The best only one.
01.58 น.

เรียกว่า...

คิดถึง
ได้หรือเปล่านะ...?

ไออาการที่เป็นอยู่ตอนนี้น่ะ

ตั้งแต่ที่กลับมาเจอกัน
ก็เหมือนโรคเรื้อรังอาการกำเริบ
ฉันหยุดคิดเรื่องคุณไม่ได้เลย
ฉันเอาแต่ตั้งคำถามที่ไม่เคยมีใครให้คำตอบ

ทำไมกันนะ
ทำไมเรื่องราวของเราถึงเป็นแบบนี้
ทำไมเราไม่ได้รักกันนะ
ทำไมทุกอย่างมันดูง่ายไปหมด
จบไปง่ายๆ ลืมกันง่ายๆ

และทุกครั้งเมื่อยามหลับตาจะเข้าสู่นิทรา
หยดน้ำของความคิดถึงจะถูกกลั่นออกมา
จากดวงตาที่เป็นหน้าต่างของหัวใจ...

มันเป็นแบบนี้มาครึ่งเดือนแล้ว

ครึ่งเดือนที่ทนกับอาการเดิมๆ
ทรมานไปหมด
หน่วงไปหมด

แล้วฉันก็เลือกที่จะรักษาตัวเองด้วยวิธีแบบเดิมๆ

การแยกตัวมาอยู่กับตัวเองให้มากขึ้น
นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ฉันทำได้...

ฉันหวังมาตลอดว่าเวลาจะช่วยเยียวยาอาการ
แต่ความจริงแล้ว...
เวลาไม่เคยช่วยอะไร

2ปีที่รู้สึกรักเขา...
และอีก2ปีกับความทรมานที่เขาไม่รัก
รวมๆกันมัน4ปีแล้วที่เรารู้สึก

น่าแปลกดีมั้ย
ที่ต่อให้คุณใจร้ายแค่ไหน
มันก็ไม่ได้ทำให้ความรักของเราที่มีให้คุณ
มันลดลงเลยแม้สักนิดเดียว

คุณยังเป็น The best only one ในใจ
SHARE
Written in this book
กาลครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน
ดีใจที่เราพบกัน ยินดีที่ได้รู้จัก ยินดีที่ได้รัก ยินดีที่ครั้งหนึ่งได้เข้าไปอยู่ในโลกของคุณ คุณจะเป็นความรักที่ดีที่สุดในความทรงจำของเรา 💙
Writer
HRT_SL29
อิสระ
จงเติบโตอย่างเข้มแข็ง 💙

Comments