เอาอีกแล้ว : I trapped myself จะไหวไหมนะ ?
ไม่ไหวแน่ๆใช่เลย ประโยคสั้นๆ นี้แหละ !

มันผุดขึ้นมาแทบจะทุกราตรีก่อนหัวจะถึงหมอน
เราจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไหวไหมนะ ?
อัตตาของเรามันแข็งแรงซะจนเราเริ่มหวาดหวั่นคลอนๆ
และในบางครั้งเอง มันก็เปราะบางปลิวไหวดั่งกับขนนก
มันไม่เคยคงที่เลย
ทั้งตัวตน และจิตใจของเรา
เราเชื่อในการเป็นอัตถิภาวะนิยมมาตลอด
เพราะเรารู้สึกว่า เราคือเจ้าของความคิด
ความรู้สึกและการกระทำของตนเอง

เรา ก็คือ เรา
ไม่มีใครมาแทนที่
และก็ไปแทนที่ใครไม่ได้
มนุษย์ต่างก็แตกต่างกันออกไป
และเราเอง..
ก็ชื่นชอบที่จะสำรวจความแตกต่างนั้น
เสน่ห์ของมนุษย์คงอยู่ที่ตรงนี้แหละมั้ง
มากคน ก็มากความ แต่ก็มากซึ่งบุคลิกเช่นกัน
การที่ได้พบเจอคนที่มีลักษณะนิสัยแปลกใหม่
ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่เชิญชวนให้ตื่นเต้น
และน่าติดตามไปพร้อมๆกัน 
ความสนุกของการใช้ชีวิต
อาจเป็นการที่เราได้สำรวจอารมณ์ 
และความรู้สึกนึกคิดของพวกเขา 
ไม่รู้เหมือนกัน
ว่ากลายมาเป็นเช่นนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่
รู้ตัวอีกที มันก็เป็นส่วนหนึ่ง
ของสันดารดิบไปแล้วมั้ง

ไม่รู้ว่า ผิดปกติรึเปล่านะ
ในความตื่นเต้นและความสนุกของเรานั้น
มันก็ไม่ได้สวยงามและจรรโลงใจเสมอ
ในบางครั้งความรู้สึกพวกนี้มันก็ย้อนกลับมา
และพร้อมที่จะตบหน้าเราให้หงายได้เสมอ
การที่เราได้วิเคราะห์ ได้อ่านคนรอบตัว
มันก็คงเป็นแค่ความเอนจอยของเราเองฝ่ายเดียว
เพราะมันไม่ใช่ทุกคน ที่จะเข้าใจความรู้สึกนี้มั้ง
เราอาจจะผิดปกติไปก็ได้จริงๆแหละ

ไม่ไหวจริงๆด้วยแฮะ
ความเป็นเรามันฟังดูไม่ดีเลยเนอะ
ทำไมกันนะ
ทั้งที่เราก็แข็งแรงและเป็นแบบนี้มาตั้งเนิ่นนาน
หรือเรามันไม่สมบูรณ์จริงๆ ด้วย
...
ความคิดวกวน มันย้อนกลับมาอีกแล้ว
I need someone 
To show me my place
In all this 
ประโยคจาก Star Wars นี้ลอยขึ้นมาในทันที
เพื่อเป็นการนำทาง
ให้เราไม่กลับไปหลงอยู่วังวนนั้นอีก
Light and darkness
A balance 
ใช่แล้ว ตรงกลาง 
เราต้องควบคุม จิตและความคิดของเราไว้
บาลานซ์จะช่วยให้เราผ่านมันไปอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้เรายังผ่านมันมาได้เลย
มันไม่ใช่ I need someone แบบเพลงน้ำเน่าทั่วไป
อะไรเทือกๆนั้นนะ มันไม่ได้หมายความในเชิงนั้นเลย
มาถึงตรงนี้ เราตอบตัวเองได้แล้ว
มันกลับมาอีกแล้ว..
เจ้าวังวนแห่งความไม่สิ้นสุดนี้
ถ้าจำลองว่าเราหลงทางอยู่ที่นี่
มันก็เหมือนกับปราสาทที่มีชั้นอยู่ร้อยหกสิบเอ็ดชั้น
ในแต่ละชั้นมีห้องอยู่ชั้นละ ยี่สิบเอ็ดห้อง
เราไม่มีทางสำรวจมันจนหมด
หรือออกจากมันได้ภายในระยะเวลาสั้นๆแน่

ไม่ง่ายแน่ๆ
จะหวังให้มีใครซักคนเข้ามาช่วยเรา 
เปรียบดั่งเจ้าหญิงที่ติดอยู่ในหอคอย
มันก็คงเป็นไปได้ยาก
เพราะในชีวิตจริงมันก็คงไม่มีเจ้าชายผมยาว
ขี่มังกรสีน้ำเงินอันน่าเกรงขามสง่างาม
ออกมาช่วยเจ้าหญิงผมสั้นแบบเราหรอก
ในทางกลับกัน
เราเองก็ไม่ควรที่จะคาดหวังด้วย
แต่ก็นะ..
ก็อย่าหมดหวังจนทิ้งชีวิตให้สะเปะสะปะล่ะ
เพราะมันอาจจะมีคนที่ผ่านเข้ามา
และช่วยดึงเราให้ออกไปจากที่นี่
เหมือนดั่งคราวก่อนก็เป็นได้

เราได้สร้างกับดักไว้
แต่ดันเป็นเรา.. ที่ติดกับดักนั้นเสียเอง
เอาอีกแล้วสินะ 
ตัวตนของเราสินะ
มันย้อนกลับมาเล่นงานเรา
เราจะไหวไหมนะ ?  



SHARE
Written in this book
The feelings awakens
Writer
nongkenlilthief
Actor also Writer
Sooner or later we’re all dying. Far beyond human.

Comments

Gns
2 months ago
ชอบมาก​ ตรงกับความรู้สึกตอนนี้เลยๆ
Reply
nongkenlilthief
2 months ago
ขอบคุณครับ