อย่าเพิ่งแพ้
พอคนเราแพ้ เป็นธรรมดาที่เราจะต้องควานหาแรงยึดเหนี่ยวอะไรสักอย่าง

ไม่ให้ชีวิตร่วงหล่น

อาจเป็นเสียงปรบมือจากแรงเชียร์ที่ยังพอมีในสนาม

อาจเป็นแรงตบไหล่จากเพื่อน

เสียงโทรศัพท์จากญาติ

หรือกอดของคนรัก

ที่เศร้า, คือในแต่ละช่วงกาล ไม่ใช่ทุกคนจะมีแหล่งยึดเหนี่ยวนั้นในถ้วนทั่วทุกข้อ

เสียงเชียร์อาจกลายเป็นเสียงโห่ร้อง

เพื่อนอาจเพิกเฉย

ญาติอาจไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าเราดำรงอยู่แห่งหนไหน

แม้แต่คนรัก อาจเห็นน้ำใจเฮือกสุดท้ายของเราเป็นความล้มเหลว

แล้วเราจะเหลือใคร

คำตอบแบบไม่ต้องใช้ศาสนา คือตัวเราเอง

ปรบมือให้ตัวเองไหวไหม

ผลักไหล่ให้ลุกยืนได้หรือเปล่า

เปิดเผยตรงไปตรงมากับเสียงอีกเสียงในตัว

หรือแม้แต่กอดตัวเอง ในเวลาลำพัง

มันยาก, ใช่

ในเมื่อความรู้สึกสุดท้ายที่เรามีต่อตัวเองนั้นคงหาความปิติไม่มี

แต่ก็อีกนั่นล่ะ เราจะเหลืออะไรให้ยึดเหนี่ยว

นอกจากความเชื่อที่ว่า

ตื่นมาพรุ่งนี้ลมหายใจเราจะยังคงรินที่ปลายจมูก
SHARE

Comments