hurts

"มันบอกว่าถ้าไม่ได้ฟังก็เลิกเป็นเพื่อนกันไปเลยดิ"

พรั่งพรูไปด้วยน้ำตาท่ามกลางผู้คน
ไม่สนแม้ใครจะมองมา
ในหัวมีแต่คำพูดใจร้ายนั้นดั่งกึกก้องไปทั่วอณู



"กะ แกโอเคเปล่าวะ"

เสียงสั่นๆที่ดูตระหนกของเพื่อนคนสนิทกล่าวขึ้นอย่างตกใจ
เพราะทันทีที่บอกในสิ่งที่ตัวเองรู้มากับฉัน

ก็เป็นอย่างที่เห็น

ร้องไห้ไม่อายฟ้าดิน แต่ถึงอย่างนั้นก็น่าจะอายคนที่เดินสวนไปสวนมาบ้าง



"ไม่..มะไม่เลย..."


แค่จะพูดให้เป็นคำยังยากเลย ที่เค้าพูดกันว่าหน้าชาตัวชามันคงเป็นอย่างนี้ หัวสมองขาวโพลนราวกับสีขาว เบาบางว่างเปล่าราวกับขนนก ผู้คนรอบกายแม้กระทั่งเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างกันกลายเป็นอากาศที่สัมผัสจับต้องไม่ได้


ราวกับมีเพียงตัวฉันในที่แห่งนี้
พร้อมกับคำพูดใจร้ายที่ดังวนอยู่ในโสตประสาท





ก็เลิกเป็นเพื่อนกันไปเลยดิ
 


รุนแรง 
และเจ็บปวด



ถ้าเทียบกับคนใจร้ายที่เคยเจอมา เขา คงเป็นคนที่ใจร้ายที่สุดที่ฉันเคยพบเจอ

แต่ก็สมควรแล้วรึเปล่าที่จะเจ็บปวดแบบนี้ เธอเองก็ไม่ได้เป็นคนดีนักหรอกใจเธอรู้ดีกว่าใครในเรื่องนี้ว่าเธอก็ไม่ได้ดีไปกว่าใครเลย อาจจะทำร้ายและเห็นแก่ตัวกว่าใครทั้งหมด


หรือความรักมันก็เป็นอย่างนี้

ที่พอรักใครสักคนหนึ่ง ก็เหมือนมีแม่เหล็กดึงดูดให้อยากเข้าใกล้และอยากครอบครอง


ถึงแม้เขาจะไม่ใช่ของเรา
ถึงแม้เขาจะเป็นบุคคลต้องห้าม
และถึงแม้เขาจะเป็นเพื่อนที่แสนใจดีคนนั้นก็ตาม..

ทั้งที่รู้ว่าผิด แต่ก็ยังดึงดัน
จนเป็นแผลเหวอะหวะแบบนี้




อย่าโทษความรักเลยเด็กน้อย โทษตัวเองที่ใช้ความรักในด้านผิดๆเถอะ
 



อย่าใช้ความรักเป็นข้ออ้างในการทำร้ายคนอื่น
ความรักไม่เคยทำร้ายใคร มีแต่เรานั่นแหละที่ทำตัวเอง



เมื่อไหร่ที่ความรักมันมากมายจนล้นใจ แม้จะเป็นเรื่องผิด แต่ก็ยากเหลือเกินที่จะหักห้ามหัวใจ
หากเป็นเช่นนั้น สักวันความรักที่เธอเคยปราถนาหนักหนามันจะย้อนกลับมาทิ่มแทงเธออย่างสาสม




ทิ่มแทง ทำลาย มอดมลายดั่งไฟเผา 


จมดิ่งสู่ความเจ็บปวดจนแทบหาทางออกไม่เจอ

เหมือนกับฉันที่กำลังเผชิญกับความทรมานที่ไม่สิ้นสุดอยู่ในตอนนี้



อีกนาน

และอีกนาน

เพราะไม่รู้วิธีรักษา ความเจ็บปวดจึงเป็นหนทางที่เดียวที่ยังต้องพบเจอ



แต่อย่างน้อยฉันก็ยังหวัง
ว่าสักวันหนึ่งฉันจะพบยารักษาความเจ็บปวดที่แสนจะทรมานนี้

หวัง
ว่าสักวันหนึ่งที่ฉันจะหายดี




แต่ยังไม่ใช่วันนี้ 
SHARE

Comments