คนพิเศษ
เมื่อความมืดมิดปกคลุม มันเป็นความรู้สึกที่แสนอ้างว้างอย่างไร้ที่สิ้นสุด
ช่างเป็นสถานที่ที่แสนหดหู่ ไม่รู้แม้แต่ว่าเรากำลังมองไปทางทิศไหน
เป็นเวลานานแล้วที่เราไม่รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าจะออกไปได้อย่างไร
แต่แล้วคุณก็เดินผ่านมาพร้อมกับตะเกียงในมือ คุณกำลังเดินเข้ามาในสถานที่นี้
ดวงไฟเล็กๆท่ามกลางความมืด ค่อยๆขยายใหญ่ขึ้น
จากที่เราไม่ได้เห็นอะไรมาเป็นเวลานาน เรามองเห็นใบหน้าคุณจากแสงไฟที่กระทบ
เราสามารถมองเห็นส่วนต่างๆของตัวเองได้ผ่านแสงไฟที่คุณยื่นเข้ามาใกล้
คุณเริ่มชักชวนให้เราอยากไปจากสถานที่แห่งนี้ แต่เรากลับรู้สึกลังเล
ลังเลว่าสิ่งต่างๆข้างนอกนั้นมันจะเป็นสิ่งที่เราไม่คุ้นเคย 
คุณยังไม่ล้มเลิกความพยายามที่จะพาเราออกไป คุณนั่งลงตรงข้ามเรา
คุณสิ่งยิ้มมาให้เรา และเริ่มพูดคุยอย่างเป็นกันเองอยู่ในสถานที่ของเรานี้
มีเพียงเราสองคน จนเวลาล่วงเลยไป คุณลุกขึ้นยืนและกำลังโบกมือลา
คุณหันหลังกลับไปพร้อมกับตะเกียงของคุณ เรารู้ดีว่าควรทำอย่างไรในสถานการณ์เช่นนี้
เราส่งยิ้มให้คุณและโบกมือลาตอบขณะที่คุณเดินออกไปจากสถานที่ของเรา
ท่ามกลางสถานที่ที่แสนมืดมิด เรานั่งและนึกถึงคำพูดสุดท้ายก่อนที่คุณจะลุกออกไป
"ไว้เจอกันอีกนะ"
แต่ถึงอย่างนั้นการรอคอยบางอย่างในความมืดมิดมันช่างรู้สึกว่ายาวนานเหลือเกิน
ไม่รู้ว่าเวลามันผ่านไปนานขนาดไหนแล้ว แต่เมื่อเราได้เจอกับแสงสว่างครั้งหนึ่งแล้ว
เราไม่อาจลืมมันได้เลย ในตอนที่หลับตาลง แสงสว่างนั้นยังอยู่ในความทรงจำเสมอ
สถานที่นี้ไม่ได้มืดสนิทอีกต่อไป แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ยังออกไปจากที่แห่งนี้ไม่ได้อยู่ดี
และแล้วแสงสว่างของคุณก็กลับมาอีกครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี้อย่างสม่ำเสมอ
เรื่องราวต่างๆที่คุณถ่ายทอดมาให้เรานั้น เต็มไปด้วยความรู้สึกต่างๆ เต็มไปด้วยกำลังใจ
ในที่สุดเราตัดสินใจเอ่ยปากบอกคุณไปว่าเราอยากออกไปจากสถานที่แห่งนี้
สีหน้าของคุณดูมีความสุขมากเมื่อได้ยินแบบนั้น คุณยื่นมือมาและเราจับมือคุณไว้
เรากำลังจะออกไปจากสถานที่แห่งนี้พร้อมกับคุณ
ข้างนอกนี้ไม่ได้สว่างไสวมากนัก แต่เราสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆได้แล้ว
แต่ที่นี่ไม่ได้มีแค่เราสองคนอีกต่อไป 
คุณปล่อยมือเราเมื่อพาเรามายังที่แห่งนี้ได้แล้ว 
และตอนนี้คุณกำลังเดินตามตะเกียงอีกดวงที่ดูสว่างไสวมากซะจนไม่สามารถมองไปตรงๆได้




SHARE
Written in this book
คุณ
Writer
IamLunar
looking for the passion
Tell me if you know.

Comments