คิดถึงหรือคิดถึง
อยากไปเที่ยว....
ทริปนี้เกิดจากการที่เบื่อๆ ไม่มีอะไรทำ ประกอบกับเป็นช่วงปิดเทอมพอดี เลยคุยกันเล่นๆกับกลุ่มเพื่อนว่า
"เห้ย อยากไปเที่ยวเชียงคานว่ะ"
"เชียงคานนี่มันอยู่ที่ไหนวะ"
"อยู่เลย"
เออวะ น่าสน เพราะเราไม่รู้อะไรกันเลยเกี่ยวกับจังหวัดนี้เลย รู้แค่ว่า มีผีตาโขน...
จากเรื่องที่คุยกันเล่นๆ กลายเป็นว่าทริปนี้กลับเกิดขึ้นจริง
เป็นวัยรุ่น อยากเที่ยวป่า ไปภูเขา ทริปนี้จึงเริ่มต้นที่ภูเรือ...

ด้วยความที่เรียนท่องเที่ยว ในกลุ่มเด็กITและนิเทศ หน้าที่แพลนทริปและจัดการเรื่องต่างๆจึงเป็นของเรา เราจัดตารางสถานที่ท่องเที่ยว จัดการหารถเหมา และคำนวนค่าใช้จ่าย


เรานัดเจอกันที่ภูเรือ โดยต่างคนต่างไป เพราะตอนนั้นปิดเทอมแล้ว ก็เลยกลับบ้านใครบ้านมัน
เอาจริงๆเราก็จำรายละเอียดอะไรเกี่ยวกับทริปนี้มากไม่ได้หรอก เพราะมันก็ตั้ง 3 ปีมาแล้ว
แต่บังเอิญว่าวันนี้เราเปิดดูรูปเก่าๆในคอม แล้วดันนึกถึงเพื่อนขึ้นมา เลยอยากเขียนถึงสักหน่อย

ก็แค่รู้สึกโหยหาวันเก่าๆ วันที่เรากระโดดน้ำเล่นกัน วันที่กินหมูกระทะไม่อิ่มแต่ก็ไม่มีตังค์กินต่อ วันที่ตั้งใจจะมาดูพระอาทิตย์ขึ้นแต่ขี้เกียจตื่นจนอดดู วันที่หลงทางจนทะเลาะกัน มีคนบอกว่า ถ้าหากเรานั่งดูรูปแล้วคิดถึงวันคืนเหล่านั้นแสดงว่าเราแก่แล้ว...

ไม่รู้ว่าจริงมั้ย แก่ขึ้นอาจเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยอยากยอมรับเท่าไร อาจจะแค่คิดถึงเฉยๆมั้ง ใครๆก็มีเรื่องให้คิดถึงกันทั้งนั้นแหละ



จะว่าไปแล้วความเป็นผู้ใหญ่นี่มันพรากอะไรหลายๆอย่างออกไปจากเราเหมือนกันเนอะ ไม่ว่าจะด้วยภาระหน้าที่การงานที่ยุ่งเสียจนไม่มีเวลาไปเจอหน้ากัน นานวันเข้า เราก็ไม่สนิทกันเหมือนเดิม และแล้วเราก็กลายเป็นคนที่ไม่ได้อยู่ในวงโคจรชีวิตของกันและกัน

จะเหลือไว้ก็แต่รูปถ่ายและความคิดถึง


แล้ว...ความคิดถึงนี่มันเป็นเรื่องดีหรือแย่ ทำไมเวลาเราคิดถึงใครสักคนแล้วหัวใจต้องรู้สึกพองโตและอบอุ่นทุกครั้งเลยวะ


SHARE

Comments