treat you good (Chaekura)
ถ้าจะให้พูดถึง เมมเบอร์ที่คอยดูแลทุกคน นอกจากพี่อึนบีแล้ว ก็คงมีแค่ แชยอน เท่านั้นแหละค่ะ แชยอนเป็นเหมือนพี่สาวคนโต ที่คอยดูแลพวกเรา และทำอาหารให้ทาน เธอเป็นคนจิตใจดี และเป็นที่เก่งมากๆเลยค่ะ โดยเฉพาะเรื่องเต้น ตั้งแต่พวกเราทั้ง 12 คน ได้เดบิวต์ทั้งในเกาหลีและญี่ปุ่น มันทำให้พวกเรามีกำลังใจที่จะสู้ต่อไปเพื่อ วิจือวอนทุกคนที่คอยดูพวกเรา และ สนับสนุนตลอดมา 
Nothing was right.

Things were so wrong,

But everything mended when you came along.

Now it's you, and me,

And I'll treat you good.
"แชยอนอนนี่ หนูหิว" เสียงของมักเน่ตัวโตอย่างวอนยอง เดินตรงมาหาแชยอนที่กำลังเตรียมทำกับข้าว โดยมีแชวอน และ อึนบีอนนี่ คอยช่วยอยู่ข้างๆ ส่วนฉันและนาโกะ กำลังนอนดูทีวี อย่างสบายใจ 
"อ้าวพี่กุระ ไม่ไปช่วยพี่แชยอนเหรอคะ?" ยูจิน รองมักเน่ตัวโตอีกคน เดินมาถามฉันหลังจากที่ออกจากห้องนอนตัวเองมา ก่อนจะไม่รอคำตอบ รีบวิ่งไปหาแฟนสาวอย่างวอนยอง ในทันที อ่อใช่ค่ะ ยูจินกับวอนยอง คบกันแล้ว ส่วนคนที่เหมือนจะคบ ก็คงไม่พ้นแชวอนกับมินจู ที่เอาแต่เขินกันไปมาอยู่นั่นแหละค่ะ 
ความรักเนี่ย ดีจริงๆเลยนะ เขาว่ากันว่า คนเรามีความสุขและทุกข์ได้ก็เพราะรัก ไม่ว่าสิ่งที่ทำนั้นจะดีหรือไม่ดี เราเองก็ยอมทำทั้งนั้น เพื่อคนที่เรารัก 
Chaeyeon's part
ฉันกำลังมองหาลูกมือของฉันค่ะ คนที่ผมสั้นประบ่า ดวงตากลมโต จะใครละคะ ก็ มิยาวากิ ซากุระ นั่นแหละ ซากุระ เป็นเพื่อนอีกคนที่มีค่าสำหรับฉันค่ะ ตั้งแต่การแข่งขันประกวด ฉันดีใจที่ได้รู้จักเธอจนเราสนิทกันมากๆ เป็นคู่โซลเมทเลยก็ว่าได้ เอาจริงๆเลยนะ ตั้งแต่รู้ว่า มักเน่ตัวยักษ์ทั้งสองคนอย่างยูจินกับวอนยอง เป็นแฟนกัน มันก็ทำให้บรรยากาศภายในหอของพวกเรา ค่อนข้างที่จะผ่อนคลาย การที่เด็กๆมีความรัก มันไม่ใช่เรื่องที่ไม่ดี เพียงแต่ในฐานะพี่ เราก็ทำได้แค่คอยมองอยู่ห่างๆและแนะนำตามความเหมาะสม คอยเฝ้าดูพวกเขาเติบโตไปด้วยกัน 
Anything you want or need,
Baby just ask me.
Now that you're mine,
You have what you need.
ฉันที่เป็นเหมือนพี่คนรอง ของวง ก็คอยช่วยเหลือ เมมเบอร์มักเน่ไลน์ โดยเฉพาะเรื่องทำอาหาร เด็กๆกินเก่งกันมากจริงๆ อย่างว่าแหละนะ เด็กกำลังโตนี่เนอะ ยังดีที่รอบนี้ได้ อึนบีอนนี่ กับแชวอนมาช่วยทำอาหาร ส่วน ฮเยวอนกับเยนา นั้นกำลังเล่นเกมกันอย่างสนุกสนานเลยล่ะ ด้านยูจินกับวอนยองน่ะเหรอ สองคนนั้นกำลังเล่นไล่จับกันอยู่ค่ะจะมีก็แต่ ซากุระ ที่นอนดูทีวีอยู่ 
ของขวัญที่เธอเคยให้พวกเรา เสื้อยืดที่เธอเป็นคนวาดเองกับมือ ด้วยความตั้งใจและรู้สึกขอบคุณเมมเบอร์ทุกคน เธอเขียนจดหมายให้ด้วย และแน่นอน สำหรับฉัน เพียงข้อความสั้นๆ แค่อ่านก็น้ำตาไหลออกมาแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะ 
ความรู้สึกของเธอที่บอกมาจากการเขียนจดหมาย ฉันรับรู้หมดแล้ว และก็ขอบคุณมากนะที่คอยให้กำลังใจฉัน ไม่เคยเปลี่ยนเลย ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันจนตอนนี้ที่เราได้เดบิวต์เป็น Iz*one ดีใจจริงๆนะที่มีเธออยู่น่ะ ซาจัง"เด็กๆมากินข้าวได้แล้วนะ อาหารพร้อมแล้ว" เสียงของลีดเดอร์อย่างอีนบีอนนี่ ตะโกนเรียกให้เมมเบอร์ทุกคนมากินข้าว บางคนช่วยกันจัดโต๊ะ บางคนช่วยกันยกจานมาวาง ก่อนจะตามๆกันมานั่งกินข้าว "นี่พรุ่งนี้เราต้องไปถ่ายรายการกันใช่มั้ยอ่ะพี่?" เยนาหันมาถามฉัน
ฉันได้แต่ พยักหน้าตอบเป็นการบอกว่าใช่ เพราะกำลังตักอาหารให้น้องเล็กอยู่ รายนั้นแขนขายาวก็จริงค่ะ แต่ตรงที่น้องอยู่ น้องเอื้อมไม่ถึง 
พวกเรา ทานกันจนเสร็จ ก่อนจะทยอยกันไปเก็บจานและล้างจานกัน โดยวันนี้เป็นหน้าที่ของมินจู กับ ยูจิน ทั้งสองคนไม่ได้อิดออดอะไรมากนัก เพราะเข้าใจว่ามันเป็นเวรที่ทุกคนต้องช่วยกันทำ 
ส่วน ซากุระ หลังจากกินเสร็จ เจ้าตัวก็เดินเข้าห้องนอนตัวเองไป โดยที่ไม่ได้พูดอะไรมากนัก จนอึนบีอนนี่ค่อนข้างแปลกใจ เพราะปกติ เจ้าตัวจะพูดบ้าง แต่คราวนี้เงียบผิดปกติ เลยบอกให้ฉันเดินไปดูเสียหน่อย 

ก๊อกๆๆๆๆ

ค่า เข้ามาได้เลยค่ะ ไม่ได้ล็อก

"เป็นไรรึเปล่าน่ะ? ทุกคนเป็นห่วงเธอนะ กุระจัง"

"เปล่าๆเค้าไม่ได้เป็นไร"

"แน่ใจนะ เธอบอกฉันได้ทุกเรื่องนะ" 

"ขอบคุณมากนะแชยอนอา"

มือของเธอมันเล็กจริงๆนะ ฉันสามารถกุมมันได้ทั้งมือเลยล่ะ ก่อนจะดึงร่างเล็กมากอดเอาไว้ เจ้าตัวคงคิดถึงที่บ้านแหละ เพราะไม่ค่อยมีเวลาได้กลับที่ญี่ปุ่นนานๆเท่าไหร่ นอกจากเดินทางไปโปรโมทอัลบั้มของทางบริษัท เมมเบอร์ที่เป็นสมาชิกคนญี่ปุ่น ทั้งซากุระ นาโกะ และ ฮิโตมิ คงต้องคิดถึงครอบครัวมากๆแน่ๆ ต่างจากพวกเราที่เหลือ ที่แต่ละคนต่างสามารถไปหาครอบครัวได้ และใช้เวลาด้วยกันในวันหยุด 

บนโลกใบนี้มันจะมีคนบางคนที่เข้ามาในชีวิตเรา คนที่เราไม่เคยมีความคิดที่จะจีบเขา หรือขอเขาเป็นคนรักด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เพียงแค่ได้รู้จัก ให้กำลังใจ และเคียงข้างในวันที่เขาต้องการ มันอาจดูเป็นความสัมพันธ์ที่เบาบาง แต่จริงๆแล้วมันเติมเต็มหัวใจฉันเห็นด้วยกับประโยคนั้นนะ ที่บอกว่า คนบางคนเพียงแค่ได้รู้จัก ให้กำลังใจ และเคียงข้างเขาในวันที่เขาต้องการ มันเติมเต็มหัวใจได้จริงๆ เหมือนกับที่ยูจิน เติมเต็มให้กับวอนยอง รายนั้นไม่ค่อยได้คุยกับน้องเท่าไหร่หรอกค่ะ ฉันดูออก เอาแต่ฟอร์ม ขนาดบอกชอบ น้องยังเป็นคนบอกก่อนเลย แต่ฉันก็เข้าใจความรู้สึกของยูจินนะ บางที แค่ได้เฝ้ามอง คอยดูแลช่วยเหลืออยู่ห่างๆ อีกฝ่ายอาจจะรู้ หรือ ไม่รู้ก็ได้ เพียงแต่ คนทำน่ะ มันมีความสุขกับการได้เฝ้ามองรอยยิ้มบนหน้าของคนที่เรารัก นั่นแหละค่ะ คือ ความสุข 

เหมือนกับฉัน

ที่หวังเพียงแค่ได้เห็น รอยยิ้มนั้น

รอยยิ้มที่ทำให้โปรดิวเซอร์แห่งชาติ ตกหลุมรัก ตอนแข่งประกวด

เซนเตอร์ในเพลง ไตเติ้ล เนกอยา

มิยาวากิ ซากุระ 

ฉันไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าเธอรู้ตัวรึเปล่า 

แต่ รอยยิ้มนั่น มันทำให้ฉัน

เอาแต่คอยมองหา เจ้าของรอยยิ้มนั้นตลอด ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ของ เธอน่ะ

สำหรับฉัน มันเพราะมากๆเลยล่ะ
คนเราน่ะ จะตกหลุมรัก รอยยิ้ม เสียงหัวเราะและท่าทางของคนที่เรารักได้นานแค่ไหนกันนะ ฉันคงตอบไม่ได้หรอกค่ะ เพียงแต่ว่า ฉันเอง ก็คงไม่ต่างจากหลายๆคนเท่าไหร่นัก ที่ขอแค่ได้ทำให้อีกฝ่ายมีความสุข มีรอยยิ้มให้เห็น ได้ยินเสียงของเขา และคอยอยู่เคียงข้างในวันที่เขาต้องการ แค่นี้ก็พอแล้วล่ะค่ะ พวกคุณคิดแบบนั้นมั้ย?


SHARE
Writer
Eclipse
Writer
Love

Comments