ที่ผ่านมาไม่ง่ายเลย..


สวัสดีค่ะคุณ StoryLog วันนี้เราขอเล่าเรื่องเกี่ยวกับชีวิตการเรียนปี 5 ให้ฟังสักหน่อยแล้วกันค่ะ 


จากครั้งก่อนที่เคยแนะนำตัวกันไปว่าเราเรียนในคณะสายสุขภาพ คณะที่เราเรียนคือคณะทันตแพทยศาสตร์คะ คณะเราก็ต้องเรียนทั้งหมด 6 ปีเหมือนหมอนะคะ ซึ่งปี 5 เนี่ยเรียกได้ว่าหนักและยาวนานพอสมควรเลยล่ะค่ะ 


ในการเรียนปี 5 เราจะได้ปฎิบัติงานกันคนไข้จริงๆ ซึ่งการจัดคิว การนัดคนไข้ การเตรียมอุปกรณ์ เราก็ต้องเป็นคนจัดการเองทั้งหมดค่ะ เรียกได้ว่า การทำงานต้องวางแผนล่วงหน้า และใช่ว่าวางแผนดีแล้ว มันจะเป็นไปตามที่วางไว้เสมอนะคะ เปล่าเลยค่ะ เอาเข้าจริง มีบ้างที่คนไข้ติดธุระกระทันหัน ก็หัวหมุนกับการจัดการจัดคิวนัดใหม่กันไปค่ะ ตลอดทั้งปีค่ะที่พวกเราจะต้องทำเช่นนี้


ปกติแล้วพวกเราจะต้องเริ่มทำคลินิกในตอน 9 โมงเช้าค่ะ แต่ก่อนทำก็จะต้องมีการเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อมก่อนคนไข้มาถึงค่ะ ซึ่งปกติเราก็จะต้องเข้าเรียน lecture ตอน 8-9 โมงเช้าด้วยค่ะ ดังนั้น 7 โมงครึ่งก็ต้องไปถึงที่คณะแล้วล่ะค่ะ ถ้าเดินทางด้วยรถไฟฟ้าก็ต้องออกจากบ้านตั้งแต่ 6 โมงครึ่งกันเลยทีเดียว (แต่หลังๆ เรายอมเสียค่าวินมอไซต์แพงขึ้นหน่อย ซื้อเวลานอนเพิ่มขึ้นอีกนิดนึงค่ะ ฟังแล้วเหมือนใช้เงินแก้ปัญหาเหมือนกันแหะ)


พวกเราจะมีเวลาทำคลินิกกันตั้งแต่ 9 โมงเช้าจนถึงเที่ยง แล้วก็บ่ายโมงถึง 4 โมงเย็นค่ะ มีบ้างบางวันที่ตอนบ่ายไม่ต้องทำคลินิก ก็มีเรียน lecture แทนค่ะ ตอนเย็น ก็จะมีการทำแลปนอกเวลากันต่อค่ะ งานแต่ละคนก็จะไม่เหมือนกัน แล้วแต่เคสที่แต่ละคนได้รับ โดยส่วนมากก็ทำกันไปเรื่อยๆจนคณะปิดซึ่งก็คือเวลา 1 ทุ่มตรงค่ะ (ถ้าช่วงไหนสบายๆหน่อย ตอนเย็นก็มีเวลาไปกินข้าว เที่ยวเล่นกันปกติค่ะ)


เรียกได้ว่าพวกเราใช้ชีวิต 7 โมงครึ่งเข้าคณะ 1 ทุ่ม ออกจากคณะ วนเวียนกันอยู่แบบนี้ตลอด 1 ปีที่ผ่านมาค่ะ มีปิดเทอมมากสุดก็คือ 1 สัปดาห์ค่ะ ดังนั้นคนที่เป็นแฟนหรือเป็นเพื่อนของคนที่เรียนสายนี้ อย่าได้โกรธหรืองอนกันไปเลยนะคะถ้าพวกเราจะไม่ค่อยมีเวลาให้


อีกเรื่องหนึ่งที่เรามักจะต้องเจอและคอยรับมือตลอด ก็คือการผิดแผนรวมถึงความผิดหวังค่ะ เช่น บางครั้งงานแลปที่เราทำมา ใส่ไม่พอดีกับคนไข้ ก็ต้องแก้กันใหม่ค่ะ แผนการทำงานที่วางไว้ก็ต้องเลื่อนออกไป หรืออย่างคนไข้ติดธุระกระทันหัน บางคนดีหน่อยก็บอกล่วงหน้า แต่บางคนก็หายติดต่อไม่ได้ไปเลยในวันนัดก็มีค่ะ พวกเราเจอเรื่องแบบนี้กันบ่อย ทำเสียน้ำตากันไปก็หลายค่ะ


แต่การมีชีวิตแบบนี้ เรารู้สึกว่ามันทำให้เรามีความสุขกับเรื่องง่ายๆมากขึ้นจริงๆค่ะ อย่างเช่น ระหว่างวันมักจะเรายุ่งและเร่งรีบอยู่ตลอดเวลา จนบางทีข้าวเที่ยงไม่มีเวลาได้ทาน หลังจากจบวัน การได้นั่งกินข้าวอย่างสบายๆ ในมื้อเย็น ก็ถือเป็นความสุขแล้วค่ะ อาหารตรงหน้าอร่อยขึ้นทันตา ทั้งๆที่มันก็คืออาหารเดิมๆที่เราเคยกินมาก่อนหน้า


นอกจากนี้ เรายังรู้สึกว่าคนข้างๆสำคัญมากค่ะในการเรียนสายนี้ ทั้งครอบครัวและเพื่อนๆ เพราะมักต้องเจอกับความเครียดและความกดดันค่อนข้างสูงค่ะ ทั้งจากตัวเอง จากคนไข้ จากอาจารย์ 


สำหรับคนข้างๆของเรา ด้วยความที่เราเป็นเด็กต่างจังหวัดมาอยู่คนเดียว ส่วนใหญ่ก็จะเป็นเพื่อนค่ะที่ช่วยเราไว้มากเหมือนกัน ทั้งเรื่องจิตใจและการทำงาน ในทุกๆเย็นหลังจากทำคลินิกกันเสร็จ ห้องพักของพวกเราจะมีสีสันมากค่ะ แต่ละคนก็จะมาเล่ามาแชร์รวมถึงระบายสิ่งที่เจอมาในวันนั้นๆ บางเรื่องตอนที่อยู่ในสถานการณ์จริงเครียดแทบตาย แต่พอมาเล่า เล่าไปเล่ามากลายเป็นเรื่องตลกไปซะได้ 


นี่ล่ะค่ะ เรื่องราวชีวิตของนิสิตทันแพทย์ชั้นปีที่ 5 สำหรับเรา บอกได้เลยว่า 
ไม่ง่ายเลยค่ะ กว่าจะผ่านมาถึงตรงนี้ 
ความผิดหวัง ความเครียด ความกดดัน สิ่งเหล่านี้แหละค่ะ ทำให้วันที่เราจบปี 5 และเคลียร์ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เรารู้สึกปลื้มปริ่มกับความสำเร็จจนรู้สึกน้ำตาจะไหลกันเลยล่ะค่ะ
ขอบคุณคนไข้ผู้เสียสละ

ขอบคุณอาจารย์ผู้เมตตา

ขอบคุณป๊า ม๊า ที่คอยเป็นกำลังใจเสมอ

ขอบคุณเพื่อนๆ ที่ไม่ยอมแพ้ และสู้มาด้วยกัน จนถึงตอนนี้ ปี 6 ปีสุดท้ายแล้วนะ

ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายทั้งปวงที่ดลบันดาลให้เราผ่านมาได้


ปล.อาจจะสงสัย สิ่งศักดิ์สิทธิ์โผล่มาได้อย่างไร เกี่ยวข้องอะไรกับการเรียนคณะนี้ ไว้วันไหนมีเวลา เดี๋ยวเราจะมาเล่าให้ฟังกันอีกทีแล้วกันนะคะ เรื่องนี้ อาจมีพลังงานบางอย่างก็เป็นได้



SHARE
Written in this book
My Storylog
Writer
PenguinL
Dreamer
Monkey Around

Comments