ดอกหญ้าเพื่อนรัก
มีคนเคยบอกกับฉันว่าเพื่อนแท้นั้นหายาก

เอาจริงๆ ฉันไม่ค่อยเข้าใจวลีนี้เท่าไหร่นักหรอก

แค่เพื่อนเอง จะหายากตรงไหน?


ฉันคิดแบบนั้นมาตลอดจนกระทั่งเข้าเรียนชั้นมัธยม

ในโรงเรียนมัธยมที่มีขนาดใหญ่กว่าโรงเรียนประถมที่ฉันจบมา ที่ซึ่งฉันไม่รู้จักใครเลยสักคน

เหมือนเริ่มต้นชีวิตใหม่ในทุ่งดอกหญ้าผืนกว้าง

มีดอกหญ้ามากมายอยู่ในทุ่งนั่นรวมถึงตัวฉันเองด้วย

ดอกหญ้าแต่ละดอกนั้นแสนบอบบาง

และรอให้มีใครสักคนหยิบไปดูแล

เพื่อนคนแรกของฉัน เธอเป็นคนที่หยิบดอกหญ้าดอกนี้ก่อนใคร

เธอเลือกฉันให้เป็นดอกหญ้าดอกแรกของเธอ และฉันก็เลือกเธอเป็นดอกหญ้าดอกแรกของฉัน

จนตอนนี้ฉันยังจำวันแรกที่เราทำความรู้จักได้อยู่เลย

เรานั่งข้างๆกันในวันมอบตัว

ฉันเลขที่ 5 ส่วนเธอเลขที่ 15

ดอกหญ้าดอกแรกของฉันค่อนข้างท้วม บ้าการ์ตูนญี่ปุ่นสุดๆ(ศัพท์ในวงการคือโอตาคุ) และชอบวาดรูป แต่เธอเป็นคนน่ารักมากๆ

ฉันดีใจมากที่เธอเป็นฝ่ายทักฉันก่อน เพราะถ้าฉันนั่งตรงนั้นไปอีกหนึ่งชั่วโมงบวกด้วยความอัธยาศัยติดลบของฉัน พนันได้เลยว่าฉันคงไม่ทักใครก่อนทั้งนั้น

เราคุยกันถูกคอมาก เราแลกไลน์และเบอร์โทรศัพท์กัน

ตอนเรียนปรับพื้นฐานเราเลือกที่จะนั่งเรียนด้วยกัน ซึ่งฉันมีความสุขกับดอกหญ้าดอกแรกของฉันมาก

ในห้องฉันมีดอกหญ้าทั้งหมดสามสิบห้าดอก

แต่ฉันยังไม่อยากได้ดอกหญ้าเพิ่ม ฉันรักดอกหญ้าดอกนี้ของฉัน

วันเวลาผ่านเลยไปหนึ่งภาคเรียนเต็ม ฉันยังคงอยู่กับดอกหญ้าดอกเดิมของฉัน

ภาคเรียนที่สองมาถึง ภาคเรียนนี้ฉันไม่ได้นั่งเรียนกับเพื่อนรักของฉันเพราะเธอถูกย้ายไปนั่งข้างหลัง

ฉันโกรธเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งมากที่เป็นสาเหตุให้เพื่อนฉันต้องไปนั่งข้างหลัง

แต่เพื่อนฉันบอกไว้ว่าไม่ให้โกรธ เธอไม่เป็นไร

ใช่ เธอไม่เป็นไร

แต่สำหรับฉัน.. คนที่เข้ากับคนอื่นยากอย่างฉันมันเป็นปัญหาที่ใหญ่มาก

ฉันนั่งเรียนแบบไม่มีความสุขตลอดสามสัปดาห์แรก จนกระทั่งเพื่อนที่เป็นสาเหตุให้เพื่อนรักของฉันต้องไปนั่งหลังห้องมาขอโทษและเริ่มชวนฉันคุยรวมถึงคนที่นั่งใกล้ๆกันนั้นด้วย

เราคุยกันจนไปๆมาๆกลุ่มของเราไม่ได้มีดอกหญ้าแค่สองดอกอีกต่อไป

กลุ่มของเรามีดอกหญ้าทั้งหมดแปดดอก..


ฉันและเพื่อนๆอยู่ด้วยกันแปดคนมาตลอด
..จนกระทั่งใกล้จบชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น

ไม่รู้เพราะดาวพระศุกร์ย้ายหรือเพราะอะไร ปัญหาต่างๆถาโถมจนกลุ่มฉันพังยับเยิน

พวกเราใช้เวลานานกว่าจะกลับมาอยู่ด้วยกันได้อีกครั้ง

แต่มันไม่เหมือนเดิม นั่นเป็นความจริงทีี่ทุกคนรู้อยู่แก่ใจ

ดอกหญ้าดอกที่สี่ หกและแปดต่างคนต่างมีปัญหาในใจกันอยู่

ฉันรู้.. แต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง..

เพื่อนที่ฉันเคยโกรธในวันนั้นกลับเป็นดอกหญ้าที่คอยปลอบประโลมฉันพร้อมกับดอกหญ้าเพื่อนรักของฉัน..


วันปัจฉิมนิเทศมัธยมต้นมาถึง

พวกเรายังรักกันดี อย่างน้อยก็มากกว่าในช่วงก่อนหน้านี้

ฉันดีใจนะที่ตอนนี้ดอกหญ้าทั้งแปดยังอยู่ด้วยกัน เพราะฉันรู้ว่า.. มัธยมปลายเราจะไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันแบบนี้อีก

และเป็นตามคาด

พอขึ้นมัธยมปลาย พวกเราทั้งแปดต่างคนต่างกระจายไปตามโรงเรียนและห้องต่างๆ

เพื่อนรักของฉันเลือกต่อสายศิลป์ญี่ปุ่นตามที่เธอรัก
ในขณะที่อีกคนไปเรียนที่โรงเรียนต่างจังหวัดที่ไกลจากโรงเรียนที่เราอยู่มาก
ส่วนฉันก็ต่อสายวิทย์ห้องเดียวกันกับดอกหญ้าดอกที่หกของฉัน

ด้วยตารางเรียนที่ต่างกัน ทำให้ฉันแทบไม่ได้เจอเพื่อนรักตัวเองตลอดปีการศึกษาแรกจนกระทั่งขึ้นมัธยมศึกษาปีที่ห้า

น่าแปลก ทั้งๆที่เราไม่ค่อยได้คุยกัน แต่ทุกครั้งที่มีโอกาสได้คุย เรามักจะคุยกันได้ยาวเหยียดจนไม่มีทีท่าว่าจะจบบทสนทนาได้โดยง่าย

ต่างจากดอกหญ้าที่อยู่ห้องเดียวกันกับฉัน..

เธอเริ่มแปลกไปตั้งแต่ภาคเรียนที่สองของปีการศึกษาแรก

เธอเริ่มห่างเหินกับฉันและสนิทกับดอกหญ้าดอกอื่นมากกว่า

มันทำให้ฉันเริ่มกลัว ว่าขนาดดอกหญ้าที่อยู่กับฉันยังทิ้งฉันไปอยู่กับดอกหญ้าดอกอื่น

แล้วเพื่อนรักฉันล่ะ?

ดอกหญ้าดอกแรกของฉันจะทิ้งฉันไปเหมือนที่อีกคนทำไหม

แล้วดอกหญ้าอีกดอกหนึ่งที่อยู่ต่างจังหวัดล่ะ

เธอจะลืมฉันหรือยัง?

ฉันกังวลเรื่องนี้ตลอดจนวันหนึ่งดอกหญ้าเพื่อนรักทักมาถามฉันเรื่องลดน้ำหนัก

ฉันบอกเธอว่าฉันจะอยู่ออกกำลังกายกับเธอทุกเย็นที่ฉันว่าง

เราตกลงกันและนัดกันมาออกกำลังกายด้วยกันตามนัด

เธอถาม ว่าฉันมีปัญหาอะไรไหมช่วงนี้

ฉันเล่าเรื่องให้เธอฟัง

เธอยังเป็นผู้ฟังที่ดีเหมือนเคย

เธอบอกกับฉันว่าเธอยังเป็นเพื่อนสนิทฉันเสมอ

และฉันบอกกับเธอ ว่าเธอก็เช่นกัน
.
.
.
ตกเย็นวันนั้นเพื่อนรักดอกหญ้าจากต่างจังหวัดก็ทักมา

เราคุยกันข้ามจังหวัดนานจนข้ามวัน

เธอเป็นที่ปรึกษาให้ฉันเสมอ



เหตุการณ์เหล่านั่นทำให้ฉันรู้ว่า คำว่า เพื่อนรัก ไม่ได้หมายความว่าต้องอยู่ห้องเดียวกัน หรืออยู่ด้วยกันตลอด

แต่หมายถึงเพื่อนที่จะอยู่ข้างเราเสมอแม้ว่าเราจะทุกข์หรืออยู่จุดตกต่ำของชีวิตเพียงใด

ขอบคุณเธอในวันนั้นที่เลือกเก็บดอกหญ้าดอกนี้ขึ้นมาจากดอกหญ้าหลายร้อยดอก

ขอโทษเธอด้วย ที่ฉันเคยโกรธเธอเรื่องที่ทำให้ฉันไม่ได้นั่งกับดอกหญ้าของฉัน และขอบคุณ.. ที่เธอเลือกให้ฉันเป็นดอกหญ้าของเธอ อ้อ ฉันให้เธอเป็นดอกหญ้าของฉันนานแล้วนะรู้ไหม?

ฉันสัญญาว่าพวกเธอจะเป็นดอกหญ้าที่ฉันจะรักและทนุถนอมที่สุด

ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งกันนะ
;ดอกหญ้าเพื่อนรัก


SHARE
Writer
YourSunflower07
Lover writer
| ความสุขสีเทา |

Comments