กระเป่ารถเมล์เเละนักเดินทาง
เเดดร้อนเกินวันนี้...

ผมรีบกุลีกุจอใส่เสื้อเชิ้ตเเขนยาวสีเทาหม่นตัวเก่าๆเเละกางเกงสเเลคสีดำที่สีกำลังจะตกเเล้ว

หยิบรองเท้าบนชั้นวางยี่ห้อ converse ที่รวมเงินเก็บทั้งหมดของผมสองเดือนไว้ในคู่นั้น
มันดูเก่าเเละกำลังจะกลายเป็นรองเท้ามือสองในตลาดออนใลน์ในไม่ช้า ถ้าหากผมยังทำตัวเหลวไหลเเละหัดเก็บเงินเพื่ออนาคตไม่ได้

ผมรีบขี่มอไซค์ที่เป็นของขวัญเรียนจบเมื่อ 2 ปีที่เเล้ว ใช่ครับผมยังว่างงานเเละยังไม่มีอะไรทำเป็นชิ้นเป็นอันสักที ผมรีบขึ้นรถ เปิดหน้าต่าง เเละนั่งลงบนเบาะที่อยู่ด้านหลังสุด

ผมจบมา 2 ปีเเต่มาทำงานเป็นพนักงานเก็บค่าโดยสารหรือเรียกกันง่ายๆว่ากระเป่ารถเมล์ ผมชอบชีวิตโลดโผน ผ มักจะทำในสิ่งที่คนอื่นไม่อยากทำ อย่างเช่นอาชีพกระเป่ารถเมล์

ก็ใช่เเหละ ใครๆก็อยากทำงานดีๆ มีเงินเดือนสูงๆ อุตสาห์จบปริญญาตรีมา เเต่ชีวิตจริงมันไม่ง่ายเลย ผมทำได้เพียงก้มหน้าเเละยอมรับในเส้นทางที่ตัวเองเลือกเเล้ว

.
.
.
ผู้โดยสารนั่งกันเต็มรถเเล้ว อ่อ ! ผมเป็นกระเป่ารถเมล์สายปัตตานี-ยะลา ทุกๆวันผมมีหน้าที่โบกเรียกผู้โดยสาร ยกกระเป่าหนักๆ เก็บค่าโดยสาร บอกผู้โดยสารให้นั่งชิดๆ ยืนตระโกนโหวกเหวก เมื่อมีคนจะหยุด ชีวิตผมบนรถเมล์ประมาณนี้เเหละ

วันนี้เหนื่อยหน่อยเพราะคนเยอะ เนื่องจากผู้พึ่งเฉลิมฉลอง วันตรุษรายอเสร็จหรือชาวมุสลิมในภาคใต้เรียกกันว่า "ฮารีรายอ" เป็นเทศกาลเฉลิมฉลองเมื่อถือศีลอดเสร็จในวันสุดท้ายของเดือน Ramadhon อ่านว่า รอ-มา-ดอน

ในขณะที่ผมกำลังจะอ้าปากฮาวเพราะง่วงนอน พลันได้ยินเสียงจากผู้หญิงคนหนึ่ง จากเบาะที่สองจากทางขึ้นด้านหน้าหันมาเรียกผม

เธอใส่ผ้าคลุมสีคล้ายเทาๆ ดวงตากลม คิ้วตาเล็กๆโค้งยาว จมูกโ่ด่งเป็นสันน้อยๆ ปากเธอเล็กบาง เเละเธอมีใฝจุดเล็กๆที่น่าสนใจบนใบหน้าของเธอ ผมว่าเธอค่อนข้างจะสวยอยู่น่ะ

ตอนนั้นสายตาผมสะดุดเมื่อเธอหันมาเรียกผม

เธอบอกว่าเธอจะลงที่ปลายทางยะลาเเละช่วยปลุกเธอด้วยเมื่อถึงที่นั่นเพราะเธอรู้สึกง่วงนอนมากเเละกำลังจะนอน ผมรีบพยักหน้าหงึกๆอัตโนมัติเเละบอกเธอว่าเดี่ยวจะช่วยปลุกให้ เธอยิ้มให้พยักหน้าเล็กน้อยบ่งบอกถึงคำว่าขอบคุณ
ยิ้มของเธอทำให้ผมใจสั่นบางๆ เเละเขินๆ 😊

ผมไม่เคยรู้สึกเคอะเขินกับผู้โดยสารคนไหนมาก่อน จนกระทั่งมาเห็นเธอก็วันนี้เเหละ เธอคงกำลังจะกลับบ้านของเธอมั้ง ดูจากสัมภาระของเธอผมก็เลยใช้วิธีการเดาเอา

คิดไปคิดมา ก็อยากจะชวนเธอคุยเเต่ไม่กล้า
เราเป็นเเค่พนักงานเก็บค่าโดยสาร จะไปคุยเเบบนั้นได้ไงล่ะ? จริงๆอายุผมก็ 25 ปลายๆเเล้ว หลายคนบอกผมควรเเต่งงานได้เเล้ว

เเต่ผมคงยังไม่รีบหรอก เเต่ใจหนึ่งก็อยากมีคนมาอยู่ข้างๆบ้าง เเต่คงไม่มีใครมาสนใจผมหรอก ลำพังดูจากสารรูปเเเล้วไม่มีอะไรน่าเสน่หาสักนิด
ไหนจะอาชีพกระเป่ารถเมล์อีก ผู้หญิงที่ไหนจะมาให้ความสนใจเราจริงๆ คงหายากเต็มที

พูดถึงความรัก...
ผมไม่เคยกล้าชอบผู้หญิงคนไหนสักคน
อาจจะเป็นเพราะผมที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้นัก
ถึงเเม้จะโหยหาบ้าง เเต่ก็ไม่เคยกล้าเปิดเผยความรู้สึกให้ใคร

อาจจะเป็นเพราะสมัยนี้ด้วย
ความรักมันไม่ใช่เเค่เรื่องของหัวใจกับหัวใจ
เเต่มันเป็นเรื่องความมั่นคงของครอบครัว
เรื่องของความรับผิดชอบ ฐานะทางเศรษฐกิจ
หน้าที่การงานเเละค่านิยมของสังคมนั้นๆ

เหมือนกับกระเป่ารถเมล์กับนักเดินทางไง
มันไม่มีเส้นทางไหนมาบรรจบได้หรอก
ถึงเวลานักเดินทางเข้าก็จะขึ้นมาบนรถเมล์
ทำให้กระเป่ารถเมล์เเบบเราๆตกหลุมรักเเล้ว
พอถึงปลายทางของเขา เขาก็จะขอลง
เราก็ต้องเคลียร์ทางให้เขาลง

"ไม่มีกระเป่ารถเมล์คันไหน
ที่ไม่ให้ผู้โดยสารของเขาลงหรอก"

ความรักก็เเบบนี้เเหละ
บอกให้เราหยุดจอดเพื่อรับเขา
ถึงเวลาของเขาเเล้ว
เขาก็บอกให้เราหยุดจอดเพื่อส่งเขาอีก

คิดที่จะตกหลุมรักใคร
ก็อย่าลืมพาบรรไดลงไปด้วยน่ะ
มันอาจจะเป็นหลุมกับดักเวลา
มันอาจจะเป็นหลุมเสน่หา
หรือไม่ก็หลุมอำพราง

มีบรรไดก็เหมือนมีสติ
สติที่จะดึงเราออกมาจากหลุมนั้นๆได้
ส่วนความรักก็เหมือนหลุมนั่นเเหละ
อย่าสักเเต่จะพาหัวใจลงไปทีเดียว
พาสมองลงไปด้วยน่ะทีหลัง

เอี๊ยดดด !!!
เสียงรถเบรค ผมตกใจตื่น
นึกว่าถึงยะลาซะเเล้ว จะได้ไปปลุกเธอ
ยังไม่ถึงนี่ คิดถึงเธอเมื่อกี้เเล้ว
ก็อยากให้เธอตกหลุมรักผมบ้าง
เเต่คงเป็นไปไม่ได้หรอก

จริงๆก็อยากจะบอกเธอน่ะว่า
จะตกหลุมรักผมดีๆ หรือจะให้ผมถีบลงไป 😂
SHARE
Writer
EndlessRain
Writer
Peaceful easy feeling.

Comments

Insan
20 days ago
หาบรรไดไม่เจอแล้วละสิ
Reply
EndlessRain
20 days ago
หาให้เจอน่ะ😊
Bantuek28
20 days ago
ชอบบบบบมากค่ะ ^^ น่ารักอ่ะ บรรทัดสุดท้าย 😊
Reply
EndlessRain
20 days ago
ขอบคุณมากครับ 😊