บทจะมาก็มา
ไม่รู้จะบอกว่าจังหวะชีวิต หรือโชคชะตาเป็นตัวขับเคลื่อนแต่ละฉากของชีวิตกันแน่?

ในบทที่เราพยายามมุ่งมั่นตั้งใจให้ตายยังไงมันก็ไม่เห็นจะเป็นเหมือนที่เราคาดเดาไว้สักนิด
อะไรที่เราคิดว่าใช่ มันไม่เคยจะใช่ เพราะมันเป็นแค่ความคิดที่มาจากมุมมองตัวเองล้วนๆ มันไม่เคยใช่ความเป็นจริงอย่างแท้จริง

ก็นั่นแหละ... ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา เราไม่เคยที่จะกำหนด หรือกะเกณฑ์ความเป็นไปของชีวิตได้ ทั้งสิ่งที่เราจะเจอในชีวิต หรือสิ่งที่จะนำพาเราไปเจอก็ตาม และแม้แต่คนที่จะเข้ามาในชีวิต...

เหมือนกันกับครั้งนี้ ที่ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความคิดความรู้สึกเลยว่าจะนำพามาให้ได้รู้จักคนๆนึง

มันตลกดี เหมือนทุกอย่างดูง่ายดาย ดูลื่นไหลไปหมด ทั้งๆที่ผ่านมาเราไม่เคยเป็นแบบนี้ เพราะเราค่อนข้างจะเป็นคนที่ระวังตัวมากพอสมควร จะเป็นฝ่ายสังเกตการณ์ ถ้าไม่มั่นใจไม่แน่ใจก็จะไม่ปล่อยใจให้ไหลไปแน่นอน
ทำไมเหมือนเรารู้จักกันมานานมากๆ ทั้งๆที่เราเพิ่งได้คุยกันไม่กี่วัน เรารู้จักกันง่ายอย่างประหลาด และมีหลายเหตุการณ์ที่แปลกเกินไป ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี ทั้งๆที่เราคุยกันคนละภาษา แต่เหมือนเราเป็นเพื่อนกันมานานมาก และเธอก็บอกกันเช่นนั้นด้วย 

ไม่เคยมีความคิดที่จะสานสัมพันธ์ชนิดที่จริงจัง มองไปถึงเรื่องอนาคตยาวไกลกับใคร ไม่เคยมีในหัวเลยจริงๆ ให้ตายสิ แต่นี่มันอะไร คุยกันไม่กี่วัน เธอกลับเห็นเราเป็นคู่ชีวิต มันไม่ตลกไปหน่อยเรอะ? แต่มันแปลกตรงที่...  ทำไมเราก็รู้สึกแบบนั้นอยู่ลึกๆด้วยเหมือนกันก็ไม่รู้   

ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ เราก็ไม่รู้ว่าจะเลือกแบบไหนเหมือนกัน
ขอบคุณที่เข้ามานะ 
จะรอดูว่ามันมีวันนั้นหรือเปล่า

ขอให้ชีวิตเธอ่ผ่านพ้นทุกอย่างด้วยดี เพราะอุปสรรคของเธอมีอยู่เยอะเหลือเกิน และมันก็อาจจะเป็นการพิสูจน์อะไรหลายๆอย่างด้วยเช่นกัน

我就先等着了。
SHARE

Comments