To my youth
เสียงเพลงเมทัล ดังออกมาจากหูฟังอันเล็กที่ไม่สมประกอบ เพราะเจ้าของไม่ค่อยใส่ใจมันเท่าไหร่ ถือว่าฟังข้างเดียวได้ก็ยังโอเคอยู่ “ปิดทำไม เพิ่งฟังไปได้ครึ่งเพลงเอง” เด็กสาวเอ่ยปากถาม แต่ก็ยอมถอดหูฟังออกไม่เซ้าซี้ แล้วหยิบสมาร์ทโฟนออกมาเปิดแอพนั้นเข้าแอพนี้ไปเรื่อย

“รู้สึกว่าช่วงนี้จิตใจไม่ปกติ ไม่พร้อมฟังเพลงนี้ ตอนนี้” เธอถอนหายใจยาว

“อ่อนแอจังเลยนะช่วงนี้” เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาจากมือถือพร้อมยิ้มเหยียด

“อืม ความรู้สึกบอบบาง เหมือนมีอะไรมากระทบนิดเดียวก็พร้อมจะแตกสลายได้เลย” เธอถอนหายใจอีกรอบ “นึกว่าจะเข้มแข็งแต่จริงๆ...ไม่เลย” สายตาเธอจับจ้องที่เพดานห้องแต่แววตากลับเหม่อลอยไปไกล

“ไม่เคยเข้มแข็งเลยสักวัน” เด็กสาวพูดเสริม

“หรือนี่เข้มแข้งที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว...มันถึงจุดสูงสุดแล้วหรอ” เธอถามคำถามออกมา แต่ไม่ได้ต้องการคำตอบหรอก เพราะกลัวเกินกว่าจะฟังมัน

“เธอก็อ่อนแอแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วไม่ใช่หรอ” เด็กสาวเอ่ยขัด “แต่ก่อนก็ผ่านมาได้หนิ” เด็กสาวเอ่ยพร้อมทำหน้าสงสัย ชวนให้คนได้ฟังคำถามคิดตาม ‘ฉันผ่านมันมาได้ หรือแค่อยู่กับมันได้กันแน่’

“ฉันน่ะ เคยเข้มแข็งกว่านี้... แต่ก็ดิ่งกว่านี้...รอบนี้แค่เปราะบางกว่ามั้ง” เธอพูดเบาๆด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

“ฮ่าๆๆ เธอยังแตกสลายได้มากกว่าตอนนั้นอีกหรือไง” เด็กสาวหัวเราะราวกับมันเป็นเรื่องตลก

“ไม่รู้สิ” เธอเหม่ออีกแล้ว “คนเรามันแตกสลายได้เรื่อยๆจนกว่าจะตายนั่นแหละ”

“นั่นสินะ ขนาดเธอยังอ่อนแอได้ทุกวันเลย”

“ถ้านอนหลับมันจะดีขึ้นหรือเปล่า” เธอพูดออกมาราวกับอยากให้แค่ตัวเองได้ยิน

“ภาวนาให้ตัวเองหลับลงซะก่อนเถอะ” น้ำเสียงเยาะเย้ยจากเด็กสาว

“หรือบางทีถ้าร้องออกมาบ้างก็คงจะหาย” เธอยังคงพูดต่อโดยไม่ได้สนใจสิ่งที่เด็กสาวพูด ”แต่มันร้องไม่ออกนี่แหละ”

“ก็อดทนไปจนกว่าจะเช้านั่นแหละ เพราะยังไงซะก็ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก” เด็กสาวยังคงพูดแทรกไปเรื่อยโดยไม่มีท่าทีจะหยุด

“หรือต้องทิ้งทุกอย่างไป” เธอได้ยินที่เด็กสาวพูดทุกอย่างแต่ไม่คิดจะโต้ตอบ

“คนอ่อนแอก็ต้องเจ็บซ้ำๆซากๆแบบนี้แหละ บทเรียนมีตั้งเยอะแต่ไม่เอามาใช้” เพราะเด็กสาวพูดเสียงดังขึ้นหรือเพราะห้องนี้เงียบลงกว่าเดิมเธอไม่อาจแน่ใจ

“หุบปาก” เพราะร่างกายจะถึงขีดจำกัดแล้วส่งผลให้สติสัมปฌัญญะ เริ่มเลือนราง “ทำเป็นพูดดี เธอมันก็แค่ตัวอะไรก็ไม่รู้ ไม่มีใครเขาต้องการด้วยซ้ำ” เธอยิ้มเหยียด “กลับไปอยู่ในที่ของเธอซะ”

“ฉันกับเธอก็คนเดียวกันนั่นแหละ” เด็กสาวยิ้มก่อนจะปล่อยให้เธอได้พักผ่อนสักที หวังว่าแสงอาทิตย์ที่ส่องเล็ดลอดเข้ามาในผ้าม่านเวลาเช้า จะทำให้เธอคนที่นอนอยู่บนเตียงตื่นขึ้นมาพร้อมกับวันใหม่ที่ดี

“เจอกันอีกทีหลังเที่ยงคืนนะ” และแล้วทั้งคู่ก็หลับลงไปพร้อมกันกับที่แสงอาทิตย์แรกของเดือนเมษายนเริ่มขึ้น



SHARE
Writer
w2reset
Dreamer
𝓎𝑜𝓊 𝓌𝑒𝓇𝑒 𝑔𝑜𝓃𝑒

Comments