แกะผู้เป็นจ่าฝูงหมาป่า
ณ.ฟาร์มแกะของเกษตรกรวัยชราผู้หนึ่ง

เขามีพื้นที่ติดกับป่า ไร่ของเขากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา มีทุ่งหญ้าเขียวขจีที่ปลูกไว้เพื่อเป็นอาหารของแกะ

เกษตรกรท่านนี้รักแกะของเขาทุกตัว และด้วยความรักของเขาที่ให้พวกมันอย่างหมดใจ ทำให้เขาไม่คิดที่จะขายพวกมันเลยสักตัว ...ก็แกะเขาขายกันที่ขน

ใช่แล้ว...แกะขายกันที่ขน
แกะที่จะมีขนสวยงามและขายได้ราคานั้นต้องมาจากการเลี้ยงดูที่ใส่ใจ ซึ่งแกะของเขาขนสวยทุกตัว
 ชายชราผู้นี้ใส่ใจและทุ่มเททุกวินาทีของเขาเพื่อแกะพวกนี้ ความที่เขาใส่ใจและหมกมุ่นกับพวกมันมากไปทำให้ไม่มีเวลาใส่ใจเรื่องส่วนตัวและครอบครัว

เขาถูกภรรยาและลูกทิ้งให้ใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ไร้ญาติขาดมิตร มีเพียงแกะกับสุนัขเท่านี้ที่ไม่ทิ้งเขาไปไหน

เขาเลี้ยงสุนัขไว้หลายตัว
เพื่อที่จะให้พวกมันช่วยในการควบคุมและป้องกันฝูงแกะฝูงนี้(ป้องกันจากหมาป่า) 

ฟาร์มหลายชีวิตแต่มีสามชนิดนี้อยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข ไม่มีเรื่องให้เขาทุกข์ ยิ่งคนน้อยเรื่องให้ปวดหัวก็ยิ่งน้อย สิ่งก่อความรำคาญมากที่สุดมีก็แค่หมาเห่า

วันเวลาผ่านไป
ไม่มีอะไรที่คงอยู่ค้ำฟ้า 

สายลมที่วันนี้สงบ
ไม่ได้หมายความว่า
พรุ่งนี้มันจะสงบด้วย

วาระสุดท้ายของชายชรามาถึง เขาตายอย่างที่เขาปรากฎนา ตายอย่างสงบในฟาร์ม ไม่ต้องมีเรื่องทุกข์ร้อน จากไปอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย 

ถ้าคนภายนอกมาเห็นอาจจะมองว่ามันน่าเศร้า เหมือนคนแก่ที่ถูกทิ้งให้ตายลำพัง แต่จริงๆแล้ว การไม่มีใครนั้นก็แสนสบาย 

และแล้วเขาก็ได้จากโลกนี้ไป

ชายชราจากไปโดยไม่ได้สั่งเสียและฝากให้ใครมาดูแลฟาร์มแกะของเขาต่อเลย นี้คือความผิดพลาดอย่างหนึ่งของเขา แต่ก็คงโทษเขาไม่ได้ เพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันตายของเขาคือวันไหน

แกะและสุนัขถูกทิ้ง 
ฟาร์มนี้เหลือสัตว์อยู่เพียงสองชนิด
แต่ทั้งสองชนิดนี้ มีฝ่ายหนึ่งเป็นผู้ให้ตลอด ผู้ให้ที่ไม่มีวันได้รับสิ่งตอบแทน

สุนัขเป็นเหมือนโล่คอยคุ้มกันฝูงแกะ แน่นอนว่าแกะนั้นไม่สามารถให้อาหารสุนัขได้ สุนัขที่รักเจ้านายยิ่งชีพ แม้เจ้านายผู้เป็นที่รักจะจากไปแล้วแต่ความจงรักภักดีของมันจะยังคงอยู่ไม่เสื่อมคลายไปพร้อมกับร่างกายที่บุบสลาย มันจึงไม่กินแกะเป็นอาหาร 

สุนัขหลายตัวที่ชายชราเลี้ยงทราบดีถึงชะตากรรม ฟาร์มแห่งนี้อยู่ไกลจากเมืองและไม่เคยมีคนมาเยี่ยมฟาร์มเลย พวกมันหิว แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ทรยศต่อเจ้านายของมันเด็ดขาด 

ไม่นานสุนัขที่ตรอมใจพวกนั้นก็ค่อยๆตายไปทีละตัว
ฟาร์มที่เคยมีสิ่งมีชีวิตสามชนิด ตอนนี้เหลือเพียงแค่ชนิดเดียวแล้วคือแกะ

แกะที่ไร้ซึ่งคมเคี้ยว ไม่มีความสามารถใดๆในการป้องกันตัว

...สุนัขที่เคยเป็นโล่คอยเห่าขับไล่หมาป่าในยามค่ำคืนได้หมดไป
ไม่มีเสียงเห่าสัญญาเตือนอีกแล้ว 
ผู้ปกป้องได้หายไป
ทำให้หมาป่าหลุดเข้ามา

ขึ้นชื่อว่าหมาป่า ย่อมไม่มาตัวเดียวแน่นอน
เมื่อฝูงหมาป่ารู้ว่าที่นี่ไร้ซึ่งโล่ที่คอยป้องกัน จึงบุกเข้ามากินแกะ
หมาป่าคุมอำนาจทุกอย่าง 

แกะนับร้อยนั้นไม่มีทางหมดในคืนเดียว
ฝูงหมาป่าแต่งตั้งที่นี่เป็นเหมือนโรงอาหาร อยู่กินกันอย่างสุขสบายเลื่อยมา ฆ่าแกะตายวันละสอง สามตัว

ฟาร์มที่เคยมีแค่สีเขียวขจีของใบหญ้าและสีขาวของขนแกะ ตอนนี้มีสีใหม่เพิ่มขึ้นมา นั้นคือสีแดงของเลือดแกะที่กระจายอยู่ทั่วฟาร์ม แกะที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดีพยายามวิ่งหนี แต่ฝีเท้าของแกะลูกคุณหนูไม่สามารถเร็วกว่าฝีเท้าของหมาป่าได้ รอยเลือดจากการหลบหนีรากเป็นทางอยู่ทั่วทุ่งหญ้าบริเวณนั้น

โรงอาหารที่ไม่มีพ่อครัวและไม่มีวัตถุดิบมาเพิ่มนั้น สักวันมันก็ต้องปิดตัวลง 

ฝูงแกะเริ่มร่อยหรอแต่จำนวนหมาป่านั้นกลับเพิ่มขึ้น

ชื่อเสียงของโรงอาหารที่มีแกะชั้นดีแสนอร่อย ดังกระฉ่อนในสมาคมสุนัขป่า

จึงมีหมาป่าหลายฝูงเดินทางมาที่นี่ทำให้ในสองอาทิตย์นี้แกะมีจำนวนลดลงอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงแค่สิบตัวสุดท้าย

เมื่ออาหารเหลือน้อยหมาป่าจึงตกลงกันว่าจะกินพวกแกะแค่วันละตัวโดยแบ่งกันกิน

หมาป่าที่ด้อยการศึกษา 
คิดได้เพียงแค่ว่ากินน้อยลงเลยจะทำให้กินได้นานขึ้นแต่แกะแค่วันละตัวไม่เพียงพอต่อความต้องการของหมาป่าทั้งฝูงได้

กฎที่ถูกตั้งขึ้นอย่างไม่เป็นธรรม ไม่สอดคล้องกับความต้องการของหมาป่า จึงเกิดการแย่งชิงแกะกันของหมาป่า พวกมันเข้าแย่งแกะกันจู่โจมกันเองทั้งหมาและแกะอย่างไม่เลือกหน้า

แกะผู้รอความตายทั้งสิบตัวถูกล้อมรอบไปด้วยฝูงหมาป่า

พวกมันถอยหลังเข้าหากัน กองอยู่เป็นจุดเดียว 

วาระสุดท้ายนี้มีเพื่อนร่วมสายพันธุ์ทั้งสิบตัวจะมาตายพร้อมกัน


...ฉันต้องรอด

เสียงจากแกะเพศผู้ ที่คอยเฝ้าดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้นมาโดยตลอด 

หลายวันที่ฝันร้ายของแกะเกิดขึ้นมันอยู่ที่บริเวณใจกลางของฝูงแกะไม่เคยไปไหน เพราะมันรู้ว่าหมาป่าจะจับแกะที่อยู่ห่างจากฝูงกิน มันทำตัวกลมกลืนไปกับฝูงและเอาตัวรอดได้ทุกครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นกัน 

มันรู้ตัวว่ามันไม่สามารถชนะหมาป่าได้ด้วยกำลัง มันรู้ตัวว่าสู้อย่างไรก็ไม่มีทางชนะ แต่มันไม่ได้คิดจะสู้นิ มันแค่ต้องการจะอยู่รอด อยู่รอดเป็นตัวสุดท้ายเท่านั้นเอง 


คนสุดท้ายที่อยู่รอด
แม้ไม่ต้องสู้
ก็จะเป็นผู้ชนะไปโดยปริยาย


แกะเพศผู้ตัวนี้อยู่ใจกลางของฝูงแกะเช่นเคย
แกะที่อยู่รอบนอกทั้ง 9 ตัวเป็นเสมือนเกาะป้องกันให้มัน 

ทั้ง 9 ตัวค่อยๆล้มลงในขณะที่แกะตัวนี้ยืนนิ่งและเชิดหน้าขึ้น 

ท่าทางแปลกประหลาด และท่าทีหยิ่งผยองที่ไม่หวาดกลัวต่อความตายตรงหน้าทำให้หมาป่ารู้สึกแปลกใจ 

หมาป่าแปลกใจที่มันไม่ร้องขอชีวิต และไม่วิ่งหนีเหมือนแกะตัวอื่นๆ
จึงเอยปากถามกับเจ้าแกะตัวนี้ว่า

หมาป่า: ทำไมเจ้าถึงไม่กลัวข้า

แกะ: ก็ถ้าแกฆ่าข้าที่เป็นแกะตัวสุดท้ายของฝูง พวกแกจะเอาอะไรกิน

!!!

หมาป่าที่กำลังละเลงเลือดและกัดกินฉีกเนื้อของแกะทั้งเก้าตัวอยู่นั้น ได้สติกลับมาเพราะคำพูดของแกะตัวสุดท้าย หยุดการกระทำทั้งหมดแล้วฟังสิ่งที่แกะตัวนี้พูด

แกะ: ฟังข้านะ ข้าคือแกะตัวสุดท้ายของเผ่าพันธุ์ ถ้าข้าตายไปอีกตัวพวกเจ้าจะไม่มีวันได้กินเนื้อแกะแสนอร่อยฝูงนี้อีก พวกเจ้าจะไม่มีอาหารกินจนอดตายและต้องสูญพันธ์ุ

คำว่าสูญพันธ์ุนั้นทำให้หมาป่าทั้งหลายตกใจ พวกมันกลัวที่จะต้องตาย

...หมาป่าแสนโง่เขลาที่บริโภคเนื้อแสนอร่อยแบบสบายๆ มาเป็นเวลานาน ได้หลงลืมไปแล้วว่าก่อนจะมาที่นี้มันก็อยู่และล่าอาหารแบบปกติได้ ความหอมหวานของเนื้อแกะที่นี่สร้างเสน่หาทางรสชาติ ยากที่หมาป่าจะหลงลืมและตัดใจจากมันได้ จนทำให้มันกลัวหากขาดเนื้อแกะนี้ไป มันกลัวว่าถ้าไม่ได้กินพวกมันจะสูญพันธุ์

หมาป่าน้อยใหญ่ทั้งฝูงส่งเสียงพูดคุยกันดังสนั่น พวกมันปรึกษากับหมาป่าตัวใกล้ๆ และเชื่อในคำพูดของแกะ

พวกมันหลงไปในเกมของแกะตัวนี้
ความกลัวที่จะสูญพันธุ์เพราะไม่ได้กินเนื้อแกะ ทำให้มันถามกับแกะว่า

หมาป่า: งั้นพวกเราต้องทำอย่างไร ถึงจะมีเนื้อแกะกินและไม่ต้องสูญพันธุ์
แกะ: เจ้าต้องปล่อยข้าให้มีชีวิต ให้ข้าได้กินหญ้าและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่อไป แล้วข้าจะคลอดลูกแกะให้กับเจ้า ให้มากพอที่พวกเจ้าได้กินทั้งฝูงแบบอิ่มหนำสำราญ

หมาป่าถูกแกะเพศผู้ แกะผู้อ่อนแอตัวนี้หลอกอยู่

...พวกมันเชื่อ

แกะทำให้พวกมันเชื่อด้วยสามอย่าง 
1.ความกลัว พวกมันกลัวจะสูญพันธุ์

2.อดีตที่หอมหวาน สเน่หาที่เคยลิ้มลอง พวกมันชื้นชอบในรสชาตินี่ สเน่หานี้ทำให้พวกมันยึดติดและไปไหนไม่ได้

3.อนาคต แกะตัวนี้เอาอนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้นมาพูด เอาภาพอนาคตของลูกแกะที่หอมหวานมาล่อให้หมาป่าช่างฝันยอมเชื่อและรออนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้นนั้น

หมาป่าผู้แข็งแกร่งตกมาเป็นเบี้ยของแกะผู้อ่อนแอได้อย่างง่ายดาย

หมาป่าทั้งฝูงไม่มีตัวไหนกล้าทำร้ายแกะ พวกมันเฝ้าถามแกะว่าเมื่อไรเจ้าแกะจะออกลูกให้มันได้กิน 

แกะจึงตอบกลับไปว่า อีกไม่นานข้าต้องสร้างลูกแกะให้มากพอต่อความต้องการของพวกเจ้า รับรองถ้าวันนั้นมาถึงพวกเจ้าจะอิ่มกันทั้งฝูงแน่นอน

แค่คิดหมาป่าก็น้ำลายไหล แน่นอนว่าแกะตัวผู้ออกลูกไม่ได้ 

มันก็แค่แกะหลอกลวงที่ต้องการใช้ชีวิตและกินหญ้าไปจนกว่าจะสิ้นชีพ กว่าพวกหมาป่าจะรู้ตัวตอนนั้นแกะตัวนี้ก็คงตายอย่างสงบไปแล้ว

แกะตัวนี้ได้เป็นจ่าฝูงหมาป่า 
มันไม่ได้สู้เอาชนะหมาป่า แต่มันแค่ยืนอยู่บนบันลังที่ไม่อาจมีหมาป่าตัวไหนโค่นล้มมันลงได้


นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

ปัญญาแม้ไม่สามารถเอาชนะผู้มีกำลังได้
แต่ปัญญาทำให้เราอยู่เหนือกว่ากำลัง

แรงบรรดาลใจในการเขียนเรื่อง 

: เห็นภาพมันสวยดี แค่นั้นแหละ


SHARE
Written in this book
นิทานจากฉัน
เขียนไว้อยากให้คุณได้อ่าน
Writer
Suyzeiy
ONLY
love only you

Comments