ความรักที่ไม่จริง
ถ้าให้พูดถึงความทรงจำวัยเด็กที่พร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก
สำหรับเรามันเป็นความทรงจำที่เลือนลางมากพอตัวเลยล่ะ
แต่ก็ยังมีเรื่องนึงที่ยังคงจำได้ดี

คือตอนที่พ่อยังเป็นข้าราชการทั่วไปต้องไปประจำที่ต่างจังหวัด
เป็นที่ที่ค่อนข้างทุรกันดารหน่อยในแม่ฮ่องสอน
ซึ่งมีครั้งนึงที่แม่พาเราไปเยี่ยมพ่อที่นู้น…
กำลังคิดอยู่ในใจว่ามันเป็นความรู้สึกอบอุ่นในใจที่บอกไม่ถูก

เราเล่นปีนหลังพ่อ เกาะแขนพ่อ และแม่ก็คอยระวังให้เรา
ดูเป็นครอบครัวที่มีความสุขมากๆ

และนั่นคือความทรงจำเดียวที่ดีของเราที่มีต่อพ่อ

พ่อกับแม่เราหย่ากันตั้งแต่เราอยู่ชั้นป.4แล้วล่ะ
แล้วก็แทบไม่ได้มีการติดต่อกันเลย เราไม่เจอหน้าพ่อหลายปีมาก
จนกระทั่งเราเข้าปี1 พ่อก็เรอ่มกลับเข้ามาในชีวิตของเรา

พ่อของเราเป็นข้้าราชการระดับสูง
ที่ทำตัวไม่น่าเคารพนับถือและมีเกียรติซักเท่าไหร่
เขาติดเหล้ารุนแรงจนขนาดที่ว่า เหล้าปกติน่ะทำให้เขาเมาไม่ได้แล้ว
แล้วก็ติดบุหรี่หนักมาก และเลิกไม่ได้จนเราเกือยจะเป็นถุงลมโป่งพองตอนเด็ก
แต่ยังไม่ใช่แค่นั้นสิ เพราะเขาติดพนันด้วย โดยเฉพาะพนันบอล
เสียทีนึงก็อารมณ์สวิงไปทีนึงเลย

วันนี้เรามีโอกาสได้ฟังพ่อกับแม่คุยกันผ่านทางโทรศัพท์
ด้วยความที่ตอนนี้พ่อเป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดของเราตอนนี้
ซึ่งเป็นการรับผิดชอบต่อเราครั้งแรกจริงๆ
ตอนที่พ่อคุยกับแม่ 
พ่อพูดถึงการไปเรียนขับรถของเราว่าทำไมไม่ให้เราไปเอง
ทำไมแม่ต้องไปรับไปส่งตลอดเวลา
ทำไมแม่ไม่หัดให้เรายืนด้วยตัวเองให้ได้
สอนกันมายังไง ทำไมเป็นแบบนี้

ครั้งแรกที่ได้ยิน ยอมรับเลยนะว่าโกรธมาก
โกรธจนน้ำตาไหลเลย พ่อจะว่าอะไรดราก็ได้
ถ้ามันเป็นความจริง
แม่ของเราเป็นซิงเกิลมัม ที่ทุกวินาทีแทบจะเป็นการทำงาน
ทำให้ไม่มีเวลาเหลือให้กับเรา

เราต้องนั่งรถตู้โรงเรียนไปเรียนตั้งแต่อนุบาล ทั้งที่โรงเรียนอยู่ใกล้บ้านขนาดไม่เกิน3กิโล
ตั้งแต่เด็กจนโตเราแทบจะกลับบ้านเป็นคนสุดท้ายของโรงเรียนเสมอ เพราะรอแม่ทำงาน
ตอนป.5เราต้องนั่งรถประจำทางข้ามจังหวัดเพื่อมาเรียนพิเศษด้วยตัวคนเดียว
ตอนม.1เราต้องฝึกนั่งรถสองแถวไปเรียนพิเศษเอง เพราะแม่ไม่มีเวลารับส่ง
เพราะแม่ของเราทำงานหาเงินให้เรา
หลายครั้งที่คนมารับเรากลับบ้านไม่ใช่แม่ แต่เป็นผู้ช่วยงานของแม่

เรารู้สึกเสมอว่าเราต้องเข้มแข็ง
เพราะมีแม่คนเดียวที่แบกรับทั้งเรา ตา และยาย
เราจะอ่อนแอไม่ได้

แต่พ่อกลับไม่เคยรับรู้อะไรเลย

ช่วงเวลาพวกนั้นที่เราต้องเดินทางด้วยตัวเอง
พ่อกำลังทำอะไรอยู่หรอ กินเหล้า เล่นพนัน หรือเลี้ยงผู้หญิงอยู่กัน?

ความทรงจำเลวร้ายที่สุดที่เราจำได้คือ
ตอนป.4 พ่อไปรับเราจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน
และระหว่างทางพ่อบอกว่า ขอแวะซื้อของแปปนึงนะ
แต่ความจริงคือพ่อลงไปเจอเพื่อนและนั่งกินเหล้า

โดยปล่อยให้เราที่เป็นลูกที่กำลังเรียนชั้นป.4 อยู่ในรถคนเดียวเป็นขั่วโมง
โดยที่เราทำอะไรไม่ได้

พ่อคือพ่อแบบไหนกัน
เป็นพ่อที่ดีมากขนาดกล้าพูดว่าเรายืนด้วยตัวเองไม่ได้เลยหรอ

มันผิดตรงไหนที่พอแม่เกษียณจากงาน
แล้วมารับส่งเราชดเชยเวลาที่เสียไป

ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่เรารู้เมื่อไม่นานมานี้
คือตอนที่เรามีความสุขเป็นครอบครัวอยู่ที่แม่ฮ่องสอนน่ะ
พ่อมีชู้ มีใครซักคนแอบไว้
ที่เมื่อเรากลับบ้านไป เขาก็มีความสุขกัน
โดยที่ไม่ได้นึกถึงเรากับแม่

เราเหนื่อย เราไม่อยากได้ยินอะไรจากพ่อแล้วจริงๆ
ไม่อยากเกี่ยวข้องเลย

เราอยากถามว่า ถ้าอยากดูแลเรา จะมาดูแลอะไรตอนนี้
เพราะว่าอยากจะรู้สึกผิดน้อยลงหรอ หรือไม่มีใครอยู่ด้วยตอนเกษียณ
ทุกครั้งที่พ่อพูดคำว่ารักเราออกมา

เราอยากถามมากจริงๆ ว่ารักที่เราเป็นลูก
หรือรักที่เราเป็นคนที่ทำให้เขารู้สึกชดเชยความผิดได้

เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกเลยจริงๆ
ที่คนเป็นพ่อทำให้เรารู้สึกตัวเล็ก รู้สึกเสียใจ และรู้สึกไร้ค่าขนาดนี้

แต่ด้วยค่านิยมคำว่ากตัญญูของสังคม 
เราพูดแบบนี้แล้ว เราต้องเป็นคนเลวร้ายคนนึงแน่ๆเลยล่ะ
ทั้งที่เขาเคยเกือบฆ่าเราตอนอยู่ในท้องแม่

เราไม่อยากมีความสัมพันธ์อะไรกับเขาเลยจริงๆ




SHARE
Writer
pxxxx
Survivor
ex-exchange student in Mexico. Now, full-time uni student and major depressive disorder.

Comments