เเด่เธอผู้ไม่เคยกบฏต่อหัวใจ
เเด่ระเบียงเเห่งการปลดปล่อย

~
เเด่ระเบียงไม้เก่าอันขรุขระ
บนบ้านเเห่งพันธะของห้วงกาลเวลา
มวลหมู่กระถางกล้วยไม้ที่เเขวนไว้
มันดูเหี่ยวเฉาอิดโรยพร้อมโรยรา

ผมเดินย้ำบนหาดทรายในเช้าตรู่
ทอดสายตามองออกไปยังข้างหน้า
ในมือถือหนังสือเล่มบางปกอ่อน
ที่รอวันเปิดอ่านเเละเสพย์มัน

ทว่าจิตใจผมไม่รู้สึกตื่นเต้นเท่าไหร่
กับหนังสือเล่มนั้นที่อยู่ในมือ
เมื่อจิตใจผมกำลังฟุ้งซ้านกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
มันคือบ้านที่มีระเบียงเก่ายื่นออกมา
ที่ตรงนั้นรอยต่อความทรงจำผมอยู่ที่นั้น

บ้านเเห่งพันธะของห้วงกาลเวลา
ผมเรียกมันว่าอย่างนั้น
ไม้ของมันดูเก่าขร่ำขรึ
บ่งบอกถึงอายุของมันเป็นอย่างดี

ณ ระเบียงมีมวลกล้วยไม้ที่เเขวนไว้
ถ้วยกาเเฟสองถ้วยกับโต๊ะอ่านหนังสือตัวเก่า
มันเคยอยู่บนระเบียงเเห่งนี้
มันได้หายไปเเล้วพร้อมๆกับดวงอมรของผม

เธอเป็นผู้หญิงเเกร่ง
พูดจาฉะฉานมองโลกในเเง่ดี
เธอมีอุดมการณ์เเปลกประหลาด
เธออยากปลดปล่อยตัวเอง
จากวังวนสังคมเเห่งนี้

ใครๆก็ชอบว่าเธอเเตกต่างจากคนอื่น
เธอมักไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่คนอื่นเห็น
เธอมักจะต่อต้านกับสิ่งที่คิดว่าไม่ถูก
เเต่หลายคนกลับยอมรับว่ามันถูก

จนบางครั้งเธอถูกเรียกว่า"กบฏ"
ผมยอมรับในสิ่งที่คนอื่นต่อว่าเธอ
เช่นเดียวกันกับเธอดวงอมรผม
ที่ผมเองกลับยอมรับในความเป็นกบฏของเธอ

เธอไม่ผิดหรอกที่จะเเตกต่าง
เธอไม่ผิดหรอกที่จะไม่เห็นด้วย
เเละเธอไม่ผิดหรอกที่จะวิพากษ์สังคม
ผมอยากบอกเธออย่างนั้น

เเต่อุดมการณ์เธอเเข็งเเกร่ง
เธอบอกผมว่าเธอจะออกไปปลดปล่อย
ถ้าผมไม่ไปด้วย เธอจะไปคนเดียว
ยังไม่ทันผมจะให้คำตอบ

เธอหายไปในช่วงเช้าตรู่
ไม่มีใครทราบการหายไปของเธอ
เช่นเดียวกันกับผมเอง
เเต่ผมก็ไม่อยากไปออกค้นหาเธอ

ผมขี้ขลาดเกินไป
ที่จะหักห้ามความเป็นกบฏของเธอที่ผู้คนมอบให้
ผมได้เเต่หวังเเละภาวนากับผู้สร้างเราเเละเธอ
ว่าความเป็นกบฏของเธอนั้น
จะนำความเปลี่ยนเเปลงมาให้สังคมเเห่งนี้

ไม่นานหรอก...ผมภาวนา
ไม่นานเกินไปหรอก...ผมคิดในใจ
เธอดวงอมรผมจะกลับมา
กลับมาหาผมที่ระเบียงนี้อีก

สิ่งหนึ่งที่ผมไม่เคยบอกเธอเลยว่า
ถึงเเม้ว่าเธอจะกบฏต่อคนอื่น
ที่ก้นด่าต่อว่าเธอ
เเต่เธอไม่เคยเลย

ที่จะคิดก่อการกบฏ
ต่อหัวใจของเธอเอง
หรือเเม้เเต่หัวใจของผมเองเช่นกัน
เธอไม่เคยกบฏสักครั้งเลยน่ะ...ผมจำได้

"ด้วยรัก..ในความเป็นกบฏของเธอ"

ผมจับถ้วยกาเเฟขึ้นมาจิบช้าๆ
หยิบเเว่นตามาสวมใส่
เเล้วเปิดหนังสืออันเก่าขรึ
มันมีอายุพอๆกับอายุของผม

ผมหยิบหนังสือมาอ่านอย่างเชื่องช้า
ช้า...จนผล็อยหลับไป
บนระเบียงเเห่งนั้น
บนระเบียงเเห่งการปลดปล่อย...

#จดหมายเเด่เธอผู้ไม่เคยกบฏต่อหัวใจผม
SHARE
Writer
EndlessRain
Writer
Peaceful easy feeling.

Comments