เราอยู่ตรงนี้อีกแล้ว
วันแรกของการรู้จัก

ตอนภาคเรียนที่ 1 จำได้ว่าตอนนั้นเป็นน้องใหม่ปี1 รู้จักพี่ได้เพราะตอนซ้อมหลีด ที่ตอนพักซ้อมอยู่ดีๆก็มีเมสเสจลั่นขึ้นมาจากคนที่ไม่รู้จัก แล้วก็ไม่รู้ว่ารับเฟรนด์ไปตั้งแต่เมื่อไหร่

"🖐"

"🖐"

"มีแฟนหรือยังครับ เพื่อนพี่ฝากถาม"

แค่นั้นแหละ เราตัดสินใจส่งสติ้กเกอร์กลับไปแล้วไม่บอกอะไรต่อ ทำไมต้องบอกด้วยล่ะ อยากรู้ทำไมไม่มาถามเองเล่า แต่พี่เขาก็อ่านแล้วไม่ตอบเหมือนกัน 
โอเค คงไม่มีไรหรอกน่าจะแค่ลองมาถามเล่นๆ

จนผ่านไป1เทอม หลังจากสอบไฟนอลเสร็จ
เรานัดเพื่อนสนิทไปฉลองที่ร้านนั่งชิลริมน้ำ
เหมือนจะเมาได้ที่ ร้านก็ใกล้จะปิด บวกกับอาการกลัวตำรวจลงร้านเพราะเพิ่งจะอายุ 19 กัน

"มึง กลับยัง"

"ป่ะดิ เดิน forever ใช่ป่ะ555"

"เออดิ แม่งก็ไม่มีใครขับรถเป็น ประหยัดด้วย ป่ะ เดิน"

เราเดินกลับหอกับเพื่อน 2 คน
จำได้ว่าเดินเกือบถึงหน้าคณะวิศวะ ก็มีเมสเสจเด้งขึ้นมาอีก

"เดินทำอะไรดึกๆดื่นๆ"

ใช่ พี่คนนั้นนี่เอง

"มารับหน่อย ขี้เกียจเดินแล้ววว"

"พี่ไปรับเพื่อนอะ หนูจะรอหรอ"

"เมื่อยยย"

"กว่าพี่จะถึง หนูถึงหอพอดี5555"

และใช่ สรุปเราได้เดินกลับเองถึงหอ
ยังจำคืนนั้นได้ดี คืนที่ไม่คิดว่าจะรู้สึกกับคนๆหนึ่งได้มากขนาดนี้

พี่เขาอยู่ชมรมมิวสิค ซึ่งเราเองก็เคยไปร้องเพลงให้
พี่เขามีลายสักที่ตัว ซึ่งเราก็มี
ชอบการแต่งตัว เราก็ชอบ
ชอบการวาดรูป นั่นก็งานอดิเรกเรา
ฟังเพลงวงที่ไม่ค่อยตามกระแส แต่ดันเป็นวงเดียวกับที่เราฟังอีก อะไรวะเนี่ย...

หลังจากนั้นเราก็เจอกันบ่อยขึ้น
พี่จีบหนูอะดิ ดูออกนะ

ยอมรับว่าช่วงแรกไม่ได้ชอบพี่เลยนะ
เราคุยเยอะด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายการที่พี่เป็นตัวพี่แบบนั้น
เราแพ้เต็มๆเลยว่ะ

จากคนที่คุยคนโน้นคนนี้เยอะ เราตัดเขาไปจากชีวิตทุกคน

ก็รู้สึกกับพี่ขนาดนี้แล้วอะ คุยกับคนอื่นก็เฉยๆไปหมด
มาใจเต้นแรงกับพี่คนเดียว

ชอบเวลาที่เรากวนตีนใส่ แต่พี่ก็ยังนิ่ง แค่ยิ้มออกมานิดๆแล้วขยี้หัว แต่ก็ไม่พูดอะไร 

ชอบเวลาพี่มารับเราที่ร้าน แล้วชอบร้องเพลงตอนเราซ้อนรถพร้อมกับหันหลังมามองเราแล้วจับหัวกดบนไหล่เหมือนหมั่นไส้

ชอบเวลาที่พี่ซ้อมดนตรีเสร็จ แล้วให้เราแบกกีตาร์ซ้อนรถ

ชอบตอนที่ต่อให้เราเมาแค่ไหน พี่ก็ยังมารับแล้วพาไปส่งที่ห้อง ที่เป็นแค่การส่งขึ้นนอนจริงๆ แล้วก็กลับ
"ทำไมสุภาพบุรุษจัง"

ชอบที่ตอนแรกชวนไปเปิดห้องนอน เพราะห้องพี่เต็มไปด้วยพี่บัณฑิต 7 คน แต่เป็นการเปิดห้องนอนที่นอนกันคนละฟากเตียง พี่เปิดเพลงแล้วร้องตาม จนเราหลับ
"สุภาบุรุษอีกแล้ว"

นั่นแหละ การชอบหลายๆอย่างในตัวพี่ทำให้เราเริ่มไม่เป็นตัวเอง
เราเริ่มคิดมาก เราเริ่มอยากคุยด้วยเยอะๆ เราเริ่มน้อยใจเวลาพี่ไม่ตอบ 
เราเริ่มงี่เง่าเริ่มร้องไห้ใส่พี่บ่อยขึ้นเวลาเมา

เราไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ แต่เรารู้สึกมากจริงๆ มากเกินไป...

เราสัมผัสได้ว่าพี่ไม่เหมือนตอนแรกที่เข้ามาจีบ
พี่ตอบแชทเราข้ามวัน พี่ไม่ได้เป็นฝ่ายตามเราแล้ว
เราต่างห่าง วิ่งตามพี่อยู่ฝ่ายเดียว

เราเมาบ่อยขึ้น จนถึงคืนนั้น คืนที่อาการเมาทำให้เราตัดสินใจจบทุกอย่าง เพราะคิดว่าจะดีขึ้นและเราควรกลับไปเป็นตัวเองได้แล้ว

"พี่ เราเลิกคุยกันดีป่ะ หนูเหนื่อยละอะ"

"... แล้วแต่เราเลย พี่ก็เป็นของพี่แบบนี้"

เราจำได้ว่าคืนนั้นเราพิมพ์ความในใจไปยาวเหยียด แล้วกดส่งไปพร้อมกับระเบิดร้องไห้ออกมา ไม่กล้าอ่านแชทพี่ที่ตอบกลับมา ร้องจนหลับไป

พอถึงตอนเช้า เรายังฝันว่าพี่มาง้อเราอยู่เลย
แถมฝันเหมือนจริงด้วยสิ

เอาล่ะ ยังไงก็ต้องเปิดอ่านสินะ

"พี่เข้าใจเรา พี่ติดสังคมของพี่มากเกินไป ขอโทษที่พี่ยังไม่ชัดเจนเท่าไหร่ พี่ยังไม่ได้โฟกัสเรื่องนี้ ยังไงก็เป็นพี่น้องคุยกันได้เสมอ แล้วก็ขอบคุณที่บอกกันตรงๆ"

!!! อาการหน้าชามันเป็นแบบนี้นี่เอง

"อะไรวะเนี่ย หนูเมา แต่ก็ขอบคุณที่พี่ก็พูดตรงๆนะ"

นั่นเป็นข้อความสุดท้ายของเรา พี่เขาอ่านแล้วไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

ใช่ เราตัดสินใจเองนี่ เราต้องกลับไปเป็นตัวเองดิ
วิ่งตามมันเหนื่อยไม่ใช่หรอ

แต่ทำไมอะ ตอนที่บอกลาแบบนั้นทำไมเรายังชอบพี่อยู่
ชอบเหมือนวันแรกที่เริ่มชอบ 
...เอาแล้วไง ตัดใจยากชิบหาย มันคิดถึงพี่ทุกคืนเลยว่ะ
เราออกไปดูดบุหรี่ริมระเบียง เปิดเพลงฟังแล้วร้องไห้เป็นเดือน

ไหนบอกว่าเวลาจะช่วยเยียวยาไงวะ
เราส่องเฟสพี่ทุกวันเลยอะ
ตื่นเช้ามารีบเปิดโทรศัพท์เผื่อพี่ทักมาอีก

เราเลือกตัดเองไม่ใช่หรอวะ แล้วจะมารออะไรอีก
ทำไมไม่ move on สักทีนะ

แต่ก็จนได้ พี่เขาทักมาอีก

"วันนี้ไม่มาที่ร้านแล้วหรอ"

แค่เห็นข้อความตอนนั้นก็คือสะดุ้งแล้ว
ความดีใจมันมีมากมายเหลือเกิน

จากนั้นเราก็เปิดความในใจ
พี่เขาไม่ได้ไม่รู้สึกกับเรา พี่เขาแค่ไม่รู้ต้องตอบยังไงในตอนนั้น เขาเสียดายที่ตอนนั้นเป็นแบบนั้น

เขาบอกว่าเขาก็รู้สึกกับเรา...
นั่นเป็นแค่ค่ำคืนหนึ่งของการเปิดใจของพี่เขา คนที่ไม่เคยพูดความในใจออกมาเท่าไหร่ (แน่สิ แค่ตอบแชทเรายังยากเลย) แต่แค่คืนนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ใจเรากระชุ่มกระชวยอีกครั้ง


เอาวะ ลองอีกครั้งก็ได้

อาจจะเพราะยังคิดถึง ยังรู้สึก ยังรอเขาอยู่ เลยทำให้เรากลับมาอยู่ที่จุดเดิมอีกครั้ง ด้วยความหวังที่ว่ามันจะดีขึ้น

แต่มันก็แค่ชั่วคราวจริงๆ เขาเป็นแบบเดิมทุกอย่าง
เขาทำให้เรารู้สึกว่าเขาไม่ได้อยากมีเราหรือต้องการเราขนาดนั้น เขายังคงมีโลกของเขา โลกที่เขาไม่มีวันเปิดให้เราเข้าไปได้ง่ายๆ

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วสินะ เราไม่น่ายอมให้พี่กลับเข้ามาเลย 
ทำไมใจอ่อนง่ายๆแบบนี้นะ

เราพยายามแล้ว พยายามทุกอย่าง
พยายามไม่คิดมาก พยายามมีความหวัง
จนบางทีเหมือนคิดเข้าข้างตัวเองเกินไป

เราไม่ได้สำคัญขนาดนั้น การที่รู้สึกมากกว่าอยู่ฝ่ายเดียวมันไม่สนุกหรอก
เดินออกมาเถอะ ถึงมันจะเจ็บ ถึงจะใช้เวลานานหน่อย
แต่เริ่มใหม่อีกครั้งเถอะนะ เริ่มใหม่กับการกลับไปเป็นคนเดิม คนที่เป็นตัวของตัวเองมากกว่านี้

แล้วอย่าใจอ่อนเอาความรู้สึกไปทิ้งกับใครง่ายๆอีก
Move on ได้แล้ว

อย่าเป็นคนที่เขาหันกลับมาเมื่อไหร่ก็ยังอยู่ตรงนี้เลย

มันไม่แฟร์


SHARE
Writer
warmlight
singer
want to be myself

Comments

U-chom
2 months ago
รู้สึกมากกว่ามันเจ็บจริงๆนะ แต่ทำไม move on ไม่ได้สักที
Reply
warmlight
2 months ago
ที่แย่กว่าก็คือดูเหมือนว่าจะไม่มีใครที่เป็นเหมือนเขาแล้วเข้ามาแทนที่เขาได้เลย :(