ครั้งแรกที่เจอคุณ
ครั้งแรกที่ฉันสังเกตเห็นคุณคงจะเป็นในงานศพ

ทั้งๆที่เราก็เคยเจอกันมาก่อน หลายปีด้วยซ้ำ
แต่ทำไมกามเทพถึงเพิ่งแผลงศรใส่ฉันในตอนนั้น 
ฉันเองก็ไม่อาจรู้ได้

ใบหน้าหวานๆที่โศกเศร้าของคุณทำให้ใจของฉันห่อเหี่ยว

มันไม่ควรเลย
คุณไม่เหมาะกับกับความโศกเศร้าเลยคนดี

เราทั้งหมดเข้าไปในตัวศาลา บรรจงกราบที่หน้าโลงของเด็กชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหลานของคุณ

คุณสะอื้น พี่สาวของคุณซึ่งเป็นแม่ของเด็กชายก็สะอื้นเช่นกัน

ดวงตาคู่เล็กแดงก่ำเมื่อเล่าย้อนกลับไปให้พวกเราฟังว่าทำไมถึงได้มีเรื่องที่น่าสลดใจเกิดขึ้นกับเด็กชายวัยเพียง 15 ปีคนนี้

น้ำเสียงของคุณสั่นเครือ
แต่คุณป้าที่มากับเราก็ยังไม่หยุดซักไซร้

สาบานได้เลยว่าป้าเขาไม่ใช่คนรู้จักดี ฉันจะไปโวยวายใส่แล้ว

ไม่เห็นหรือไงว่าคุณกำลังเศร้า ถามเซ้าซี้อะไรนักหนา ถามแล้วได้อะไรขึ้นมา น้องเค้าก็ไปแล้ว คนทางนี้ก็ต้องทำใจ ถามไปก็รังแต่จะทำให้เสียใจกันเปล่าๆ คิดถึงจิตใจครองครัวน้องด้วยสิคะ...คิดถึงจิตใจของคุณบ้าง"
ทั้งหมดนั้นฉันทำได้แค่คิดจริงๆ
ฉันไม่ได้สนิทกับป้าเขาพอจะทักท้วงได้
คุณแม่ของฉันเองก็เหมือนจะเห็นว่ามันเกินไป
แม่เลยชวนทุกคนออกมาข้างนอก

ดีแล้ว

เพราะถ้าป้าเขาถามอีกคำถามนึง ฉันเชื่อว่าคุณจะไม่ตอบเขาเป็นประโยคแต่คงตอบเป็นรอยน้ำตาแทน

คุณคนดีของฉัน 
ฉันไม่ชอบเลยเวลาที่เห็นคุณเศร้า
ถึงมันจะเป็นครั้งแรกที่ฉันได้มองเห็นคุณอย่างจริงจัง

ฉันเพิ่งตระหนักได้ว่าในโลกใบนี้
ยังมีอีกคนที่ทำให้ใจของฉันไหวหวั่นได้อยู่

หลังจากที่เรามานั่งกันที่โต๊ะด้านนอก คุณแม่ของคุณก็ชวนพวกเราคุย
ฉันได้แต่นั่งเงียบๆ ฟังพวกคุณคุยกัน และคุณก็นั่งอยู่ตรงนั้น ฝั่งตรงข้ามกับฉันพอดิบพอดี

ให้ตายเถอะ

ฉันเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ทีไรก็เป็นอันต้องสบตาคุณเข้าทุกครั้งเลย

รอยยิ้มหวานๆบนใบหน้าแสนเศร้าทำให้ฉันอยากปีนข้ามโต๊ะไปคว้าตัวคุณมากอดไว้ชะมัดเลย
ฉันอยากจะกอดคุณไว้และกระซิบกับคุณว่า

คุณจะไม่เป็นไร ทุกๆอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญา
ฉันจะรู้ว่าคุณเหนื่อย ทั้งร่างกายและจิตใจ
แต่ฉันไม่อยากให้คุณต้องเป็นห่วง ฉันจะอยู่กับคุณตรงนี้ จะกอดคุณเอาไว้จนกว่าคุณจะรู้สีกดีขึ้น 

แต่ก็อีกนั่นแหล่ะ
ที่ฉันทำได้แค่คิด

เราเพิ่งเจอกัน ต้องบอกว่าเพิ่งเจอหน้ากันตรงๆครั้งแรก คุณเป็นเพื่อนร่วมงานของแม่ที่ฉันไม่มีโอกาสได้เจอบ่อยนัก แต่ฉันรับรู้ได้ว่าคุณอยู่ที่นี่

งานศพในครั้งนั้นได้เปลี่ยนฉันไปเป็นอีกคน

หลังจากวันนั้นฉันพยายามไม่คิดอะไร คิดเพียง ความรู้สึกที่มีต่อคุณมันคงเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบที่เห็นคุณเศร้าแล้วอยากจะปลอบก็เท่านั้นเอง

แต่เหมือนโชคชะตาก็เล่นตลกกับฉัน
คุณกับแม่อยู่กันคนละส่วน
แต่ต้องได้ย้ายมาอยู่ตึกเดียวกันเป็นการชั่วคราวเพราะตึกของแม่กำลังปรับปรุง

และนั่นแหล่ะที่ทำให้ฉันได้ใกล้ชิดคุณมากขนาดนี้

พระเจ้า คุณกับฉัน เราใกล้กันเกินไป
เรื่องของเราไม่มีทางเป็นไปได้เลย

ก่อนหน้านี้ฉันก็คิดไม่ตก
คุณเองยังไม่แต่งงาน ฉันก็ไม่มีใคร
เรื่องของเราจะมีทางบ้างไหมนะ?

7 เดือนกับความรู้สึกมากมายที่ฉันมีให้คุณ 

ฉันตัดสินใจบอกชอบคุณไป

...

คนดีของฉัน คุณไม่ได้รู้สึกกับฉันในแบบที่ฉันรู้สึกกับคุณเลย แต่คุณใจดีกับฉันเหลือเกิน ใจดีเสียจนฉันรู้สึกผิดที่เข้าไปเป็นความไม่สบายใจของคุณ

คุณบอกว่าสถานะของเรายังเหมือนเดิมและฉันยังเป็นน้องสาวที่น่ารักของคุณเหมือนเดิม

บ้าบอที่สุด
ใครเค้าเป็นพี่น้องกับคนที่ชอบได้กัน

แต่ฉันเลือกอะไรไม่ได้นี่จริงไหม?
ทำได้แต่ปล่อยให้คุณเดินจากไปอย่างที่ใจคุณต้องการ

ฉันไม่รู้ว่าการที่บอกชอบคุณไปเป็นความผิดพลาดในการตัดสินใจไหม
แต่ถึงอย่างไรฉันก็ได้บอกความในใจออกไปแล้ว

มันทั้งโล่งใจและเสียใจ

แต่เดี๋ยวฉันก็จะดีขึ้นเอง
เดี๋ยวใจของฉันจะเข้มแข็งขึ้นเอง
ไม่ช้าก็เร็ว
ฉันสัญญา :)


SHARE
Written in this book
Cathy's Diaries
Writer
Chasingcathy
นักพร่ำเพ้อมืออาชีพ
ดวงจันทร์ไม่มีวันเป็นของเรา, วริณรำไพ (2019)

Comments