ขอโทษ​นะ..ตัว​ฉัน​
          พรไพรเขียวขจี​ พันธุ์​ไม้น้อยใหญ่​นานาชนิด​ บางต้นเล็ก​ บางต้นใหญ่​โต​ บางต้นสูงชะลูด​ บางต้นแผ่กิ่งก้าน​บดบังท้องฟ้าสีครึ้ม​ไปบางส่วน​
          พวกมันล้วน​สีเขียว​
          และทั้งหมดล้วนมาจากภาพวาดทั้งสิ้น


          ตอนนี้ดูเหมือนฝนจะเริ่มลงเม็ดแล้วล่ะ​ ฉันนั่งมองภาพวาดดังกล่าวอยู่สักพัก​ พร้อมกับคิดไปว่า..ถ้าหากฉันเข้าไปอยู่ในภาพวาดภาพนี้ได้​ มันจะเป็นอย่างไร​ จะมีความสุขเพียงไหน​ เพราะเมื่อไม่นานมานี้​ ดูเหมือนว่าฉันจะตกหลุมรักพวกมันเข้าแล้วล่ะ​  ทั้งท้องฟ้า​ ต้นไม้​ใบหญ้า​ ดอกไม้นานาชนิด​ เม็ดฝนที่โปรยลงมา​และตกลงบนพื้น​ รวมทั้งกลิ่นไอดินหลังฝนตก​  จะเป็นอย่างไรหากเราสามารถ​หลีกหนี​จากใบหน้าเดิม​ ๆ​ ของ​มนุษย์​คนเดิมที่ต้องเจออยู่ในทุก​ ๆ​ วัน​ ใบหน้าที่บิดเบี้ยว​ ใบหน้าที่ฉันเกลียด​มันนักหนา​ ใบหน้าของผู้คนที่มักจะคอยดูถูกดูแคลน​ฉันอยู่เสมอ..หลีกหนี​จากโลกใบนี้
          ทำยังไงดีนะ...ทำยังไงฉันถึงจะสามารถเข้าไปในนั้น​ และอยู่กับพวกมัน​ พวกต้นไม้ใบหญ้า​ที่ฉันรัก​ และร้องเพลง​แห่งความสุขท่ามกลาง​ผืนพงไพรเขียวขจี​อยู่เพียงผู้เดียว

          ขอโทษนะ​ ฉันไม่สามารถ​ร่าเริง​ท่ามกลาง​คำดูถูกเหยียดหยาม​ได้อีกต่อไปแล้วล่ะ
          ขอโทษนะ​ ฉันไม่สามารถ​อดทน​มองใบหน้าที่น่ารังเกียจ​เหล่านั้นได้อีกต่อไปแล้วล่ะ
          ขอโทษนะ​ ฉันอยากจะหายไปจากโลกอันแสนน่าเบื่อใบนี้อีกแล้วล่ะ
          ขอโทษนะตัวฉัน..

SHARE
Written in this book
Forest​
          พรไพรเขียวขจี​ พันธุ์​ไม้น้อยใหญ่​นานาชนิด​ บางต้นเล็ก​ บางต้นใหญ่​โต​ บางต้นสูงชะลูด​ บางต้นแผ่กิ่งก้าน​บดบังท้องฟ้าสีครึ้ม​ไปบางส่วน​           พวกมันล้วน​สีเขียว​           และทั้งหมดล้วนมาจากภาพวาดทั้งสิ้น           ตอนนี้ดูเหมือนฝนจะเริ่มลงเม็ดแล้วล่ะ​ ฉันนั่งมองภาพวาดดังกล่าวอยู่สักพัก​ พร้อมกับคิดไปว่า..ถ้าหากฉันเข้าไปอยู่ในภาพวาดภาพนี้ได้​ มันจะเป็นอย่างไร​ จะมีความสุขเพียงไหน​ เพราะเมื่อไม่นานมานี้​ ดูเหมือนว่าฉันจะตกหลุมรักพวกมันเข้าแล้วล่ะ ทั้งท้องฟ้า​ ต้นไม้​ใบหญ้า​ ดอกไม้นานาชนิด​ เม็ดฝนที่โปรยลงมา​และตกลงบนพื้น​ รวมทั้งกลิ่นไอดินหลังฝนตก​  จะเป็นอย่างไรหากเราสามารถ​หลีกหนี​จากใบหน้าเดิม​ ๆ​ ของ​มนุษย์​คนเดิมที่ต้องเจออยู่ในทุก​ ๆ​ วัน​ ใบหน้าที่บิดเบี้ยว​ ใบหน้าที่ฉันเกลียด​มันนักหนา​ ใบหน้าของผู้คนที่มักจะคอยดูถูกดูแคลน​ฉันอยู่เสมอ..หลีกหนี​จากโลกใบนี้ ทำยังไงดีนะ...ทำยังไงฉันถึงจะสามารถเข้าไปในนั้น​ และอยู่กับพวกมัน​ พวกต้นไม้ใบหญ้า​ที่ฉันรัก​ และร้องเพลง​แห่งความสุขท่ามกลาง​ผืนพงไพรเขียวขจี​อยู่เพียงผู้เดียว           ขอโทษนะ​ ฉันไม่สามารถ​ร่าเริง​ท่ามกลาง​คำดูถูกเหยียดหยาม​ได้อีกต่อไปแล้วล่ะ           ขอโทษนะ​ ฉันไม่สามารถ​อดทน​มองใบหน้าที่น่ารังเกียจ​เหล่านั้นได้อีกต่อไปแล้วล่ะ           ขอโทษนะ​ ฉันอยากจะหายไปจากโลกอันแสนน่าเบื่อใบนี้อีกแล้วล่ะ           ขอโทษนะตัวฉัน..
Writer
inmyheartt
love​forest​
love​forest​

Comments