยนะ”

“...อือ”

“เมื่อกี้ก็ด้วย กวนกันนานเลย”

“คิดถึง”


มันไม่รอผมพูดอะไรไปมากกว่านี้ ร่างของผมก็โดนประธานนักเรียนกอดจนผมจมเข้าไปในอก เห้อ ขี้งอแงเป็นที่หนึ่ง



“ปล่อยได้แล้วหน่า”

“ยังไม่หายคิดถึงเลย”

“เวอร์ เพิ่งเจอกันไปอาทิตย์ที่แล้ว”

“มันนานสำหรับผมนี่คุณฮัม”

“อยู่กัน2คนก็ไม่ต้องเรียกแบบนั้นแล้ว”

“อือ มันนาน นานมากด้วย ใครๆก็อยากเจอหน้าแฟนทุกวันทั้งนั้นแหละ!”


ผมรีบเขาไปตะครุบปากแฟนตัวดีที่โวยวายเสียงดังเป็นเด็กๆ โห ก็ปิดเทอมผมต้องกลับต่างจังหวัดยาว ส่วนดงยุนก็ต้องไปเรียนพิเศษอีกตั้งเยอะแยะ อาทิตย์ที่แล้วที่เจอกันก็คือวันที่ผมกลับมาจากเชียงใหม่นั่นแหละ


“ชู่! อยากให้คนทั้งโรงเรียนเขารู้หรือไงดงยุน”

“รู้ก็ดีดิ จะปิดทำไมก็ไม่รู้เธออ่ะ”

“ไม่เอา คนไม่รู้ก็ดีอยู่แล้ว...”

“ดีตรงไหน อยากประกาศจะแย่ว่าคบกับฮัมวอนจินมาเกินครึ่งปีแล้ว”

“ดงยุนเป็นประธานนักเรียน ส่วนเราเป็นแค่เด็กท้ายห้องธรรมดา เรียนก็ไม่เก่ง สร้างเรื่องเก่งอย่างเดียว ถ้าคนรู้ว่าเราคบกันเขาจะนินทาดงยุนกันว่ายังไง”


ครับ นั่นคือสิ่งที่ผมเก็บมามากกว่าครึ่งปี

ผมคบกับคิมดงยุนประธานนักเรียนอยู่ แต่ด้วยความป๊อดของผมเองเลยไม่กล้าบอกใคร แถมยังสั่งดงยุนไม่ให้บอกใครอีก แรกๆเขาก็ไม่ยอมหรอก จะเปิดตัวอย่างงู้นอย่างงี้ แต่พอเห็นผมหน้าบึ้งใส่สุดท้ายก็ต้องยอม

แต่หัวข้อนี้ก็พาให้เราทะเลาะกันได้ทุกทีแหละนะ



“ไม่เห็นต้องแคร์คนอื่นเลย เธอคิดมาก”

“ช่วยไม่ได้นี่ ทำไม รำคาญหรอ”

“ใครจะรำคาญลง...เห็นหน้าหงอยๆงี้ก็อยากโอ๋จะแย่” ดงยุนจับแก้มผมยืดไปยืดมา เขาเคยบอกว่าชอบแก้มผมที่สุด มันย้วยดี ดูดิ นิสัยไม่ดีอ่ะ ปากคอเราะร้าย

“แก้มย้วยหมดแล้ว”

“ดี ชอบ”

“ถ้าไม่มีแก้มจะไม่ชอบหรอ”

“ชอบอยู่ดี แค่ชื่อว่าฮัมวอนจินก็ชอบแล้ว


ผมเบะปากใส่เพราะความเลี่ยนเกินเบอร์ของมัน
เอาจริงๆดงยุนเป็นคนนิ่งมาก ภายนอกอ่ะนะ แต่พอมาคบกับผมเขาเหมือนเป็นคนละคนเลย ทั้งขี้เล่น ขี้แกล้ง ที่สำคัญขี้หยอด ทำให้ผมเขินซ้ำๆอยู่ได้ :-(


“กีฬาสีจะมาถึงแล้วนี่หน่า ใช่มั้ย”


ผมเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนความร้อนบนใบหน้า

จะไม่ให้คนแบบคิมดงยุนได้ใจเด็ดขาด!


“อื้ม เดี๋ยวเย็นนี้ก็ต้องไปประชุม...อดไปส่งเธอที่บ้านเลย”

“ไม่เป็นไรหรอก กลับเองได้ เราไม่ใช่เด็กนะ”

“เป็นห่วงไง” factข้อที่หนึ่งของดงยุนคือ เขาเป็นคนที่พูดตรงมาก

“รู้ เดี๋ยวจะไลน์บอกตอนออกจากโรงเรียน แล้วก็ตอนถึงบ้านด้วย...ว่าแต่เป็นอะไรรึปล่าว สีหน้าดูไม่ดีเลย”

“เหนื่อยจัง เป็นประธานนี่โคตรเหนื่อยเลย”


สีหน้าที่เหนื่อยล้าของเขาทำเอาผมสงสาร จริงๆแล้วดงยุนไม่ได้ตั้งใจจะสมัครเป็นประธานนักเรียน แต่โดนทาบทามมาจากคุณครูหลายท่านว่าเหมาะบ้างล่ะ ได้เกียรติบัตรบ้างล่ะ ดีต่ออนาคตบ้างล่ะ สุดท้ายเขาเลยตัดความรำคาญทั้งหมดด้วยการยื่นใบสมัครไปสะเลย แล้วผลโหวตก็ออกมาเป็นที่1 อย่างที่เห็น


“พักผ่อนบ้างนะ ดงยุนเป็นห่วงเรา เราก็เป็นห่วงดงยุนเหมือนกัน”


คนอย่างผมก็ทำได้แค่ให้กำลังใจนั่นแหละ จะให้เข้าประชุมแทน หรือทำงานสภาแทนนี่เป็นไปไม่ได้หรอก หัวช้าแบบผมจะไปทำอะไรได้ ตัวถ่วงเปล่าๆ


“เธอ”

“หือ”

“ขอเติมพลังหน่อยดิ”

“...อะไร”


สายตาเจ้าเล่ห์แบบนั้น


“มาใกล้ๆหน่อย”


เท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้แบบนั้น


“วอนจิน”


เสียงเรียกชื่อที่หวานหูแบบนั้น


อั น ต ร า ย !


คิมดงยุนเป็นตัวอันตราย


“เธอ”

“หยุดเลย”

“หยุดอะไร หยุดเข้าใกล้หรือหยุดเรียก” พูดไปก็ยิ่งก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนตอนนี้เอวผมชนกับขอบโต๊ะเอกสารแล้ว


Factที่สองของดงยุน เขามือไวมาก แล้วก็ชอบเอาแขนมาค้ำรอบตัวผมด้วย


“หยุดทั้งสองอย่าง หยุดความคิดทะลึ่งด้วย”

“แหน่ะ ยังไม่ทันคิดอะไรเลย เธออ่ะทะลึ่ง”


เนี่ยชอบแกล้งแบบนี้อ่ะ นิสัยไม่ดี


“ออกไปห่างๆ”

“เปลี่ยนแชมพูหรอ”

“เนียนอีกแล้วนะ” ใช่ มันเนียนหอมหัวผม! ถึงห้องสภาจะติดฟิล์มดำ คนข้างนอกมองไม่เห็นแน่นอน แต่นี่มันในโรงเรียนนะพ่อคุณ

“ไม่เนียนก็ไม่ได้หอมดิ แล้วก็ไม่ได้ทำแบบนี้ด้วย”


จุ๊บ!


คิม ดง ยุน!!!!!!!


“อยากตายหรอ!” ผมกำหมัดขู่แต่ดงยุนกลับหัวเราะเสียงดังพร้อมกับบอกว่าผมเหมือนเด็กอนุบาล3ที่โมโหเพราะโดนแย่งทอฟฟี่ กวนตีนไม่หยุดแฟนใครวะ!

“แค่จุ๊บแก้ม เธอกลัวอะไร นี่ยังไม่ได้เอาจริงเลยนะ”

“...ยังจะมีรอบเอาจริงอีกหรอ”


ยอมรับว่าเริ่มกลัวสายตามันตอนนี้แล้วจริงๆ


“...” ไม่ปลอดภัย บอกกับตัวเองแบบนั้นแต่ก็ยังปล่อยให้ไอแฟนจอมเอาแต่ใจเชยคางขึ้น เอาเหอะ ไม่ได้เจอกันนานมันก็คงคิดถึงมากจริงๆ ไหนจะช่วงนี้ที่ต้องเหนื่อยกว่าปกติเพราะงานกีฬาสีอีก


ให้ก็ได้


“แค่จูบนะ”

“อือ”

“ครั้งเดียวนะ”

“อือ”

“สัญญาก่อน ไม่มากกว่านี้”

“อือ”


ถ้าดงยุนชอบแก้มของผม งั้นผมก็ชอบปากของเขาที่สุด

มันน่ามองกว่าส่วนอื่นเป็นไหนๆ ไม่รู้เหมือนกัน แต่ปากของดงยุนค่อนข้างมีสเน่ห์ เอาเข้าจริง ส่วนไหนของดงยุนผมก็ชอบทั้งหมดนั่นแหละ


ก็รักไปแล้วนี่หน่า






แกร๊ก!

ชิบ หาย แล้ว ไง มึง


“โอ๊ย!!!!!” <- ดงยุน

“ประธาน!” <- แขกไม่ได้รับเชิญ

“วอนจินอะไรของเธอเนี่ย!” <- ดงยุนอีกครั้ง


ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากภายใน2วินาที


“เห้ย ประธานมึงไหวปะเนี่ย” ขณะที่ผมยังช็อคค้างกับการกระทำของตัวเอง อีอึนซัง เหรัญญิกของสภานักเรียนก็พุ่งเข้ามาดูอาการดงยุนทันที


โอเค ผมจะสรุปให้ฟังนะ


เราสองคนยังไม่ทันได้จูบกัน ใช่ยังไม่ได้อะไรทั้งนั้นแหละ ผมก็ได้ยินเสียงประตูเปิดก่อนเลยจัดหัวโหม่งไปเต็มๆ คือตอนนั้นผมคิดอะไรไม่ออกแล้ว รู้แค่ว่าต้องถอยห่างเดี๋ยวนี้ ตอนนี้ จะให้ใครรู้ไม่ได้

แต่เห็นดงยุนกุมหน้าผากแบบนั้นแล้วก็รู้สึกผิดมากเลยล่ะ ; ____ ; ดูดิแดงเป็นมะเขือเทศเลย

ม๊าบอกว่าผมหัวแข็งที่หนึ่ง ดูท่าจะเป็นเรื่องจริง


“เข้ามาได้ไงเนี่ย”

“กูต้องมาเอาบัญชี เห็นประตูมันล็อค กูรีบ เลยใช้กุญแจสำรองไขเข้ามา...แล้วพวกมึงทำไรกันเนี่ยประธาน”

“ไม่มีอะไรๆๆๆ” ทั้งส่ายมือส่ายหน้า คงเป็นฉากที่ตลกที่สุดในชีวิตแล้ว


เลิ่กลั่ก

นั่นเป็นคำนิยามเดียวที่เหมาะสำหรับผมตอนนี้


“เออไม่มีอะไร กูแค่จะเรียกวอนจินมาพูดเรื่องตัดคะแนนมาโรงเรียนสายเฉยๆ”

“แน่นะ” อึนซังมองแบบจับผิด

“แน่”


ผมเห็นท่าจะไม่ดี อยู่นานกว่านี้ความแตกแน่นอน สายตาของอึนซังมันเหมือนการจับผิดแกมแซวหน่อยๆ อยู่ไม่ได้แล้วฮัมวอนจิน เผ่นดีกว่า


“เดี๋ยว คุณฮัม”

“...ห...ห้ะ”

“เมื่อกี้คุณทำผมเจ็บ
.
.
.
แต่บอกเลยว่าผมจะเอาคืนคุณสิบเท่าแน่นอน

“...”

“เตรียมตัวเตรียมใจล่วงหน้าไว้เลยนะครับ :-)”


Fact ข้อสุดท้ายของคิมดงยุน คือ เขาเจ้าเล่ห์กว่าที่ทุกคนคิด!




                           -end-



SHARE
Written in this book
(OS/SF) pdx.x.cherrygood🍒
I love you more than I can write :—)
Writer
cherrygood
159cm girl
Cuter than yesterday.

Comments

tttttox
1 month ago
กี้ดดดดดด ขอบคุณที่แต่งนะคะ มันเปรเขินคุรประธานมากๆ!
Reply