Blog #2 - ผมกับเธอ และ Avengers : Endgame
It's been a long, long time...
  แม้ว่าเวลาจะผ่านมาได้ซักระยะนึงแล้ว แต่หนัง Avengers : Endgame ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของผมไม่ไหน แต่เหตุผลมันไม่ใช่แค่ว่าภาพสวย เพลงเพราะ บทประทับใจ เนื้อเรื่องสนุกหรืออะไรนะครับ เหตุผลอีกอย่างนึงเลยก็คือ มันทำให้ผมนึกถึงเรื่องของผม กับเธอ...

   ย้อนกลับไปสมัยที่ผมเรียน ม.6 ช่วงปี 2014 ผมมีโอกาสพูดคุยกับรุ่นน้องที่ ร.ร. คนนึงครับ เรียกว่าทดลองดูใจ ก็คงไม่ผิดนัก ผมกับน้องเขา ต่างก็เข้าสังคมไม่เก่งด้วยกันทั้งคู่ แต่เราก็โคจรมาเจอกันได้เพราะมีงานอดิเรกที่คล้ายๆ กัน ผมชอบดูหนัง ฟังเพลง อ่านหนังสือ เขียนนิยาย เธอก็ชอบดูหนัง ดูละคร ดูซีรีส์ แล้วก็อ่านนิยายด้วยเหมือนกัน

   ต่างกันตรงที่ผมดูหนังเพราะใจรัก เธอดูหนังเพราะแก้เบื่อเฉยๆ
   แต่เราก็ยังดูหนังมาด้วยกันเรื่อยๆ จนสุดท้ายเราได้คบกัน...

   ผมแนะนำให้เธอได้ดูหนังจักรวาลมาร์เวล (MCU) ก็ช่วงนี้นี่แหละครับ ผมยังจำได้ดีเลยตอนที่ผมกับเธอดู Captain America: The First Avenger ด้วยกัน เธอชอบสตีฟ โรเจอร์ส มากจนแทนตัวเองว่าเป็นเพ็กกี้ แล้วให้ผมเป็นสตีฟเลยล่ะครับ (ถึงแม้เธอจะบอกว่าผมเหมือนสตีฟเวอร์ชั่นผอมมากกว่าก็เถอะ แต่ผมก็ดีใจนะ ฮ่าๆ)

   เธอบอกผมแบบนั้นโดยที่ไม่รู้ตอนจบครับ ใครดูกัปตันอเมริกาภาคแรกมาน่าจะจำได้ สตีฟขับยานพุ่งลงไปในน้ำแข็ง หลับไป 70 ปี และไม่ได้ลงเอยกับเพ็กกี้คนรักของเขา ตอนนั้นที่ดูผมไม่ได้คิดอะไรหรอกครับ เรายังคุยกันมาเรื่อยๆ ทุกอย่างก็แฮปปี้ดีมาก แม้ว่าหลังจากผมจบมัธยมมา เราเริ่มห่างๆ กัน แต่ก็ยังคุยกันอยู่ ช่วง 2016 ยังดู Captain America: Civil War ด้วยกันอยู่เลย ผมถามเธอเลือกฝั่งไหนระหว่างสตีฟกับโทนี่ แน่นอนครับเธอเลือกสตีฟ

   ด้วยความที่ผมตามข่าวหนัง ผมก็เล่าให้เธอฟังว่าเดี๋ยวมันจะมี Avengers ต่ออีกสองภาคนะ ภาค 3 ชื่อ Infinity War กับภาค 4 (ตอนนั้นยังไม่รู้ชื่อภาค) เราก็สัญญากันครับ ว่าจะไปดูด้วยกัน

   ปรากฏว่า 2 ปีถัดมา เธอไม่ได้มาดู Infinity War กับผมแล้วครับ เพราะที่บ้านเธอไม่อยากให้มีแฟน (จริงๆ คงจะไม่อยากให้คบกับผมนั่นแหละ) ตอนที่เธอบอกผมว่าจะเลิกกัน ผมเสียใจมากที่มันเหมือนกับตอนจบในหนัง แต่ยังพยายามปลอบใจตัวเองอยู่ว่า เออ สตีฟในหนังก็ไม่สมหวังเหมือนกันนั่นแหละ ไม่เป็นไรวะ สู้ต่อ...

   แต่พอได้ดู Endgame แล้ว... ผลคือผมคิดผิดว่ะ... (คงสปอยล์ได้ละเนอะ แผ่นใกล้ออกละ)


   ในตอนจบ สตีฟได้กลับไปหาเพ็กกี้เฉยเลย กลายเป็นว่าสตีฟตัวปลอมอย่างผม ต้องนั่งมองดูตัวจริงสมหวัง ช็อคสิครับ เหมือนโดนทิ้งให้เคว้งคว้างอยู่ในโรงหนังไม่มีผิด ตอนนั้นน้องชายไปด้วย ผมก็พยายามจะวางมาดเอาไว้ แต่สุดท้ายกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จริงๆ ครับ ระหว่างดูนี่คือปล่อยโฮเลย ข้างในมันเด็มไปด้วยหลายความรู้สึก ยากจะอธิบาย...

   ถ้าในชีวิตจริงมีเครื่องข้ามมิติแบบในหนัง ผมคงไม่ลังเลเลยที่จะใช้มัน เพื่อกลับไปอยู่ในช่วงเวลาที่มีความสุขตอนนั้นอีกครั้ง น่าเสียดายที่ชีวิตจริงไม่ง่ายแบบนั้น

   ปัจจุบันนี้ผมกับเธอไม่ได้คุยกันแล้วครับ ผมคอยตีตัวออกห่างให้ได้มากที่สุด พยายามจะ Move on ต่อไปให้ได้ เหมือนที่ในหนังเขาว่าไว้อะนะ ผมไม่ได้เป็นเพื่อนกับเธอแล้วในเฟสบุ๊ค ก็เลยไม่รู้ว่าเธอโพสต์อะไรบ้าง จนแล้วจนรอด ผมก็ยังวนเวียนไปคิดถึงเธออยู่ดี เธอจะไปดู Endgame มั้ยนะ? จะรู้สึกยังไงบ้างที่กัปตันอเมริกา ตัวละครที่เธอชอบได้ลงเอยกับรักแท้ของเขา

   สุดท้ายแล้วผมคงได้แต่หวังว่าเธอจะคิดถึงสตีฟผอมๆ คนนี้บ้าง
   เพราะสำหรับผมแล้ว ก็ยังไม่มีทีท่าจะลืมเพ็กกี้ที่น่ารักคนนั้นได้เลย...
SHARE
Written in this book
Rinato's Blogs
บันทึกเรื่อยเปื่อยของ Rinato
Writer
RinatoRen
Student
นักศึกษามหาลัยที่อายุ 23 แล้วยังเรียนไม่จบ อยากจะเขียนนิยาย เลยรู้สึกว่าต้องเริ่มเขียนอะไรซักอย่างออกมาให้เป็นชิ้นเป็นอันซักที สุดท้ายก็มาจบที่เว็บนี้ ไม่สิ มันเพิ่งจะเริ่มเท่านั้นเอง...

Comments