มันไม่เหลืออะไรเลย...ไม่มีชิ้นดี


หัวใจของฉันในตอนนี้ มันช่างไร้ค่า
ไม่ควรจะได้รับความรัก
ไม่ควรจะได้รับสิ่งดีๆ
ไม่ควรจะถูกเยียวยา
และควรจะแหลกสลายแบบนี้ไปเรื่อยๆ

ฉันใช้ชีวิตแบบที่เหมือนคนไร้หัวใจแบบนี้มานานหรือยังนะ?
ทำไมทุกเรื่องมันช่างรุมเร้าหัวใจมากขนาดนี้กันนะ?
มันรู้สึกจั๊กจี้ที่หัวใจดี เวลารู้สึกเหมือนจะมีใครเข้ามาเยียวยาหัวใจดวงนี้
แต่ฉันก็ลืมเสียทุกครั้ง ว่าการปล่อยให้หัวใจล่องลอยไป มันจะถูกเหยียบซ้ำจนแหลกแบบนี้ ซ่อมแซม เลียแผลเองไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

ทำไมพวกเขาช่างโหดร้ายกับฉันเช่นนี้
ฉันไม่สมควรที่จะได้รับอะไรดีๆ ในชีวิตเลยอย่างนั้นเหรอ
หรือมันเป็นเพราะตัวฉันที่ทั้งแย่ ทั้งห่วย ไม่มีอะไรดี จนไม่สามารถจะช่วย แม้กระทั่งหัวใจของตัวเอง ที่ปล่อยให้คนอื่นเข้ามาขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันคิดถึงตัวเองเมื่อก่อน
คนที่มองโลกใบนี้สดใส
คนที่ไม่เคยคิดมากหรือเครียดกับอะไร
คนที่เข้าหาผู้อื่นก่่่่่่อนอย่างเป็นมิตร
คนที่มีรอยยิ้มที่มาจากหัวใจจริงๆ
คนที่ไม่เป็นอะไรจริงๆ แบบที่ปากพูด
ฉันเอาตัวเองตอนนั้นกลับมาไม่ได้แล้วจริงๆ หัวใจของฉันดำดิ่งไปสู่ความมืดมนยิ่งกว่าก้นมหาสมุทร ยิ่งกว่าจักรวาลกว้างใหญ่ไพศาลนี้ ฉันคงต้องก่อกำแพงตัวเองให้สูงขึ้น เพื่อรักษาเยียวยาหัวใจตัวเอง เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้ามาทำอะไรได้อีก 

ฉันต้องขอโทษจริงๆ หากจะมีใครสักคนต้องการหัวใจของฉัน ตอนนี้มันคงจะไม่มีให้เธอจริงๆ ฉันรู้ตัวเองดีเลยแหละว่ากำแพงของฉันมันช่างสูง สูงจนกลัวตัวเองตกลงไปตายเลย.

แต่ฉันยังรอเสมอนะ คนที่อยากจะรักษาฉันจากใจจริง
SHARE
Writer
iTEAu
Mrs.Ex
memories always haunted you at middle-night 🌙

Comments