โตจนโพสว่าเหงาลงเฟซไม่ได้แล้ว

มีอยู่ครั้งหนึ่งเราโพสว่าเหงาลงบน facebook แล้วก็จะมีญาติมาคอมเม้นว่า

"อยู่บ้านอยู่กับแม่แล้วยังจะเหงาอีกหรอ"
เออว่ะมันก็จริง แต่มันก็ไม่ใช่อย่างนั้นไง ไม่ใช่ว่าเราอยู่บ้านแล้วจะไม่เหงา ครอบครัวของคนทุกคนมันไม่ได้ตรงกับละครหลังข่าวเสมอไง เรื่องบางเรื่องเราก็สื่อสารกันไม่ได้ หรือบางทีอารมณ์ที่เราบอกว่าเหงามันเต็มไปด้วยอารมณ์อื่นๆอาจจะเป็นความเบื่อ ความหดหู่ ความเหี้ยอะไรสารพัดอีกมากมาย 

แล้วเอาจริงๆฉันอยู่ที่ไหนก็เคยมีความรู้สึกเหงาถ้าอารมณ์บนโลกนี้มีประมาณพันอารมณ์อารมณ์เหงามันกินพื้นที่ในชีวิตเราไปประมาณ 40 เปอร์เซ็นต์ได้  

บางทีอยู่คนเดียวเราก็เหงา อันนี้ก็เป็นปกติ
บางทีอยู่คนเดียวไม่เหงาก็มี
บางทีอยู่ในหมู่เพื่อนแต่เราก็ยังรู้สึกเหงา แปลก
ความเหงาแม่งไม่เลือกสถานที่


มันคืออะไรกันแน่วะ "ทำไมตอนเด็กไม่เห็นจะเป็น พอเริ่มเป็นสาวได้แค่สองสามปี หูก็เริ่มมีอาการคันคัน" 😅ฮ่ะๆ ไม่ใช่และ คนละเรื่อง จำได้ว่าครั้งหนึ่งเล่นเน็ตอยู่ที่ร้านมีคน login MSN ค้างไว้แล้วเพื่อนของเขาถามเข้ามา"ว่าแกทำยังไงให้หายเหงาวะ" เราถือวิสาสะแอบตอบเขาไปว่าก็ไม่ต้องทำอะไรอยู่เฉยๆเราตอบแค่นี้แล้วก็ล็อคเอ๊าไป

ตอนนั้นจำได้ว่าเราไม่เข้าใจว่าทำไมคนอื่นเขาถึงเหงาากัน เราก็ใช้ชีวิตของเราทำอะไรที่เราชอบไปเรื่อย อยู่คนเดียวเราก็อ่านหนังสือ วาดรูปต่อจิ๊กซอว์ทำงานฝีมือ ออกแล้วติ๊ส โลกส่วนตัวสูงประมาณนั้น

เป็นไปได้ว่าสมัยนี้เราเอาชีวิตเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่นซะมากคิดว่าชีวิตที่ถูกต้องต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ก็เลยรู้สึกละมั้ง

เชี่ย ว่าไปเรื่อย 
เราเคยแม้กระทั่งยืมหนังสือในห้องสมุดมาเล่มนึงชื่อว่าเหงาได้ก็หายได้ หายได้หรอยังไงวะ
อยากให้มียารักษา แบบเหงาหรอแดกยาอันนี้สิแดกแล้วหายเหงาเลย อะไรเงี้ย 


SHARE
Written in this book
2019
Writer
pimsiri
ไม่บอกอะ
ผู้หญิงที่เปราะบางและจังไรอยู่ในคนเดียวกัน

Comments