เราคุยกับคนแปลกหน้า เพื่อให้กลายเป็นแค่คนแปลกหน้าเหมือนเดิม

“ขอให้เธอไว้ใจในคนแปลกหน้าคนนี้
เขาแค่เดินเข้ามาเพื่อบอกความรู้สึกดี
ไม่ต้องกังวล ไม่มีอะไร ไม่นานเขาก็จะไป”  

เราชอบฟังเพลงนี้ ฟังทีไร เราก็มักมีคำถามเสมอ ว่าเราจะรู้จักกับคนแปลกหน้าอีกทำไม ในเมื่อสุดท้าย เราก็จะกลายเป็นคนแปลกหน้าของกันและกันเหมือนเดิม

จำได้ ตอนนั้นที่เริ่มรู้จักกัน
ไม่สิ.. เราไม่ได้รู้จักกัน เราแค่เห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว ท่ามกลางคนมากมายที่เดินไปมาอย่างรีบเร่งตรงทางเชื่อมไปบีทีเอสอนุสาวรีย์ฯ เธอดูงงๆ มองซ้ายที ขวาที ไม่รู้ว่าจะไปไหน และเธอก็หันมองมาที่เรา เรายิ้ม และเธอก็ยิ้มตอบ

พร้อมกับเพลงที่อยู่ในแอพพิเคชั่น jook ในมือถือของเรา ที่วนมาถึงเพลงนี้ เพลงที่เราชอบฟัง

“พยายามที่จะมอง พยายามจะอยู่ใกล้เธอ
แต่ไม่ให้ใกล้เกินไป พยายามจะหยุดคิด
แต่ใจมันไม่หยุดคิด คราวนี้เหมือนมีอะไร”

เราเดินเข้าไปหาเธอ และยิ้มให้เธอ

“จะไปไหนหรอ?”
เราเอ่ยถามเธอแบบเก้ๆกังๆ เพราะเธอเองก็เอาแต่ยิ้มอยู่อย่างนั้นส่งมาให้เรา

“ไม่ได้จะไปไหน เราแค่รอเพื่อน”
เธอตอบกลับมา พร้อมกับท่าทางของเธอ ที่มองไปมองมา

“เรานึกว่าเธอหลงทาง โทษทีนะ ฮ่าๆ”
ตอบเธอกลับไป พร้อมหัวเราะให้กับหน้าของตัวเองที่แตกเป็นเสี่ยงๆ

“เราดูเหมือนคนหลงทางมากเลยหรอ ฮ่าๆ”
เธอตอบกลับมาพร้อมกับเสียงหัวเราะตัวเองเบาๆ

น่ารัก คำนี้หลุดออกมาจากความคิดเรา และ.. อยากรู้จัก 

“เอ่อ.. เธอ คือเรา เรา..” แม่งเอ๊ย!

“ฉันเลยต้องบอกเธอ ถึงสิ่งที่ฉันพร่ำเพ้อ”
 
“หือ?”
เธอขานรับตอบกลับมา พร้อมกับใบหน้าของเธอ ที่เราเองก็ยังจำได้ขึ้นใจจนถึงวันนี้ ใบหน้าที่มีรอยยิ้มติดอยู่ตลอดเวลา

“ขอให้เธอไว้ใจในคนแปลกหน้าคนนี้
เขาแค่เดินเข้ามาเพื่อบอกความรู้สึกดี
ไม่ต้องกังวลไม่มีอะไร ไม่นานเขาก็จะไป”
SHARE

Comments