[Omegaverse #SeolBo] BOND 18+ [3]


“ขออนุญาตค่ะ”


บุคคลมาใหม่เอ่ยตามมารยาท ดวงตาเล็กจ้องมองเพื่อนสนิทของเธอที่กำลังนั่งยิ้มให้ ซูบินปิดประตูห้องพยาบาลก่อนจะรีบเดินตรงเข้ามาหาเพื่อนของเธอพร้อมกับยกหลังมือแนบหน้าผากมนนั้นด้วยท่าทางเป็นห่วงเป็นใย


“แกเป็นไงบ้าง!?”


“โอเคแล้ว ดีขึ้นแล้วล่ะ”


“กินยาอะไรเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย?”


“ยัง...แต่ครูเอ็กซี่ให้ยามาแล้ว เดี๋ยวค่อยกลับไปกินที่บ้าน”


โบนาบอกพร้อมกับหันหน้าไปทางบุคคลที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะของครูคุมห้อง ซูบินชะงักเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆหันไปมองครูหมอที่มองจ้องเธอผ่านกรอบแว่นนั้นมาสักพักตั้งแต่เธอเดินเข้าห้องมาแล้ว ริมฝีปากเล็กนั้นพ่นลมออกมาเล็กน้อยก่อนจะรีบหันกลับมามองเพื่อนของตัวเองพร้อมกับฉุดกระชากร่างบางให้ลุกขึ้นเพื่อเดินออกไปจากห้องพยาบาลด้วยกัน


“อย่ารุนแรงกับคนป่วยสิคะ คุณซูบิน”


ครูหมอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพาลให้ซูบินต้องชะงัก ใบหน้าน่ารักหงิกงออย่างไม่พอใจก่อนจะตวัดสายตาดุๆส่งไปให้คนที่ยังคงนั่งมองพฤติกรรมของเธออยู่อย่างนั้น


“ยุ่ง!!”



พูดเพียงเท่านั้นก็ออกแรงฉุดกระชากอีกคนให้เดินตามออกจากห้องพยาบาลมาด้วยกัน โบนากำลังฉงนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่หากเธอก็ไม่อยากขัดใจเพื่อนเลยยอมเดินตามออกมาโดยไม่ได้ขัดขืน และไม่ลืมที่จะค้อมศีรษะขอบคุณคนที่อายุมากกว่าในห้องให้ต้องยิ้มรับ


“ทำไมแกไปพูดกับอาจารย์เอ็กซี่แบบนั้นล่ะ”


“ทุกวันนี้ฉันยังสงสัยอยู่เลยนะว่าคนแบบนั้นเป็นอาจารย์ได้ยังไง!”


“เอ้า!!!...แหนะ แกมีอะไรเปล่าเนี่ย”


ซูบินหยุดเดินก่อนจะหันมาหาร่างบางด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ


“ไม่อยากมี ไม่อยากยุ่งเกี่ยวเลยด้วยซ้ำ!”


ซูบินตะคอกเสียงดังก่อนจะสะบัดมือเธอออกแล้วรีบเดินจากไป โบนารู้ดีว่าเพื่อนของเธอไม่ได้โกรธเธอแต่คงจะน้อยใจที่เธอแซวไปแบบนี้ให้เจ้าตัวไม่พอใจ โบนายิ้มขำเล็กน้อยก่อนจะเดินตามเพื่อนตัวเล็กของเธอออกไป





ห้องพยาบาล


“ทำไมดูมึงกลัวเด็กนั่นจังวะ?”


บุคคลที่ซ่อนตัวอยู่บริเวณผ้าม่านในห้องพยาบาลปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับนั่งลงบนโต๊ะที่ครูหมอกำลังนั่งอ่านรายงานอยู่


“กลัวหรอ? ไม่เห็นจะดูกลัวตรงไหน?”


“เอ้า! ปกติถ้าใครด่านิดด่าหน่อยมึงก็เถียงแล้วนี่ แต่เด็กนั่นด่ามึงว่ายุ่งเลยนะเว้ย แล้วยังมีน่าไปยิ้มให้เขาอีก”


เอ็กซี่หัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนจะวางรายงานลงพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทของตัวเองด้วยใบหน้าที่ยังเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม


“กับคนบางคน ปะทะกันด้วยวิธีอื่นกูว่ามันน่าสนุกมากกว่ามานี่งปะทะอารมณ์ใส่กันตรงๆซะอีกนะ”


อึนซอขมวดคิ้วด้วยความฉงนจ้องมองรอยยิ้มร้ายกาจของเพื่อนด้วยความรู้สึกแปลกใจเพราะในกลุ่มของเขา เขารู้ดีว่าเพื่อนคนนี้อ่านใจค่อนข้างยาก และเป็นคนที่มีเหตุมีผลอยู่เสมอ อึนซอยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองแล้วเห็นสมควรแก่เวลาที่เขาต้องไปสักที


“อย่ามัวแต่อ่านมาก เป็นบ้ากันพอดี”


“เอ้อ...ยังไม่ได้ถามเลยว่ามาที่นี่ทำไม”


ร่างสูงที่กำลังจะเปิดประตูออกจากห้องไปหันกลับมายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้คนที่เอ่ยทัก


“ก็แค่จะมาเช็คว่ามันอยู่โรงเรียนใช่มั้ย?”


“...อึนซอ...มึงก็รู้…”


“มึงคิดมากว่ะ ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอกน่า”


อึนซอส่งยิ้มให้เอ็กซี่อีกครั้งก่อนจะออกจากห้องไปโดยทิ้งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เอาไว้ก่อนจะปิดประตู เอ็กซี่ถอนหายใจอย่างปลงตกและเขาก็คงจะต้องสวดมนต์ให้เพื่อนตัวแสบอีกครั้ง เพื่อหวังไม่ให้ใครอีกคนจับได้กับเรื่องนี้





คฤหาสน์ตระกูลคิม


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“คุณหนูคะ มีแขกมาขอพบค่ะ”


ดวงตาสีเทาละจากหน้าหนังสือเล่มโปรดและมองไปยังบานประตูสีเบทของห้องตัวเอง ร่างเล็กชูแขนทั้งสองขึ้นเหนือหัวเพื่อบิดตัวไล่ความเมื่อยขบเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูเพื่อสนทนากับบุคคลที่กำลังยืนรออยู่ด้านนอก


“ใครมาหรอคะป้าฮวัง?”


“คุณอึนซอค่ะ”


เพียงแค่ได้ยินชื่อเพียงเท่านั้น เจ้าของบ้านตัวน้อยก็ไม่อยากจะเชื้อเชิญอีกคนเข้ามาแล้ว แต่หากถ้าทำอย่างนั้นเธอรู้ดีว่ายังไงอีกคนก็คงดื้อดึงดันทุรังเข้ามาจนได้


“ขอบคุณมากค่ะ ป้าฮวังไปดูแลสวนหลังบ้านเถอะ เดี๋ยวทางนี้ลูดาจัดการเอง”


สาวใช้คนเก่าคนแก่พยักหน้าให้เล็กน้อยก่อนจะเดินลงบันไดมาพร้อมกับเปิดประตูเชื้อเชิญแขกที่ไม่ได้รับเชิญให้เข้ามายังบริเวณห้องรับแขก ร่างสูงเงยหน้ามองร่างเล็กที่กำลังเท้าแขนกับราวระเบียงมองเขาลงมาจากชั้นสอง อึนซอส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับเจ้าของบ้านตัวน้อยอย่าง ลูดา หรือ อี ลูดา ให้ได้แต่ถอนหายใจอย่างเอือมระอา


ร่างเล็กในชุดเดรสแขนสั้นสีชมพูพาสเทลลายดอกไม้ค่อยๆเดินลงมาหาแขกผู้มาเยือนที่ยังคงยืนจังก้าอยู่กลางห้องรับแขกขนาดใหญ่ ดวงตาสีเทาจ้องมองใบหน้ามีเสน่ห์ของเขาแต่หากมันกลับไม่ได้น่าอภิรมย์สำหรับเธอสักเท่าไหร่


“พี่ซอลอาอยู่ที่โรงเรียนค่ะ”


ลูดาเว้นระยะห่างพอสมควรกับแขกขาประจำที่ชอบมาบ้านของเธอ แม้จริงๆแล้วเธอจะรู้จุดประสงค์ของอีกคนดีแต่ต้องพูดกันไว้ก่อนเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันเงียบจนเกินไป


“ค่ะ...พี่ไปมาแล้ว เจอมันแล้วค่ะ”


รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงไม่หายไปจากใบหน้าทรงเสน่ห์ ขาเรียวค่อยๆเดินเข้าหาร่างเล็กให้เธอต้องถอยออก แต่กว่าจะรู้ตัวแผ่นหลังเล็กของลูดาก็ชนเข้ากับราวบันไดบ้านให้ต้องหันไปมอง และ...นั่นคือการเปิดโอกาสให้อีกคนได้เข้าประชิดตัว


“ว๊าย...อุ๊บ!!!!”


มือหนาตรงเข้าปิดริมฝีปากเล็กของคนตรงหน้าอย่างเร็วก่อนที่เธอจะได้ตะโกนร้องเสียงดัง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้นจ้องไปในนัยน์ตาสีเทาของหญิงสาวอย่างกระหาย ริมฝีปากอิ่มยังคงยกยิ้มอย่างชอบใจ อึนซอหลับตาลงเล็กน้อยก่อนจะลืมขึ้นแล้วจ้องมองอีกคนใหม่ และตอนนี้...นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มนั้นได้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสดดุจเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้แม้แต่ร่างกายของลูดาเอง


“เก็บเสียงเอาไว้ครางชื่อพี่ดีกว่านะคะ...คนดี”


ไม่ว่าเปล่ากลับใช้แขนอีกข้างรวบสะโพกเล็กนั้นเข้าหาตัวก่อนจะยกอุ้มร่างเล็กขึ้นแล้วพาเข้าไปในห้องของเธอเองโดยที่มือยังคงปิดปากเล็กนั้นอยู่


ร่างสูงค่อยๆวางคนตัวเล็กลงบนเตียงขนาดใหญ่ในห้องของเธอ มือหนาปลดปล่อยให้เธอเป็นอิสระแต่หากริมฝีปากนั้นกลับโดนพันธนาการด้วยริมฝีปากของอีกคนแทน เขาขบเม้มทั้งริมฝีปากบนและล่างอย่างดุดันจนไม่กลัวว่าอีกคนจะรู้สึกอย่างไร มือเล็กพยายามดันไหล่กว้างของคนที่คร่อมอยู่ออก แต่หากแรงอันน้อยนิดบวกกับรสสัมผัสชวนสยิวที่ริมฝีปากทำให้ร่างเล็กอ่อนแรงจนเปลี่ยนจากการผลักเป็นเกาะเกี่ยวหัวไหล่ทั้งสองข้างของเขาเอาไว้แทน


ริมฝีปากอิ่มผละออกแต่ยังคงคลอเคลียไม่ห่าง ร่างสูงไล่พรมจูบไปตามโครงหน้าเล็กอย่างหลงไหล มือหนารวบชายกระโปรงเดรสนั้นพร้อมถลกขึ้นจนเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน สะโพกสวยที่มีแพนตี้สีชมพูตัวบางปกปิดส่วนอ่อนไหว หน้าท้องแบนราบที่ไร้ไขมันส่วนเกินจนถึง ก้อนเนื้อนุ่มสองเต้าที่ถูกปกปิดด้วยบราสีเข้าชุดกับชั้นในก่อนที่มันจะหลุดออกไปจากร่างกายเล็กอย่างเร็ว


ดวงตาสีเทาเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อรู้สึกถึงผิวกายที่กระทบกับลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ออกแรงผลักจนสุดแรงอีกครั้งจนร่างสูงต้องผงะถอยออกแทบจะตกลงไปข้างเตียง ลูดาถดตัวขึ้นพิงหลังกับหัวเตียงอย่างนึกกลัว ร่างเล็กสั่นเทาจนเขาจับสังเกตได้ หากแต่คนอย่างอึนซอไม่ได้ให้ความสนใจกับสิ่งที่เห็นมากนัก เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ แม้นี่จะไม่ใช่ ครั้งแรก ของคนทั้งคู่ แต่หากไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ลูดาจะไม่นึกกลัวเขา


“เธอควรชินได้แล้วนะลูดา”


ว่าจบมือหนาก็จับเข้าที่ข้อเท้าเล็กก่อนจะออกแรงกระชากเบาๆให้ตัวของเธอไหลลงมานอนราบกับเตียง เสียงเล็กหวีดร้องขึ้นด้วยความตกใจ น้ำตาใสค่อยๆไหลออกจากหางตาทั้งสองเมื่อคนตัวสูงขึ้นคร่อมและก้มหน้าลงมาซุกไซร้ซอกคอหอม


“ฮึก...อย่า...อย่าทำอะไรลูดาเลยนะ ฮือ..”


พูดออกไปด้วยน้ำเสียงเว้าวอนขอความเห็นใจแม้เธอจะรู้อยู่แก่ใจว่าคงไม่มีวันได้รับ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทรงเสน่ห์อีกครั้งก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะขบเข้าที่ใบหูเล็กนั้นแผ่วเบาให้อีกคนได้ครางด้วยความสยิว


“ทำตัวเหมือนอย่างที่เคยทำนั่นล่ะ...ดีที่สุดสำหรับเธอแล้วลูดา”


มือหนาค่อยๆสอดเข้าไปด้านหลังของร่างเล็กเพื่อปลดเปลื้องปราการด่านสุดท้ายของท่อนบน บราเซียสีหวานหลุดออกจากร่างเล็กอย่างเร็วและเผยให้เห็นก้อนเนื้อยุ่นทั้งสองที่อวบอิ่มเกินตัวของลูดาให้ปรากฏสู่สายตาของอีกคน แม้จะเคยเห็นบ่อยครั้ง แต่เขากลับรู้สึกตื่นเต้นกับมันทุกครั้งที่ได้เห็น ริมฝีปากอิ่มไล่พรมจูบจากซอกคอขาวลงมาที่ลาดไหล่ ไหปลาร้า ก่อนจะจบที่เนินเนื้อขาวนั้น


“อื้อ...อออ…”


เสียงครางหวานดังแผ่วจากริมฝีปากเล็ก มือเล็กของเจ้าของเต้างามดันที่ไหล่แกร่งเบาๆเหมือนต้องการจะผลักตัวเขาออกแต่หากด้วยแรงกระตุ้นจากลิ้นร้อนทำให้แรงที่เธอควรมีกลับทดถอยลง อึนซอลากลิ้นไล้ไปตามเต้าสวยนั้นอย่างปลุกเร้าอารมณ์ก่อนจะมาหยุดที่ยอดอกสีชมพูที่กำลังแข็งชูชันท้าทายสายตา เขายกยิ้มอย่างชอบใจแล้วจึงก้มลงดูดดึงมันอย่างโหยหา


นิ้วเล็กจิกลงบนไหล่แกร่งนั้นเพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังกำหนัดจากฝีมือของคนที่เธอเพิ่งทำร้ายร่างกายเขาไป อึนซอไม่ได้ผละตัวออกหรือแม้แต่จะสะบัดอีกคนให้หลุดแต่หากเขากลับยกยิ้มขึ้นอย่างชอบใจในความเจ็บปวดที่ได้รับก่อนจะออกแรงกระทำให้มากขึ้นมากกว่าเดิม


...ความเจ็บปวด คือแรงที่ทำให้อึนซอบ้าคลั่ง…


เขาคล้ายพวกประเภทถ้าได้รับความรุนแรงจะทำให้เพิ่มอารมณ์ทางเพศเพิ่มสูง ริมฝีปากอิ่มยังคงดูดดึงโลมเลียยอดสีชมพูนั้นอย่างสนุกและมันก็ยิ่งสร้างความเสียวซ่านและรอยแผลที่ไหล่ของเขาให้ทวีคูณมากยิ่งขึ้น อึนซอดูดดึงมันครั้งสุดท้ายก่อนจะลากริมฝีปากไล่ลงไปยังหน้าท้องแบนราบนั้น แต่ไม่วายยังคงดูดดึงฝากรอยรักเอาไว้จนเนื้อขาวคล้ายจะห้อเลือด ลูดาไม่ได้จิกเล็บลงบนไหล่ของเขาอีกแล้ว แต่หากเธอเปลี่ยนเป็นรวบที่หลังคอของเขาและจิกเล็บลงไปตรงนั้นแทน และยิ่งเธอจิกเล็บลงไปแรงเท่าใด ร่างสูงก็จะยิ่งดูดดึงเนื้อของเธอให้เจ็บมากเท่ากับความเจ็บที่เธอมอบให้เขาเท่านั้น


...ข้อนี้เธอรู้ดี แต่เธอไม่อาจห้ามตัวเองได้…


ลูดาจำในครั้งแรกได้เป็นอย่างดีที่เธอกับเพื่อนสนิทของพี่สาวอย่างอึนซอเริ่มมีความสัมพันธ์กันแบบนี้ และแน่นอนว่า...เธอ ไม่ได้เต็มใจ แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธ จะว่าด้วยเพราะความอยากรู้อยากลองหรือเขาบังคับขืนใจใดๆก็ช่าง แต่หากในครั้งนั้นเธอจำได้แม่นว่าเธอเผลอไผลขูดเล็บเข้ากับหลังขาวเนียนของอีกคนอย่างแรงจนมันเกิดรอยแดงเป็นแนวยาวแถมยังมีเลือดไหลซึมออกมา แต่หากอีกคนกลับไม่ได้กล่าวว่าโทษเธอ แถมยังยิ้มอย่างพึงใจให้แล้วบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน


‘ถ้ามันทำให้ลูดารู้สึกดี พี่ก็รู้สึกดีค่ะ’


มันคล้ายจะเป็นประโยคบอกรัก...แต่มันไม่ควรจะเป็นสถานการณ์สวาทแบบนี้ ลูดารู้ดี...เพราะ เธอไม่ได้ชอบอึนซอ และ อึนซอก็ไม่ได้ชอบเธอ สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด มันเป็นแค่...ความอยากรู้อยากลองของตัวเธอเอง กับ ความไม่รู้จักพอของอีกคน


“อ๊ะ!!!!”


ร่างเล็กผวาสุดตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่กำลังแตะโลมเลียอยู่ที่กลีบกุหลาบสีหวาน ลูดาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าปราการชิ้นสุดท้ายบนร่างกายหลุดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ลิ้นร้อนยังคงกวาดชิมอย่างหื่นกระหายเหมือนต้องการจะตักตวงความหวานจากตัวของหญิงสาวเอาไว้ให้ได้มากที่สุด เขาแค่รู้สึกมันไม่เพียงพอต่อความต้องการและถ้าหากเขาสามารถกลืนกินเด็กคนนี้เข้าไปได้ อึนซอก็คงจะจับลูดากลืนลงท้องไปแล้ว


ลิ้นร้อนยังคงซุกไซร้และโลมเลียอย่างไม่รู้จักพอ เสียงครางกระเส่าตามแรงอารมณ์ดังขึ้นเรื่อยๆจนลูดาต้องนำมือข้างนึงของตัวเองมาปิดปากเอาไว้เพื่อหวังให้มันสามารถกันเสียงน่าอายนั้นไม่ให้เล็ดลอดออกมาได้บ้าง ส่วนมืออีกข้างก็ขยุ้มกลุ่มผมหนาสีดำสนิทของคนที่กำลังง่วนอยู่กับ ส่วนอ่อนไหว ของเธอ เล็บเรียวจิกลงไปบนหัวของคนกระทำอย่างหาที่ระบายและแน่นอนว่าเธอยิ่งทำเขาแรงมากขึ้นเท่าไหร่ อีกคนก็มักจะกระทำรุนแรงกลับมามากขึ้นเท่านั้น


“อะ...อื้ออ.อ ไม่...ไม่ไหว...แล้ว!”


เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเหมือนคล้ายเร่งจังหวะให้อีกคนต้องออกแรงกระทำมากขึ้น กลีบกุหลาบสีหวานถูกดูดดึงและโลมเลียอย่างเมามันส์ก่อนที่ร่างเล็กจะกระตุกเกร็งจนสุดตัว กุหลาบสีหวานตอดรัดลิ้นร้อนของเขาจนรู้สึกปวด แขนแกร่งทั้งสองข้างที่รัดสะโพกของเธอไว้ค่อยๆดันอีกคนให้เข้ามาใกล้มากกว่าเดิม ผลผลิตจำนวนมากไหลออกมาเปรอะเปื้อนใบหน้าทรงเสน่ห์แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจ แถมยังไล้เลียริมฝีปากตัวเองเพื่อลิ้มรสน้ำของเธอต่อหน้าใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยแรงสวาทที่เพิ่งพาเธอไปถึงจุดหมาย


ดวงตาสีเทาจ้องมองอีกคนอย่างเว้าวอนก่อนจะใช้ทั้งสองมือรวบใบหน้าของอีกคนเข้ามาใกล้และมอบจูบให้เขา รสเฝื่อนจากน้ำรักยังคงติดที่ปลายลิ้นของอีกคนให้เธอได้ลิ้มรส ร่างสูงโถมตัวลงทับเด็กสาวที่ร่างกายเปลือยเปล่า แกนกลาง ที่นูนออกมารอการปลดปล่อยถูไถกับส่วนอ่อนไหวของเด็กสาวให้เธอเสียวซ่านเล่น ลูดาผละจูบออกพร้อมจ้องมองใบหน้าของเขาอย่างโหยหา หรือจะเป็นเพราะพิษของแรงสวาทที่ทำให้เธอเปลี่ยนจากความกลัวกลายเป็นความโหยหาต้องการเขามากถึงเพียงนี้


อึนซอซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาวอีกครั้งพร้อมกับสร้างรอยรักตีตราถึงความเป็นเจ้าของ มือข้างนึงค่อยๆปลดเปลื้องเข็มขัดและกางเกงยีนส์ตัวหนาของตัวเองออกอย่างช้าๆก่อนที่มันจะเหลือแค่เพียง แท่งเนื้อร้อน เปลือยเปล่าที่แข็งขืนและพร้อมที่จะเข้าไปมอบความหฤหรรษ์ให้กับร่างเล็ก


ริมฝีปากอิ่มกำลังดูดดึงที่ยอดอกสีชมพูนั้นอีกครั้งพร้อมทั้งพยายามดันตัวตนของตัวเองเข้าหากลีบกุหลาบสวยอย่างเนิบนาบ ดวงตาเล็กเบิกกว้างทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่กำลังรุกล้ำอาณาเขตส่วนตัว เธอพยายามดีดดิ้นเพื่อหนีจากมันจนสุดแรงแต่หากแขนแกร่งทั้งสองกลับล็อคสะโพกสวยไม่ให้เธอได้ขยับหนีไปไหน น้ำตาแห่งความเสียใจไหลรินลงตามโครงหน้าเล็กอีกครั้ง ลูดาพยายามก้มมองใบหน้าที่ยังคงซุกไซร้เนินเนื้อของเธออย่างสุขสม ออกแรงที่แขนเล็กเพื่อดันตัวของอีกคนออก แต่หากอึนซอกลับจับข้อมือเล็กทั้งสองขึงไว้กับเตียงล ใบหน้าทรงเสน่ห์ขยับเลื่อนขึ้นมามองใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นและมันเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ตัวตนของเขากำลังชำแรกเข้าไปในกลีบกุหลาบสวยนั้นจนเธอรู้สึกจุก


“อึก! พะ...พี่อึน..ซอ..อ.”


“เป็นเด็กดีของพี่นะคะลูดา อย่าดื้อ...แล้วมันจะไม่เป็นอะไร”


ร่างสูงประทับจูบลงซับน้ำตาข้างแก้มของร่างเล็กเพื่อหวังจะปลอบประโลมแต่หากการกระทำในช่วงล่างกลับไม่ได้เป็นเหมือนที่ปากพูด เขาดันตัวตนเข้ามารวดเดียวจนทั้งสองต้องหวีดร้องออกมาพร้อมกัน ความคับแน่นบีบรัดตัวตนที่มันแข็งขืนและใหญ่โตของเขาจนเขาแทบคลั่ง ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้ามาจนถึงสมองแต่หากกลับรู้สึกดีอย่างหาสิ่งเปรียบไม่ได้


“ลู...ลูดาเจ็บ..ฮึก”


น้ำตาใสยังไหลลงมาอาบแก้มใสให้คนอายุมากกว่าต้องจูบซับมันครั้งแล้วครั้งเล่า เขานึกโกรธตัวเองทุกครั้งที่ไม่เคยจะยับยั้งความบ้าคลั่งของตัวเองได้ เขาอยากจะทะนุถนอมคนตรงหน้าไว้ให้มากที่สุด แต่หากเพราะเรือนร่างและกลิ่นเนื้อหอมของลูดามักจะทำให้เขาคลั่งและชอบเผลอไผลทำร้ายอีกคนให้เจ็บ อึนซอโถมกอดร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะขบเม้มที่ใบหูนั้นให้พอกระตุ้นอารมณ์ของอีกคน


“ถ้าเจ็บ...ก็กอดพี่ไว้ให้แน่นๆนะคะ”


พูดด้วยเสียงแหบพร่าเพียงเท่านั้นก่อนจะโถมตัวใส่อีกคนเพื่อเริ่มบทรัก เสียงครางของทั้งสองดังก้องไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมขนาดกลาง สะโพกผายอัดกระแทกตัวตนใส่อีกคนจนกลัวว่าร่างของเธอจะแตกสลาย เล็บเรียวจิกเข้ากลางแผ่นหลังกว้างที่เปลือยเปล่า ลูดารู้ดีว่ายิ่งทำแบบนั้นก็เหมือนยิ่งกระตุ้นความดิบเถื่อนของอีกคนให้แสดงออกมา แต่หากเธอกลับไม่มีทางเลือกและยังคงใช้แผ่นหลังกว้างนั้นเป็นที่ระบายอารมณ์ของตัวเอง


“พี่...พี่อึน...อึนซอคะ...ลูดา...อ๊ะ! ไม่..”


น้ำเสียงตะกุกตะกักเอ่ยแผ่วเบาคล้ายจะหมดลมหายใจ เธอกำลังต้านทานต่อความต้องการของเขาและของตัวเองไม่ไหว ลูดากอดร่างอีกคนไว้แน่นจนอึนซอเกือบหายใจไม่ออก สะโพกผายอัดกระหน่ำตัวตนใส่อย่างไม่รู้จักเหน็บเหนื่อยและเขาพร้อมที่จะปลดปล่อยความกำหนัดที่มันถึงขีดสุด


ร่างสูงอัดกระแทกตัวตนอีกครั้งสองครั้งก่อนจะปล่อยความสุขสมให้เอ่อล้นภายในกายสาว ช่องทางตอดรัดแน่นเป็นสัญญาณว่าเธอก็ถึงจุดหมายแล้วเช่นกัน เล็บเรียวจิกลงบนแผ่นหลังกว้างเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมลากลงข้างลำตัวให้ร่างสูงรู้สึกแสบแต่หากเขากลับยกยิ้มให้อย่างชอบใจ คนทั้งคู่ยังคงกอดรัดกันประหนึ่งโหยหาซึ่งกันและกันก่อนที่จะเป็นร่างเล็กเองที่ปลดปล่อยให้อีกคนเป็นอิสระพร้อมกับสติที่ดับวูบ





ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด ดวงตาเล็กค่อยๆลืมขึ้นมอง นัยน์ตาสีเทาค่อยๆปรับโฟกัสก่อนจะเห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่าของอีกคนที่นอนอยู่ข้างๆ แผ่นหลังขาวเนียนที่ในตอนนี้มีรอยเล็บข่วนเป็นแนวยาวแถมยังมีเลือดซึมออกมาแม้มันจะเริ่มแห้งจนเป็นสะเก็ดแล้วก็ตาม มือเล็กลูบมันอย่างแผ่วเบาเพื่อหวังจะบรรเทาความเจ็บแต่หากเจ้าของแผ่นหลังกลับสะดุ้งด้วยความตกใจก่อนจะหันมองและพบกับนัยน์ตาสีเทาที่กำลังมองเขาอย่างเป็นห่วง อึนซอส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้ลูดาก่อนที่จะพลิกตัวมาหาและใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างรวบกอดเอวบางเอาไว้แนบกาย ใบหน้าทรงเสน่ห์ซบลงบนเนินเนื้อขาวเปลือยเปล่าของเธอแผ่วเบาและไม่ได้มีการล่วงเกินแต่อย่างใด


“ลูดาขอโทษนะคะ”


คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนเป็นปมก่อนจะเงยหน้ามองใบหน้าหวานที่กำลังมองเขาด้วยแววตารู้สึกผิด มือหนาเอื้อมลูบแก้มใสอย่างทะนุถนอม


“ขอโทษทำไมคะ? ลูดาไม่ได้ทำอะไรผิดนะ”


“ลูดาทำพี่อึนซอเป็นแผลอีกแล้ว”


“แค่นี้เองค่ะคนดี...พี่ไม่เป็นอะไรหรอกนะ”


ว่าจบริมฝีปากอิ่มก็เลื่อนขึ้นจุมพิตที่ส่วนเดียวกันอย่างแผ่วเบา ไม่มีการล่วงล้ำเป็นเพียงสัมผัสอ่อนโยนที่เธอมักได้จากเขาอยู่เสมอ ลูดาไม่อยากคิดไปเองว่าอีกคน มีใจ ให้กับเธอเพราะเรื่องเกียรติศัพท์ของอีกคนที่ได้ยินมาว่าเป็น เสือผู้หญิง นั่นยิ่งทำให้เธอไม่แน่ใจ ลูดารู้เพียงแค่ไม่อยากรักเขา แต่หลายๆครั้งที่การกระทำของเขามักมีผลต่อหัวใจของเธอมากเหลือเกิน มือเล็กดันไหล่กว้างให้เขาผละออก แต่หากรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงไม่หายไปจากใบหน้าทรงเสน่ห์นั้น นัยน์ตาสีแดงในตอนแรกเปลี่ยนกลับเป็นสีน้ำตาลเข้มดังเดิม และมันแสนจะอบอุ่นจนเธอต้องหลบตา


“พะ..พี่อึนซอลุกไปแต่งตัวเหอะค่ะ เดี๋ยวพี่ซอลอากลับมาเห็นจะเป็นเรื่อง”


“ความจริงให้มันรู้ไปเลยก็ดีนะ”


เผียะ!!!


มือข้างซ้ายฟาดเข้าไปที่ท่อนแขนแกร่งนั้นอย่างแรงจนมันขึ้นรอยแดง ร่างสูงอุทานเล็กน้อยแต่หากกลับรวบมือเล็กมากุมเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอได้ตีเขาอีก นิ้วโป้งยาวลูบไล้ไปตามเรียวนิ้วของอีกฝ่ายอย่างช้าๆก่อนจะสะดุดกับ แหวนเกลี้ยงสีเงิน ที่ร่างเล็กใส่อยู่ที่ นิ้วนาง นัยน์ตาคมเหลือบมองมันเล็กน้อยก่อนจะกลับมาจ้องนัยน์ตาสีเทาตรงหน้าอีกครั้ง


“ไปแต่งตัวค่ะ...ลูดาก็จะแต่งตัวเหมือนกัน”


“โอเคๆ”


ตอบด้วยน้ำเสียงกวนประสาทให้อีกคนต้องง้างมือขึ้นเพื่อหวังจะฟาดลงไปที่ท่อนแขนนั้นอีกรอบ แต่หากคนตัวสูงกว่ากลับใช้ความไวรีบลุกขึ้นแล้วคว้าเสื้อผ้าของตัวเองวิ่งเข้าห้องไปทันที





“พี่กลับแล้วนะ”


“ค่ะ”


มีเพียงเสียงตอบรับเล็กน้อยเท่านั้นเป็นปกติ อึนซอส่งยิ้มให้คนตัวเล็กอีกครั้งก่อนจะเดินไปขึ้นรถของตัวเอง แต่หากยังไม่ทันได้เข้ารถดี รถสปอร์ตคันหรูอีกคันก็ขับเข้ามาจอดเทียบกับทางหน้าบ้าน ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสง่าของเจ้าของในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มก้าวลงมาพร้อมส่งยิ้มให้กับเจ้าของบ้านที่กำลังยืนส่งยิ้มให้หล่อนเช่นกัน


...อ่อ แบบนี้เองสินะ ถึงมาส่งที่หน้าบ้าน…


“สวัสดีค่ะคุณซน”


เจ้าหล่อนเอ่ยทักอึนซออย่างเป็นมิตรแต่หากร่างสูงกลับทำหน้าบอกบุญไม่รับ เขาไม่แม้แต่จะทักทายกลับ และทำเพียงก้าวขึ้นรถเข้าประจำตำแหน่งคนขับ ประตูรถคันหรูกระแทกปิดอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง สตาร์ทรถพร้อมกับเร่งเครื่องก่อนจะขับออกไปอย่างรวดเร็วให้ดวงตาสีเทาจ้องมองจนลับตาก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับแขกคนใหม่แทน


“เข้าบ้านกันเถอะค่ะพี่ดาวอน”


“โอเคค่ะ”





“พี่กลับมาแล้วค่ะ”


“พี่ซอลอา!”


เด็กสาวที่กำลังนั่งคุยกับ นัม ดาวอน แขกคนสำคัญอย่างออกรสแต่พอได้ยินเสียงทักทายจากพี่สาวสุดที่รักก็เบี่ยงความสนใจไปที่คนมาใหม่ ใบหน้าหวานฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับวิ่งเข้าไปสวมกอดร่างเพรียวเหมือนเด็กๆ


“พี่ซอลอาสวัสดีค่ะ”


“สวัสดี ตามสบายนะ”


“ไม่เป็นไรค่ะ กำลังจะกลับพอดี”


“ไม่อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนหรอ?”


ซอลอาเอ่ยถามแขกด้วยน้ำเสียงฉงน ดาวอนเหลือบมองสาวน้อยที่ไม่ได้เงยหน้ามองเขาแม้แต่น้อย เจ้าหล่อนถอนหายใจเบาๆก่อนจะส่งยิ้มให้กับเจ้าของบ้าน


“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ ให้เวลากับครอบครัว งั้นฉันลานะคะ พี่กลับก่อนนะลูดา”


ส่งยิ้มให้สองพี่น้องเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากตัวคฤหาสน์ไปยังรถคันหรูโดยเร็ว โดยที่มีสายตาของซอลอามองตามอย่างสงสัยกับสายตาของลูดาที่มองตามอย่างรู้สึกผิด


“เพราะเรามาอ้อนพี่แบบนี้ใช่มั้ย? ดาวอนเลยงอนกลับไปเลย”


พูดเย้าแหย่ให้เด็กน้อยต้องรีบผละออก ร่างเล็กกอดอกอมลมเคี้ยวแก้มทำหน้ายู่ใส่คนเป็นพี่ให้หล่อนมองอย่างเอ็นดู


“ไม่ใช่สักหน่อย!”


หล่อนน่าจะหัวเราะให้ความน่ารักนั้นพร้อมกับลูบหัวอย่างเอ็นดูแล้วเดินจากไปเหมือนอย่างทุกครั้งที่เคยทำ แต่หากสายตาคมกลับเหลือบไปเห็นรอยช้ำเล็กๆที่ข้อมือเล็กนั้นให้หล่อนต้องคว้ามาดูอย่างสงสัย ลูดาทำหน้าสงสัยได้ไม่นานก็ต้องตกใจก่อนจะรีบชักมือกลับมากุมเอาไว้เพราะความเจ็บที่แล่นปราดเข้ามาเมื่ออีกคนแตะสัมผัสมัน


“ไปโดนอะไรมาคะลูดา?”


“เอ่อ...คือ…”


“ว่าไงคะ?”


“คือ...ก่อนจะลงมาหนูอาบน้ำอ่ะค่ะ แล้ว...เหม่อไปหน่อยประตูห้องน้ำเลยหนีบ”


นัยน์ตาสีเทาเริ่มสั่นไหวเพราะเธอกลัวว่าอีกคนจะจับได้ นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องเขม็งอย่างหาคำตอบก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องครัวสักพักแล้วเดินกลับออกมาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล


“มาค่ะ เดี๋ยวพี่ทำแผลให้”


ลูดายังคงกุมข้อมือของตัวเองเอาไว้อย่างนั้น หล่อนวางกล่องพยาบาลลงกับโต๊ะก่อนจะจับร่างเล็กให้นั่งลงที่โซฟาตัวยาวพร้อมกับดึงคนตัวเล็กให้นั่งลงตาม


“ระวังหน่อยสิ เดี๋ยวนี้เหม่อบ่อยนะ”


ซอลอาไม่ได้เงยหน้ามองอีกคนแต่หากยังคงลูบยานวดเบาๆลงบนบริเวณที่แดงเรื่อนั้น นัยน์ตาสีเทาสั่นไหวจากความอ่อนโยนของผู้เป็นพี่ที่มอบมาให้เธอ


“ดีนะที่แค่แดง ถ้าเป็นอะไรไปมากกว่านี้พี่คงขาดใจตายเลย”


“พูดเวอร์ตลอด ลูดาไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก”


“จ้า~ แม่คนเก่ง”


ว่าพลางบีบปลายจมูกของคนตัวเล็กอย่างมันเขี้ยวก่อนจะก้มลงไปให้ความสนใจกับรอยแดงนั้นต่อ


ถึงแม้ลูดาจะเป็นเพียงลูกติดแม่ใหม่ของซอลอา แต่หล่อนก็ไม่ได้มีท่าทีรังเกียจเธอเลยแม้แต่น้อย แต่ต่างจากแม่ของเธอที่ซอลอาทั้งไม่ชอบหน้าและไม่อยากสุงสิงด้วยเพียงเพราะแม่ของเธอเป็น โอเมก้า เป็นชนชั้นต่ำที่ซอลอาชอบพูดว่าร้ายใส่เป็นประจำ เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองอยู่ในตำแหน่งไหน แต่ไม่รู้ว่าโชคเข้าข้างหรืออะไรก็ตามที่ให้เธอเกิดมาเป็น เบต้า ชนชั้นกลางที่ไม่มีความวิเศษใดๆ แต่หากซอลอากลับรักและดูแลเธอดีเหมือนเธอเป็นคนนึงในครอบครัว


ซอลอาไม่เคยว่าร้ายแม่ของเธอตอนหน้าเธอ แต่เธอก็รู้ว่าซอลอาไม่ค่อยชอบแม่ของเธอเท่าไหร่ เพราะขนาดในงานศพของแม่ของลูดา ยังมีแค่เพียงพ่อของซอลอาคนเดียวเท่านั้นที่ไปร่วมงาน ตระกูลคิมถือเป็น อัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ โดยสมบูรณ์แบบ...ทุกครั้งที่เหล่าบรรดาญาติๆของหล่อนมา ลูดาจะถูกตราหน้าว่าเป็น ไอ้ลูกขี้ครอก แต่หากในทุกครั้งคนที่อยู่ข้างเธอกลับเป็นซอลอาและคอยปกป้องเธอจากคำดูถูกเหล่านั้นอยู่เสมอ


...และเธอก็ รู้สึกผิด ทุกครั้งที่จะต้องโกหกเรื่องรอยบนแขนของเธอในทุกครั้งที่ซอลอาเห็น


ร่างเล็กพุ่งเข้าสวมกอดคนเป็นพี่เอาไว้จนแน่น ร่างเพรียวตกใจเล็กน้อยแต่หากกลับลูบหลังปลอบประโลมร่างเล็กที่กำลังร้องไห้จนตัวโยน


“ลูดารักพี่ซอลอามากๆนะคะ”


“...พี่ซอลอาก็รักลูดาค่ะ”


.

.

.

...หนูขอโทษนะคะ...



- - To be Con - -


ตอนที่สามมาแล้ววว บอกเลยว่าตอนเนี่ย ไรท์ชอบมาก น้อนลูดาน่าแกล้งๆๆๆ
ยังไงก็ของฝาก #BOND18plus เอาไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกคนด้วยนะคะ รักส์ <3
Thank you for support & Enjoy
Devilpuma :)




SHARE
Written in this book
[Omegaverse #SeolBo] BOND 18+
แฟนฟิคชั่นวง WJSN คู่ซอลโบ

Comments

tewisthebest
4 months ago
โหววว มีปมเพิ่มเรื่องน้องลูอีกอ่ะ พี่ดาวคือคู่หมั้นรึป่าว แล้วกับตอก็ดูแบบ เหมือนรักกันนะ เห็นแววน่าสงสารแล้ว ส่วนคุณผอ.กับน้องจียอนนี่คงลำบากอีกคู่ เพราะครอบครัวพี่เขาคืออัลฟ่าแบบแท้ๆ แต่พี่เขาดันมาผูกพันธะกับโอเมก้าไปแล้วนี่สิ ต้องเตรียมรอดราม่าใช่มั้ยคะ
Reply
ZiizaPuma
4 months ago
ไม่ต้องรีบค่ะ หนทางยังอีกยาวไกล5555 ขอบคุณมากๆนะคะที่ติดตาม ดีใจที่ชอบค่า
keguriminju
4 months ago
แงงงพี่ตออ อย่ารุนแรงกับน้องงง
Reply
Zwtsrr
4 months ago
อย่าแกล้งน้อนลูดาเยอะเลยค่ะ สงสารน้อนน้องตัวเล็กนิดเดียววววเอง ถ้าให้เดาเราก็คิดว่าดาวอนเป็นคู่หมั้นลูดาแน่ๆ อึนซอเราไม่ควรทำแบบนี้นะคะไปบังคับน้องเนี่ยเดี๋ยวแม่จะฟาดให้ นี่ถ้าซอลอารู้เรื่องอึนซอกับลูดานี่บ้านจะแตกไหมดราม่าหนักแน่ๆเลยง่าาาาขอซอฟได้ไหมคะ //กอดขาอ้อนวอน5555555 ส่วนคู่ซอลอาโบนานี่ก็กอดโบนาไว้ก่อนเลยน้องต้องเจออุปสรรคอีกเยอะแน่ๆเลยพิซอลถ้าไม่ปกป้องน้องนะ เลาจะเผาบ้านไรท์555555555 ชอบอีกคู่คือเอ็กซี่กับซูบินเป็นคู่กัดกันที่แท้จริงๆ
Reply
Zwtsrr
4 months ago
ชอบมากๆเลยค่ะไม่ค่อยมีคนเขียนฟิค ญญ แนวโอเมก้าเวิร์สเลยรักไรท์มากๆๆๆๆที่สุดเลยค่ะ มาต่อไวๆนะคะ ติดตามๆๆๆๆๆ
Reply
JesperBerben
4 months ago
ไรต์ มีดราม่าเเน่ๆเลย รออ่านต่อเลยนะไรต์ สู้ๆ
Reply