- คุณกับแมว - (1) -
                  
                   เราเจอกันงานประกวดดาวเดือนปีหนึ่ง ไม่สิ...ต้องบอกว่าเราเจอคุณถึงจะถูก 
   เพราะคุณน่ะยืนอยู่บนเวทีส่วนเราอยู่บนสแตนเชียร์ของคณะตัวเอง ซึ่งอยู่ตรงข้ามกันเลย           แต่ไกลกันมาก 

                    วันนั้นเราไม่ได้สนใจอะไรเลย เรียกว่ามาเอาเต้นเอามันกับคณะตัวเองอย่างเดียว

"คณะสถาปัตย์ครับ หยุดตีกลองก่อนครับ มันรบกวนเวทีกลาง" เสียงกองประกวดประกาศให้คณะเราหยุด แต่มีหรอจะหยุด พวกมันเล่นเพลงแจวไป 2 รอบนู่นแหละถึงหยุดให้ทำกิจกรรมต่อ

โดนกองประกวดหมายหัวครั้งที่ 1

เรากับเพื่อนมานั่งกองกันหน้าสแตนเชียร์ปล่อยให้น้องสต๊าฟปีสองแจกน้ำให้น้องๆปีหนึ่ง

"มึงงงงง กูว่าปีนี้เดือนหมอหมาหล่อสุด" เอิ่ม...ดูเพื่อนเรียก

"ใช่ กูว่าน้องได้เป็นเดือนมหาลัยชัวร์ ตอบคำถามก็ดี" เพื่อนอีกคนเสริม

"คนไหน?" เราถามหลังจากที่นั่งกินน้ำเพราะสูญเสียเหงื่อไปกับการเต้นบนสแตนด์เชียร์

พวกมันชี้ให้เราดู เรามองตามไปทิศที่พวกมันชี้ "เห็นหน้าลางๆมองไม่ชัดเลย" เราบอกเพื่อน 

"กูให้ยืมแว่น" เรามองหน้าคนพูดอย่างเซ็งๆ ได้ที่ไหนกันล่ะ สายตาไม่ได้สั้นเท่ากันซะหน่อย

อยู่ๆมันก็ยื่นมือถือมาให้ "เอาไปเลื่อนดู หัดใส่ใจกิจกรรมมหาลัยบ้างมึงอะ ไม่ใช่วันๆเรียนเสร็จก็กลับห้อง" มันบ่น 

อยู่มา 3 ปีเราไม่เคยมางานมหาลัยเลย วันนี้เป็นวันแรกที่เรายอมมา

"จะให้ไปไหน ก็กูขี้เกียจ" เราตอบโดยเลื่อนดูรูปดาวเดือนคณะอื่นๆไปด้วย

และแล้วก็มาถึงคณะสัตวแพทย์ที่เพื่อนเราบอกนักบอกหนาว่าหล่อ ผมสีดำที่ถูกเซ็ตขึ้นไม่ให้ปิดหน้า คิ้วเข้ม ตาชั้นเดียว จมูกโด่งเป็นสัน คนในภาพหันข้างนิดๆแล้วยิ้มมุมปาก หน้าใสๆถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอาง

    เป็นเดือนก็ต้องหล่อและดูดีอะถูกแล้ว หล่อสำหรับพวกมันแหละ แต่ไม่ใช่ไทป์เราเท่าไหร่

"ก็ดูดี" เราตอบสั้นๆแล้วส่งมือถือคืนมันไป

"สงสัยไม่ถูกใจ ปกติเห็นผู้ชายระริกระรี้" เพื่อนเราแซว

"ระริกตามพวกมึงนั่นแหละ ในบรรดาคนเข้าประกวดอะ น้องดูดีสุด" เราตอบ 

                   พร้อมกับเสียงกองประกวดประกาศให้แสดงความสามารถพิเศษของดาวเดือนแต่ละคณะ เราก็เล่นเกมในมือถือของเราไปไม่ได้สนใจการประกวดเท่าไหร่


                    เวลาล่วงเลยไปนานแค่ไหนเราไม่รู้จนกระทั่งประกวดเสร็จ เราช่วยเพื่อนเก็บขยะสักพัก จากนั้นก็แยกย้ายไปที่รถ "ไม่น่าเลยว่ะมึง" เพื่อนสองคนที่เดินมากับเราบ่น

"ไม่น่าอะไร? เกิดไรขึ้น?" เราแทรกไปตรงกลางระหว่างพวกมัน

"น้องหมอหมากูไม่ได้เป็นเดือนมหาลัย" มันทำน้ำเสียงเศร้า

"หรอ?  แล้วคณะไรได้?" เราถาม
 การไม่ได้เป็นเดือนมหาลัยมันน่าเสียดายขนาดนั้นเชียว?

"ศึกษาศาสตร์" มันพูด "ทำไมวะ น้องออกจะเก่งนึกว่าจะได้คะแนนเยอะ" มันยังบ่นไม่หยุด

...กับคณะตัวเองมึงเชียร์ขนาดนี้ไหมเนี่ย

"แล้วน้องแสดงอะไร?" เราไม่ได้ถามคำถามก่อนหน้าไป

"ตีระนาด มึงดูดิ พ่อคนเก่ง คนเรียบร้อย" ยังอีก ยังอวยไม่หยุด

"กลับไปนอนนะมึงอะ พรุ่งนี้ตรวจแบบบ่าย ไปทำให้เสร็จเหอะ" เราบอกแล้วแยกย้ายกับพวกมัน




                      ตั้งแต่วันนั้นเราก็ใช้ชีวิตปกติมาเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่งในเทอมที่สองของภาคเรียน  เราหยิบมือถือขึ้นมาดูเพราะอินสตาแกรมแจ้งเตือนว่าแอคเค้าท์ที่เรารีเควสไปเพื่อขอฟอลโล่ เขากดตอบรับให้เราเป็นฟอลโล่เว่อร์เขาแล้ว 

ใครวะ?

เรากดเข้าไปดูแอคเค้าท์นั้นก็พบว่า...เราไม่รู้จัก

จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าไปขอฟอลตอนไหน



PS. 1 การที่เราเจอคุณเป็นเรื่องอันตราย




SHARE
Writer
w2reset
Dreamer
𝓎𝑜𝓊 𝓌𝑒𝓇𝑒 𝑔𝑜𝓃𝑒

Comments