สีเทา
รถเปิดประทุนสีฟ้าคันใหญ่แล่นสู่ใจกลางเมืองซิซิลีทางตอนใต้ของอิตาลี
เราไม่มีจุดหมายปลายทางเป็นหลักแหล่งแน่ชัด
รู้เพียงแต่เราขับรถไปเรื่อยๆแบบนี้มาเกือบ2ช.มแล้ว

แขนแกร่งหนึ่งข้างยึดบังคับรถไปตามทาง
สายตามุ่งตรงไปข้างหน้าดูมุ่งมั่นผิดกับท่าทางดูสบายของเขา
แขนอีกข้างวาดมาโอบบนไหล่ตุ๊กตาหน้ารถอย่างผม
ทุกอิริยาบถของเขา ล้วนถูกสายตาของผมจับจ้องอย่างไม่อาจละหนีไปไหนได้

ท่าทางไม่เกรงกลัวใคร
เป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา

“มองอะไร?” เขาเอ่ยถามทั้งที่สายตายังจ้องไปยังถนนยาวเหยียด
มองจากหางตาเขาคงจะรู้ว่าผมจ้องเขามาสักพักแล้ว
ผมส่ายหัวเพื่อปฏิเสธ 
และเอนตัวเอาหัวไปซบไหล่พร้อมดึงมือของเขามากุมไว้ที่หน้าขา
การกระทำของผมได้รอยยิ้มบางๆตอบกลับมา

ผมชอบรอยยิ้มของเขา
มันทำให้ผมรู้สึก......อ่อนไหว

สิ่งเดียวที่ทำให้เขาแตกต่างจากคนอื่น
คือ การมีอยู่
เขาทำให้ผมรู้ว่าเขาสามารถจับต้องได้
ไม่ใช่สิ่งที่พร้อมจะจางหายไป
ทิ้งไว้เพียงเศษเงินข้างเตียงให้ดูต่างหน้า

อย่างที่คนอื่นๆชอบทำ
เขาไม่รังเกียจในสิ่งที่ผมทำ
แต่ต่อให้ใครรังเกียจผมก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว

ตั้งแต่เกิดผมก็ไม่รู้ที่มาที่ไปของตัวเอง
จำความได้ก็รู้ว่าตัวเอง ไม่มีใคร
ผมหนีออกมาจากสถานที่นั้น
สถานที่ ที่คนภายนอกมองก็รู้ว่ามันน่าเจ็บปวดที่ต้องมาอยู่

พวกเขาคอยเติมความรัก
เพราะคิดว่าพวกเราขาดสิ่งนี้
แต่ผมไม่
ผมต้องการความรัก
จากคนที่ผมรักเท่านั้น
 
หลังจากที่ผมออกมาได้
ผมก็ทิ้งร่างกายตัวเองให้เป็นของคนอื่น
พวกเขาก็แค่ 
พาผมไปทานข้าว1มื้อ
นั่งจิบเบียร์หรือบางวันก็เป็นไวน์ราคาแพง
และจบลงที่
เซ็กส์ 


ตื่นเช้าขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองไม่มีใคร
มีเพียงเศษเงินที่วางเอาไว้
ตรงนี้แหละมั้งที่ทำให้ผมดูมีค่าให้ตีราคาขึ้นมาบ้าง

ผมมีชีวิตรอดจากอาหารที่พวกเขาพาไปเลี้ยง
และความสุขที่ได้จากการสนองตัณหาของตนเอง
อีกทั้งยังได้กำไรจากเศษเงินที่พวกเขาทิ้งไว้ให้

ก็ดูแฟร์ดีนะ

“นึกถึงเรื่องเก่าๆอีกแล้วสิ”
ให้ตายเถอะ!
ผมเผลอร้องไห้ทุกทีที่นึกถึงเรื่องพวกนี้ตอนอยู่กับเขา
ทั้งๆที่ผมพยามอวดเก่งไม่สนอะไรสักอย่างบนโลกนี้
แต่ท่าทางไม่รังเกียจและเข้าใจทุกอย่างในตัวผมของเขา
มันทำให้ผมเผยความอ่อนแอออกมาซะจนได้

ผมยืดตัวกลับมานั่งตรงแล้วใช้หลังมือ
เช็ดน้ำตาเหล่านั้นแบบลวกๆ
เขาเอามือมาจับที่แก้มแล้วใช้นิ้วปาดน้ำตาให้
สัมผัสอุ่นๆจากริมฝีปากมาแตะที่ขมับข้างขวา
นั่นทำให้ความร้อนในร่างกายผมเริ่มปะทุ

ผมผ่านการมีเซ็กส์มาหลายต่อหลายครั้ง
และทุกครั้งมันคือการยินยอมโดยไร้ซึ่งการขัดขืน
แต่กับคนที่ผมรู้สึกรัก
ผมกลับหวงตัวเองขึ้นมาดื้อๆ

.....กลัว 
เพราะการมีอยู่
มันสร้างความทุกข์เมื่อสิ่งนั้นตายจากหรือหายไป
การไม่ผูกพันกับอะไร
เป็นสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อที่จะไม่เจ็บปวด

เขาหันมามองตาผม
มือข้างซ้ายละจากการควบคุมรถ
มากอบกุมมือของผม

ผมได้ยินเสียงของเขา
มันดังกว่าเครื่องยนต์ที่แล่นอยู่ตอนนี้
 
“ไม่มีฉัน.....นายต้องอยู่ให้ได้นะ”
นายนี่เอาแต่ใจชะมัด

 











SHARE
Written in this book
สีเทา
เรื่องสั้นในวันที่หัวใจเป็นผุยผง

Comments