พ่อค้าผจญภัย: ป้ายโฆษณา...ที่ไม่ได้ใช้เพื่อขาย


ทิ้งกันไม่ใช่คำตอบ
...เพราะทางออกมีอยู่เสมอ

ก่อนหน้านี้ผมยังมองไม่เห็นทางที่จะสามารถพาเจ้า A-mo ไปต่อได้ 

แต่ตอนนี้ผมมองเห็นทางที่จะพาเราทั้งสองชีวิตไปต่อแล้ว

ผมคิดถูกจริงๆ ที่ยังไม่ทิ้งมันไปไหน

เรือขนส่งสินค้าขนาดใหญ่หลายลำกำลังเคลื่อนตัวผ่าน
ผมโบกมือเรียกเรือเหล่านั้น ขอให้พวกเขาเทียบท่าและตั้งใจจะติดเรือไปด้วย

แน่นอนว่าไม่ได้ขอฟรีๆ ผมตั้งใจจะจ่ายค่าเสียเวลาให้กับพวกเขาอยู่แล้ว

...แต่เรือไม่จอด

เรือส่งสินค้าลำแล้วลำเล่าเคลื่อนตัวผ่านไปโดยไม่สนใจนักเดินทางกับอูฐตัวนี้เลยสักนิด

...เหตุผลคงเป็นเพราะเรื่องโจร ที่ถูกกุขึ้นมาโดยรัฐบาลชุดดำ

แม้ว่าจุดที่ผมยืนอยู่จะพ้นจากทะเลทรายแล้ว ผมไม่ใช่โจรทะเลทรายตามเรื่องเล่าหลอกลวงนั้น แต่พวกเขาก็คงยังไม่ไว้ใจและไม่จอดเรือรับคนแปลกหน้าง่ายๆ

ช่วงเย็นของวันสีชมพู
...ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว
เรือขนสิ้นค้าในช่วงเย็นก็แล่นผ่านน้อยลง
วันนี้ผมไม่ประสบความสำเร็จกับการขอขึ้นโดยสารเรือขนสินค้า
แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าทั้งหมดนี้จะสูญเปล่า ผมเริ่มเข้าใจถึงสาเหตุที่เรือขนสินค้าไม่จอดเทียบท่าและรับผม สาเหตุนั้นคือความกลัว พวกเขากลัวและไม่รู้จุดประสงค์ของผมจึงไม่กล้าเสี่ยงที่จะจอดเรือให้กับนักเดินทางตัวคนเดียว เขาคิดว่าผมอาจจะเป็นโจรก็ได้

ฉะนั้นพรุ่งนี้ต้องเตรียมการรับมือใหม่

ค่ำคืนขอวันสีชมพู
ผมก่อกองไฟขึ้นตั้งแคมป์อยู่ใกล้กับแม่น้ำ
นอนพิงหลังกับเจ้า A-mo ที่ดูท่าว่ามันคงจะเบื่อหน่ายกับการอยู่เฉยๆในวันนี้ แทบทั้งวันมันไม่ได้เดินเลย เราเจอทางตันตั้งแต่เที่ยงจึงหยุดอยู่กับที่ไม่ได้ไปไหน

แม้การหยุดอยู่กับที่ไม่ได้ก้าวหน้า จะดูน่าเบื่อ น่ารำคาญ และขาดซึ่งสีสันที่ควรจะมี
แต่การก้าวเดินและทิ้งเจ้า A-mo ทิ้งเพื่อนร่วมทางเพียงเพราะเบื่อกับทางตันนั้นชั่งเป็นทางเลือกที่โหดร้าย

...ต้องยอมรับว่าความคิดที่จะปล่อยมันไปนั้นมีอยู่บ้าง แต่ผมก็ไม่ปล่อยมันไป ผมอยากจะพามันไปด้วยกัน ผมอยากให้วันที่ผมประสบความสำเร็จมีมันอยู่ข้างๆ มั่นใจและจะไม่ปล่อยมือจากมันไป ผมจะยึดมั่นคนข้างกายเพียงคนเดียวเอาไว้ด้วยความเห็นแก่ตัวแบบนี้แหละ

บางคนถอดใจทันทีที่เห็นทางตัน แต่นั้นไม่ใช่ผม ไม่ใช่ทางของพ่อค้าผจญภัยคนนี้แน่นอน

ราตรีสวัสดิ์ A-mo พรุ่งนี้เราต้องเดินทางต่อ และวันที่เราจะไปถึงเมืองภาษีแพงกว่าสินค้า คงจะต้องยืดต่อไปอีกหน่อย

วันที่สามของการเดินทาง สัญลักษณ์สีเขียว
วันสีเขียวเป็นวันที่ต้องแก้ไข ...
ทำไมถึงต้องแก้ไข ?
เพราะวันสีเหลือง คือวันไม่พร้อม ที่ต้องจัดการตัวเองให้พร้อมในวันสีอื่นๆ
วันสีชมพู คือวันพร้อม วันที่เราผ่านการเตรียมตัวมาแล้ว และต้องเผชิญอยู่กับปัญหาในการทำงาน
ฉะนั้นวันสีเขียนที่เราทราบถึงปัญหาและมีความพร้อมในการลงมือ เราจะต้องแก้ไขมัน

ในเมื่อเรือขนสินค้ากลัวเพราะไม่ทราบจุดประสงค์ของเราที่เรียกพวกเขามาเทียบท่า

แก้ง่ายนิดเดียวก็แค่ทำให้เขาเข้าใจ
ผมทำป้ายใหญ่ๆขึ้นมาหนึ่งใบ ชูมันขึ้นเหนือหัวในขนะที่นั่งอยู่บนตัว A-mo

ป้ายใบนี้มีข้อความเขียนอยู่ว่า ...ขายข้าวราคาถูก...

(เอ๊ะ!! นี่ตั้งใจจะขายของหรอ ?)

เปล่าครับ...
แต่เหตุผลที่ข้อความบนป้ายเขียนไว้แบบนั้นเพราะว่า
หากข้อความในป้ายเขียนว่า Help!! หรือข้อความขอความช่วยเหลือ

สิ่งแรกที่คนผ่านไปผ่านมาจะคิดคือ เราจะรบกวนและทำให้เขาเดือดร้อน
ฉะนั้นข้อความที่เขียนจะต้องดึงดูดความสนใจ

...ผมรู้ดีว่าจุดหมายของเรือขนสินค้าพวกนี้คือการนำสินค้าเข้าไปขายที่เมืองภาษีแพงกว่าสินค้า ฉะนั้นพวกพ่อค้าจะต้องมองหาสินค้าราคาถูกอยู่เป็นแน่แท้

เขาต้องคิดว่าข้าวที่ผมขายมีราคาถูกกว่าเมืองตลาดสองสี
คำว่าราคาถูกตัวโตๆบนป้ายนี้สามารถดึงดูดพ่อค้าจอมฉวยโอกาส(และเด็กผู้หญิงบางคน)ได้อย่างแน่นอน

วิธีนี้จะดึงดูดความสนใจให้พวกเขามาเทียบท่าและต่อรองราคากับผม

ถามว่าผมจะขายถูกกว่าที่ซื้อมาหรอ ?
ผมจะยอมขาดทุนเพื่อต่อรองการขึ้นเรือหรอ ?

เปล่าครับ...
ผมจะขายราคาที่สูงกว่าต้นทุน ผมจะขายราคาที่บวกกำไรแล้ว

อาจจะส่งสัยว่า !! แล้วแบบนี้ผมจะขายได้หรอ ?
.............ขายไม่ได้แน่นอนครับ

แต่จุดประสงค์ของผมไม่ใช่การขาย จุดประสงค์ของผมคือการขึ้นเรือต่างหาก

ผมตั้งใจให้เขาจอดเรือเทียบท่าและลงมาเจรจาต่อรอง
(ป้ายบอกแค่ราคาถูกแต่ไม่ได้บอกว่าเท่าไรนิ)
ขายข้าวราคาสูงแน่นอนว่าขายไม่ได้ แต่ทำให้ผมได้พูดคุยและเจรจา
พวกเขาเสียเวลาจอดเรือและมาเจอข้าวราคาสูง พวกเขาเสียเวลาและคงจะหัวเสียหน่อยๆ
ตอนนั้นผมจะขอติดเรือและยื่นสินน้ำใจเป็นเงินเล็กน้อยให้กับเขา กลายเป็นผมไม่ต้องขายขาดทุน ผมไม่ต้องเสียกำไร ผมแค่จ่ายค่าจ้างขึ้นเรือพร้อมเจ้า A-mo เท่านั้นเอง

หลังจากที่ป้ายขนาดใหญ่ชูขึ้น

ไม่นานก็มีเรือขนสินค้ามาจอดเทียบท่า และทั้งหมดก็เป็นไปตามแผน
ผมไม่เสียข้าว ผมไม่ขาดทุน และผมได้ขึ้นเรือแล้ว...
SHARE
Written in this book
พ่อค้าผจญภัย
เรื่องราวการผจญภัยของพ่อค้าเร่ ที่ออกแสวงหาสินค้าที่สมบูรณ์แบบ
Writer
Suyseiy
13/40
love only you

Comments