[Omegaverse #SeolBo] BOND 18+ [2]


“ต้องเข้าใจก่อนว่าโลกของเรามีทั้งหมดสามเพศ อัลฟ่า เบต้า และ โอเมก้า


“ชนชั้น”


บุคคลที่พิงหลังกับประตูห้องพยาบาลพูดขัดอีกคนที่กำลังตั้งใจอธิบายให้เด็กสาวที่นั่งอยู่บนเตียงฟังอย่างตั้งใจ ชู โซจอง หรือที่คนทั่วไปเรียกว่า เอ็กซี่ คุณครูหมอประจำโรงเรียนของซอลอาและพ่วงด้วยตำแหน่งเพื่อนสนิทของเขา ดวงตาคมใต้กรอบแว่นกรอกไปมาอย่างเอือมระอาให้กับบุคคลที่ดูจะทันยุคทันสมัย แต่หากความคิดกลับโบราณคร่ำครึ


“เพศสภาพ”


“ชนชั้น”


“เพศสภาพ!!”


“ชนชั้น!!!”


“โอ้ย!! พอเหอะค่ะ!!!”


โบนาที่กำลังฟังทั้งสองคนเถียงกันไปมาถึงกับทนไม่ไหว แผดเสียงปรามคนทั้งคู่ให้ต้องหันมามอง


“จะเพศสภาพหรือชนชั้นก็ช่างมันเถอะค่ะ ครูเอ็กซี่คะอธิบายต่อเลยค่ะ”


ซอลอาพ่นลมหายใจอย่างเซ็งๆก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ครูหมอสาวยกยิ้มเยาะเย้ยอีกคนเล็กน้อยก่อนจะหันมามองใบหน้าใสที่กำลังมองมาที่เธออย่างตั้งใจ


“เธอพอรู้ใช่มั้ยอัลฟ่า เบต้า โอเมก้าน่ะ”


“ทราบค่ะ”


“แล้วเธอรู้มั้ย? ว่าโรงเรียนนี้มีไว้สำหรับเด็กที่เป็นเบต้าเท่านั้น”


ร่างบางขมวดคิ้วอย่างสงสัยก่อนจะเอ่ยถาม


“แต่ตอนหนูเข้ามาครูหมอก็ตรวจร่างกายแล้วบอกว่าหนูเป็นเบต้านะคะ”


เอ็กซี่ผงะเล็กน้อยก่อนจะรำลึกได้ว่ามันเป็นอย่างที่เด็กสาวพูดจริงๆ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างครุ่นคิดสักพักจึงเอ่ยตอบออกไป


“เอาจริงๆฉันก็ไม่เคยเจอเคสแบบนี้นะ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางเกิดขึ้น”


คนที่พิงหลังอยู่ที่ประตูทำหน้าสงสัย หล่อนผินใบหน้ากลับมามองเพื่อนสาวของตัวเองทันที


“มึงหมายความว่าไงวะ?”


“ความจริงคือ...โบนาอาจจะเป็น เลือดผสม


คำพูดของเอ็กซี่ทำให้ร่างเพรียวที่กำลังยืนอยู่และร่างบางที่นั่งอยู่ตกตะลึงพร้อมกัน ใบหน้าของคนทั้งคู่มีแต่ความสงสัยเต็มไปหมด


“มึงดูแฮร์รี่มากไปหรือไง?”


“ไม่ใช่! เลือดผสมจริงๆ อาจารย์หมอเขาเคยเล่าให้ฟังว่าเคยมีอยู่เคสนึงที่ในสภาวะร่างกายเป็นเด็กอาการจะยังแสดงออกว่าเด็กคนนั้นเป็นเบต้าอยู่ แต่หากพอเข้าวัยเจริญพันธุ์เพศที่แท้จริงก็จะปรากฎออกมา ซึ่งมีโอกาสที่จะเป็นอัลฟ่าหรือโอเมก้าก็ได้”


ซอลอามองใบหน้าเพื่อนพร้อมกับกระพริบตาปริบๆอย่างไม่เข้าใจในคำพูดของเธอสักเท่าไหร่ ครูหมอได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตกแต่หากก็ยอมอธิบายต่อ


“พูดง่ายๆก็คือตอนสมัครเข้ามา โบนายังมีสภาวะเป็นเด็กอยู่ซึ่งเพศที่แสดงออกมาก็คือเบต้า แต่ในตอนนี้...โบนาเข้าสู่สภาวะเจริญพันธุ์เพราะฉะนั้นเพศที่แท้อย่างโอเมก้าก็เลยแสดงออกมา แบบเมื่อกี้!...ที่มึงเพิ่งจะพรากผู้เยาว์ไป”


“อิควาย”


ร่างเพรียวสบถด่าครูหมอที่ทำหน้าตาท่าทางยียวนใส่หล่อน โบนาสะดุ้งเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำหยาบหลุดออกมาจากริมฝีปากแดงสดนั้น


“มันเป็นแค่ทฤษฎีที่มึงเคยเรียนมาหรือเปล่า?”


“เอาจริงๆในปัจจุบันก็ยังไม่เคยมีใครเจอเคสแบบนี้นะ แต่ในสมัยก่อนมันก็เคยมีอยู่ มีบันทึกให้อ่านด้วย แต่โอกาสที่มันจะเกิดขึ้นก็คงจะเป็นหนึ่งในล้านหรือไม่ก็ร้อยล้าน พันล้านก็เป็นไปได้”


ร่างบางพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจ


“แล้ว...หนูมีความแตกต่างอะไรจากเดิมมั้ยคะ?”


“เบต้าหญิงกับโอเมก้าหญิงไม่ค่อยมีความแตกต่างกันมากในเรื่องร่างกายที่แสดงออกมานะคะ แต่ถ้าพูดถึงภายใน...อืมมม โบนาคะ...สิ่งที่หนูเป็นเมื่อครู่ เขาเรียกกันว่าอาการ ฮีท


“ฮีท?”


“ใช่ค่ะ ฮีท...เป็นอาการที่จะแสดงต่อเมื่อร่างกายเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ซึ่งก็หมายถึงหนูพร้อมที่จะมี…”


เอ็กซี่หยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะผินใบหน้าไปมองคนที่ยังคงยืนพิงประตูอยู่ให้ร่างบางต้องหันมองตาม


“มองทำไม?”


“ดุจังวะ!”


ทั้งสองหันหน้ากลับมามองกันใหม่อีกครั้ง และร่างบางก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจในความหมายที่อีกคนจะสื่อ


“ก็...ฮีทจะมีอาการเกิดขึ้นทุกเดือนแต่จะกินระยะเวลานานเท่าไหร่อันนี้ครูหมอตอบไม่ได้นะคะ หนูต้องดูตัวหนูเอง”


“ค่ะ”


โบนาส่งยิ้มให้กับครูหมออย่างเป็นมิตรและครูหมอก็ยิ้มรับรอยยิ้มนั้นอย่างเป็นมิตรเช่นกัน แต่หากการกระทำของคนทั้งคู่มันกลับทำให้อีกคนที่ยังอยู่ในห้องด้วยรู้สึกไม่พอใจ ซอลอาไม่เคยมีแฟน ไม่เคยรู้สึกว่าจะต้องหวงใครเป็นพิเศษยกเว้นน้องสาวของหล่อน แต่หากในตอนนี้หล่อนกลับรู้สึก หวง โบนาขึ้นมาอย่างประหลาด ซอลอากระแอมไอเสียงดังจนเพื่อนสนิทต้องเบือนหน้าหันมามองพร้อมเบะปากให้กับการวางมาดที่น่ารำคาญของหล่อน


“มึงมียาระงับฟีโรโมนมั้ยล่ะ? กูจะซื้อให้เด็กนี่กิน”


“ในช่วงปีที่ผ่านมาอัตราการเกิดของเด็กโอเมก้าอยู่ในระดับที่สูงจนเกือบจะเทียบเท่าเด็กอัลฟ่า…”


“โอ้ย! มึงหยุดพูดอะไรที่เป็นวิชาการหน่อยได้มั้ย? กูปวดหัวมากเลยเนี่ย”


เอ็กซี่ส่งสายตาเอือมระอาไปให้อีกคนอีกครั้งก่อนจะเริ่มอธิบายใหม่


“พูดง่ายๆคือของขาดตลาด”


“ห๊ะ?”


“เอ้า! ก็นี่ไง สั้นๆง่ายๆได้ใจความ”


“มึงตลกละ”


“ก็กูถึงได้อธิบายให้มึงฟังไปก่อนหน้านั้นไง”


ร่างเพรียวชะงักไประยะนึง ดวงตาคมเหลือบมองใบหน้าสวยของเด็กสาวที่จ้องมาที่หล่อนนิ่ง


“งั้นก็หมายความว่า…”


“กูช่วยมึงไม่ได้เพื่อน…”


“แต่กูมีเงินนะ”


“ต่อให้มึงเอาโรงเรียนมาซื้อก็ขายให้ไม่ได้...ตอนนี้ที่เหลืออยู่ก็มีเอาไว้ใช้สำหรับกรณีฉุกเฉินเท่านั้น”


ซอลอาถอนหายใจอย่างปลงพลางมองหน้าเด็กสาวที่กำลังมองหล่อนตอบด้วยใบหน้าฉงน





“ฮาย~~ มายเฟรนด์~~ อ้าว…”


ร่างสูงที่พุ่งตัวเข้าไปในห้องทำงานประจำของเพื่อนสนิทต้องชะงัก เมื่อพบว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตที่ต้องการพบเจออยู่ภายในห้องนั้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันพร้อมกับยกหางคิ้วขึ้นข้างนึงอย่างสงสัย เขาค่อยๆปิดประตูลงก่อนจะสอดส่องสายตามองหาคนที่สามารถช่วยเหลือเขาได้


และดวงตาคมดุจเหยี่ยวก็เจอกับเป้าหมาย เขายกยิ้มมุมปากอย่างมีเล่ห์สนัยก่อนที่ขาเรียวยาวนั้นจะพาร่างสูงสง่าตรงเข้าหาเป้าหมายทันที


“ขอโทษนะคะ คุณครูคนสวย”


ซองโซ หรือ เฉิงเซียว คุณครูสอนภาษาจีนคนสวยประจำโรงเรียนหันมาตามเสียงเรียก ใบหน้ายิ้มทะเล้นถูกส่งมาให้เธอจนมันทำให้หัวใจเธอเต้นระส่ำแม้เพียงได้เห็นใบหน้าของร่างสูงครั้งแรก ครูสาวยิ้มรับพร้อมกับยกมือขึ้นเอาผมทัดหูด้วยท่าทีขวยเขิน คนเจ้าเล่ห์ฉวยโอกาสเข้าประชิด


“คือ...พอดีว่าฉันมาหาผอ.น่ะค่ะ ไม่ทราบว่าคุณครูคนสวยพอเห็นบ้างมั้ย?”


ถือวิสาสะเชยคางมนนั้นขึ้นมองและอีกคนก็คล้ายจะเคลิ้มตาม แต่หากพอสิ้นสุดคำถามเจ้าตัวก็ได้สติแล้วผละออกจากร่างสูงนั้นทันทีพาลให้อีกคนได้แต่หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ


“ทะ...ท่านผอ.ไม่อยู่ในห้องหรอคะ?”


“ไม่อยู่ค่ะ เลยอยากจะถาม...คุณ...”


ร่างสูงลากยาวตรงท้ายประโยคเหมือนรอให้อีกคนได้เอ่ย


“ซองโซค่ะ”


“ค่ะ...คุณซองโซพอจะทราบมั้ย?”


ว่าจบก็โปรยยิ้มทรงเสน่ห์ไปให้อีกคนได้เขินเล่น ซองโซทำอะไรไม่ถูกได้แต่เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหวังจะให้คนด้านหน้าไม่เห็นใบหน้าที่แดงก่ำของเธอ แต่หากอีกคนกลับรู้สึกถูกใจที่สามารถกลั่นแกล้งคนตรงหน้าได้ตามใจนึก


“ท่านคงจะเดินตรวจโรงเรียนอยู่ก็ได้ค่ะ”


“โรงเรียนออกจะใหญ่ ถ้าคุณครูซองโซไม่มีสอน รบกวนเดินหาผอ.เป็นเพื่อนดิฉันหน่อยได้มั้ยคะ?”





จมูกมนของร่างเพรียวกระตุกเล็กน้อยหลังจากที่สูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด กลิ่นสาปเฉพาะตัว ของใครบางคนตีเข้าโสตประสาทของหล่อนอย่างรุนแรง คิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันอยู่แล้วกลับขมวดเข้าหากันแน่นมากขึ้นกว่าเดิมจนเหมือนมันจะผูกกันเป็นปมได้ ดวงตาสีดำสนิทเหลือบมองออกไปทางประตูห้องพยาบาลพร้อมกับจ้องเขม็งไปที่มันอย่างไม่ละสายตา


“ผอ.มองอะไรหรอคะ?”


ร่างบางที่นั่งเงียบมาสักพักเอ่ยถามท่าทีที่เปลี่ยนไปของคนที่ยืนพิงประตูอยู่ได้นานสองนาน ครูหมอที่กำลังเขียนบันทึกเงยหน้ามองใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นก่อนจะหันมองเพื่อนตัวเองที่กำลังทำตัวมีพิรุธ


“อะไรวะ?”


ซอลอาไม่ได้ตอบแต่หากหล่อนกลับเปิดประตูห้องพยาบาลออกไปด้านนอกทันที พาลให้ทั้งเพื่อนสนิทและเด็กสาวต้องรีบกุลีกุจอออกไปจากห้องตามอีกคน ร่างเพรียวเดินห่างออกมาได้เพียงสามถึงสี่ก้าวก็หยุดชะงัก เมื่อเห็นร่างของคนสองคนที่เดินเลี้ยวหักมุมตึกตรงเข้ามาหาหล่อน


“สถานที่แห่งนี้คงจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่ถ้าเกิดเธอจะใช้กิริยาเช่นนั้น”


แผดน้ำเสียงแข็งกร้าวออกไปจนดังก้อง ร่างทั้งสองที่กำลังเดินคุยกันมาอย่างออกรสหันมองทันทีที่ได้ยิน ก่อนจะเป็นอาจารย์สาวที่ชะงักและก้มหน้าลงทันที ร่างสูงที่เดินขนาบข้างมายกยิ้มอย่างชอบใจก่อนจะเดินตรงเข้าหาร่างเพรียวที่กำลังมองเขาด้วยสายตาบอกบุญไม่รับ


“กูทำไรหรอ?”


ค้อมตัวลงเล็กน้อยพร้อมทำหน้าตายียวนกวนประสาทใส่คนที่เอ่ยเสียงแข็งใส่


“กลิ่นมึงมันทำให้กูจะอ้วก”


“พูดจาไม่เพราะไม่เหมาะสมกับการเป็นผอ.เลยมึงอ่ะ”


ร่างสูงยกยิ้มอย่างยียวนจนอีกคนดูจะไม่ชอบใจเป็นอย่างมาก ร่างเพรียวอีกคนที่อยู่ในชุดเสื้อกาวน์สีขาวยิ้มขำเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปตบหัวคนตัวสูงอย่างแรงจนต้องสบถร้องออกมาด้วยความเจ็บ


เผียะ!!!


“โอ้ยเชี้ย!!!”


“มึงก็ชอบไปแกล้งมันนะ”


“ก็มึงดูซอลอาดิ่ น่าแกล้งจะตายไป~~”


ไม่ว่าเปล่าแต่หากมือหนากลับยกขึ้นหยิกแก้มทั้งสองข้างของคนที่ยังทำหน้าตาบูดบึ้งบอกบุญไม่รับอยู่ตรงหน้า ซอลอาตวัดสายตามองคนขี้แกล้งก่อนจะยกมือขึ้นปัดมือทั้งสองข้างของอีกคนออก


“คุณครูซองโซคะ...ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วก็เรียนเชิญค่ะ และขอบคุณมากที่พาแขกมาพบ”


ครูสาวรีบน้อมตัวโค้งเคารพอีกคนทันทีก่อนจะรีบหมุนตัวแล้วซอยเท้าเดินกลับไปทางเดิมอย่างไว ร่างสูงมองตามด้วยสายตาเสียดายก่อนจะหันมาทำหน้าพองลมอมแก้มใส่ร่างเพรียวที่มองเขาด้วยสายตาคาดโทษ


“ทำไมต้องไล่ไปด้วย!”


“กูรู้จุดประสงค์ทุเรศๆของมึง...อึนซอ”


ซน อึนซอ หรือ ซน จูยอน แสร้งมองไปทางอื่นพร้อมกับทำหน้าตาเหมือนทองไม่รู้ร้อนไม่เข้าใจในความหมายที่คนด้านหน้าเอ่ยถึง โบนาที่ยืนมองพฤติกรรมของทั้งสามมาสักพักก็พูดขึ้น


“คือ...หนูไปได้หรือยังคะ?”


ทั้งสามหันมามองใบหน้าหวานพร้อมกัน ซอลอาก้มลงมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือเรือนสวยบนข้อมือขวาของตัวเอง แต่หากคนมาใหม่กลับจ้องเขม็งมาที่ใบหน้าหวานนั้นให้ทั้งสองได้สบตากันอย่างครุ่นคิด


“จะ...จียอน จียอนป่ะ?”


อึนซอเอ่ยเรียกสาวน้อยคนเดียวในกลุ่มด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ใบหน้าทะเล้นแย้มยิ้มขึ้นอย่างมีความสุข ดวงตาใสประกายวาวขึ้นที่จ้องมองใบหน้าสวยของอีกคน ซอลอาขมวดคิ้วมุ่นพลางผินหน้ามองร่างสูงอย่างนึกสงสัย เด็กสาวเลิกคิ้วขึ้นอย่างฉงนให้กับคนมาใหม่ที่เขารู้แม้กระทั่งชื่อจริงของเธอก่อนจะทำหน้าตาครุ่นคิดอีกครั้ง พร้อมดีดนิ้วขึ้นอย่างเข้าใจ


“พี่จูยอนหรอคะ?!”


ทั้งคู่กำลังจะโผเข้ากอดกันอย่างคิดถึงแต่หากเป็นร่างเพรียวเองที่เดินแทรกเข้ามาระหว่างกลางให้คนทั้งคู่ต้องชะงัก เอ็กซี่ที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ยิ้มขำกับการกระทำ ขี้หวง ของเพื่อนสนิทตัวเองที่ไม่ได้พบบ่อยนัก


“รู้จักกันหรือยังไง?”


ซอลอาหันไปถามเด็กสาวแทนที่จะเลือกหันไปถามเพื่อนสนิทของตัวเอง


“เมื่อก่อนพี่จูยอนเขาเป็นพี่ข้างบ้านน่ะค่ะ”


“ใช่...แล้วอยู่ๆจียอนก็ย้ายบ้านหนีไป”


“กูไม่ได้ถามมึง”


ตะคอกเสียงดังโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าร่างสูงที่กำลังตกใจกับการกระทำของหล่อนอยู่ด้านหลัง ดวงตาคมดำสนิทดุจราชสีห์จ้องเขม็งไปที่ใบหน้าหวานให้ร่างบางเกิดอาการหวาดกลัว ซอลอาพ่นลมหายใจออกมาอย่างที่ใครเห็นก็ต้องรู้ว่าหล่อนกำลังไม่พอใจก่อนที่ฝ่ามือเรียวนั้นจะคว้าข้อมือบางของโบนาแล้วกระชากร่างของเธอให้เดินตามไปด้วยกัน อึนซอกำลังจะเข้าไปคว้าข้อมืออีกข้างนั้นเพื่อรั้งเอาไว้แต่หากกลับโดนเพื่อนสนิทอีกคนที่ยืนนิ่งดูสถานการณ์เข้ามาห้ามเอาไว้ก่อน


“ทำไม?!”


“มึงจะห้ามคนที่กำลัง ติดสัด ได้หรอ?”


ร่างสูงมีสีหน้าตกใจเมื่อได้รับรู้ถึงอาการที่ดูผิดปกติของเพื่อนสนิท ดวงตาเรียวตวัดมองตามทางที่ทั้งสองร่างเดินจากไปก่อนจะขมวดคิ้วเรียวนั้นเข้าหากัน เพราะตั้งแต่เธอรู้จักกับจียอนมา...ถ้าจำไม่ผิด ร่างบางเป็น เบต้า


...เป็นไปได้ยังไง…





ห้องผู้อำนวยการ


ผลั่ก!!


ร่างบางถูกโยนลงบนโซฟาหนังสีดำกลางห้องอย่างแรงจนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด หล่อนปิดประตูห้องเสียงดังสนั่นก่อนจะล็อคเพื่อขังให้ทั้งคู่ไม่สามารถออกไปจากที่แห่งนี้ได้ โบนาตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว สายตาคมที่จ้องมองเธอมันราวกับว่าจะกลืนกินเธอได้ทั้งตัวและมันน่ากลัวจนโบนาไม่กล้าแม้แต่จะสบตา


“...ไม่คิดว่าเด็กม.4จะ ร่าน ได้ถึงขนาดนี้”


ร่างบางรีบหันหน้ามามองอีกคนที่ยังคงยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาดูถูกดูแคลน ความกลัวในตัวตนของหล่อนก็มีมาก แต่หากในเวลานี้ความขุ่นเคืองในคำพูดที่ไม่ให้เกียรติกันมันมีมากกว่า โบนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับยืนประจันหน้าและจ้องมองใบหน้าอีกคนอย่างเอาเรื่อง แม้เธอจะกลัวสายตาคมนั้นอยู่มากก็ตาม


“พูดจาไม่ให้เกียรติกันแบบนี้ มันส่อถึงมารยาทจากที่ที่คุณเคยเรียนมานะคะ เอ๊ะ!? หรือว่าพวกเขาก็สอนมาดี...แต่เป็นคุณเองมากกว่าที่ไม่รับ”


คำพูดที่ไม่ได้รุนแรงแต่กลับสร้างอารมณ์โกรธให้ร่างเพรียวได้ไม่น้อย ซอลอาผลักให้คนตรงหน้าล้มลงไปกับโซฟาตัวยาวอีกครั้งก่อนจะโถมร่างของตัวเองลงทับ แขนทั้งสองข้างล็อคซ้ายขวาไว้ไม่ให้ร่างข้างใต้ได้หนีไปไหนพร้อมกับยื่นใบหน้าเข้าใกล้จนโบนาต้องเบี่ยงหลบ


“ปากดี...ชั้นต่ำอย่างเธอก็เป็นได้แค่เบี้ยล่างอัลฟ่าอย่างฉันเท่านั้นล่ะ”


ร่างบางรีบตวัดหน้ามามองคนที่กำลังเลือดขึ้นหน้า คำพูดจาบจ้วงยังคงหลุดออกมาจากริมฝีปากสีแดงสดนั้นอย่างไม่ขาดสาย โบนาโกรธจนไม่สามารถต้านทานแรงอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไป เธอพยายามผลักไสร่างของอีกคนที่ยังคงโถมเข้ามาใกล้จนแทบจะลงมาทับตัวเธอ ฝ่ามือเรียวดันใบหน้าของอีกคนให้ออกห่าง แต่เหมือนยิ่งพยายามเท่าไหร่อีกคนก็ยิ่งเพิ่มแรงโถมเข้ามาใกล้มากขึ้นเท่านั้น


ร่างบางงอเข่าเล็กน้อยก่อนจะกระแทกมันเข้าไปที่จุดกลางลำตัวของอีกคนให้หล่อนหน้าดำหน้าแดง ร่างเพรียวจุกจนพูดอะไรไม่ออก หล่อนยอมผละออกจากตัวของร่างบางก่อนจะล้มคุกเข่าโก่งตัวอยู่ที่พื้น โบนาฉวยโอกาสนี้รีบลุกขึ้นจากโซฟาตัวยาวนั้นไปที่หน้าประตูและพยายามที่จะเปิดมันออก แต่หากเธอพยายามที่จะเปิดมากเท่าไหร่ก็เหมือนจะไม่ประสบความสำเร็จ ไม่รู้ว่าเธอรนมากเกินไปหรือเพราะอะไร แต่หากในเวลานี้ ร่างของใครบางคนที่ลงไปกองกับพื้นเมื่อครู่กลับเข้ามาล็อคตัวเธออีกครั้ง โบนาหันมองอย่างตกใจก่อนจะเจอกับดวงตาสีเหลืองสดดุจราชสีห์ที่กำลังจ้องเขม็งมาที่เธอ ฝ่ามือเรียวที่ดูไร้เรี่ยวแรงรวบแขนของเธอเข้าอย่างแรงพร้อมกับยกตัวเธอลอยละลิ่วลงมากระแทกกับโซฟาตัวนั้นเป็นครั้งที่สาม แต่หากในครั้งนี้หล่อนกลับจับร่างบางให้นอนคว่ำ


น้ำตาใสไหลลงตามโครงหน้าสวยด้วยความเจ็บ ตามกายเริ่มขึ้นรอยเขียวช้ำจากแรงกระแทกที่ได้รับตั้งแต่เข้ามาในห้อง ซอลอายังคงจ้องเธออย่างไม่คลาดสายตา หล่อนค่อยๆถอดเสื้อสูทที่ดำสนิทออกก่อนจะดึงเนคไทเส้นเรียวนั้นออกตาม ร่างเพรียวเดินตรงเข้ามาซ้อนหลังร่างบางไว้ก่อนจะรวบข้อมือบางทั้งสองข้างนั้นเข้าไว้ด้วยกัน เนคไทหนาถูกนำขึ้นมามัดข้อมือทั้งสองให้เชื่อมกัน แม้ร่างบางจะพยายามดิ้นรนขนาดไหนแต่แรงที่เธอมีไม่อาจต่อต้านอีกคนได้เลย


“ปล่อยฉั…!!!”


มือเรียวตรงเข้าอุดปากของอีกคนโดยเร็วก่อนที่ร่างบางจะตะโกนเสียงดังไปมากกว่านี้ ใบหน้าสวยโน้มลงมาใกล้ใบหูเล็กน่ารักนั้นก่อนจะขบมันเบาๆให้ขนอ่อนทั่วร่างบางได้ลุกชูชันเล่น


“เธอรู้อะไรมั้ย? ปกติแล้ว...โอเมก้าที่ผูกพันธะแล้วจะไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเจ้าของพันธะที่ทำด้วย”


มืออีกข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเชิ๊ตของตัวเองก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวบริสุทธิ์นั้นออกมาและยัดมันเข้าไปในปากบางแทนที่จะใช้มือปิดเอาไว้ตลอดทั้งกิจกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น ร่างบางตกใจสุดขีดเธอพยายามที่จะดิ้นให้หลุดจากบ่วงพันธนาการแต่หากก็ไม่เป็นผลแถมยังเหนื่อยกว่าเดิมเป็นสองเท่าจากการขาดอากาศ


ซอลอายืดตัวเต็มความสูงหล่อนยกยิ้มอย่างสะใจที่สามารถทำให้ม้าพยศตัวนี้นิ่งได้ มือเรียวทั้งสองข้างรวบเข้าที่ขอบกางเกงวอร์มตัวหนาก่อนจะดึงมันลงมาจนถึงหัวเข่าพร้อมกับแพนตี้ตัวน้อย ร่างบางกรีดร้องลั่นแต่หากเพราะมีผ้าอยู่ในปากมันทำให้เสียงที่ออกมาอู้อี้จนฟังไม่ได้ศัพท์ บั้นท้ายขาวเนียนปรากฎสู่สายตาของร่างเพรียวให้เพ่งมองอย่างหลงไหล มือเรียวลูบไล้เบาๆก่อนจะขยำมันจนเกิดรอยมือสีแดงขึ้นเด่นชัด มือทั้งสองข้างย้ายจากบั้นท้ายมาเป็นเอวคอด หล่อนจับเธอยกสะโพกขึ้นจนอยู่ในองศาที่พอดีกับ กึ่งกลาง ลำตัวของหล่อน


“ปกติฉันน่ะ...ไม่ชอบที่จะข่มขืนใครหรอกนะ”


หล่อนพูดไปมือก็ปลดเข็มขัดหัวเงาของตัวเองไปก่อนที่สุดท้ายจะเป็นกางเกงแสล็คสีดำนั้นที่หลุดพ้น จนเห็นตัวตนของหล่อนที่มันดันออกมาจากแพนตี้ตัวเล็กที่หล่อนสวมอยู่ โบนามองใบหน้าสวยของอีกคนอย่างอ้อนวอน ซอลอามองสบดวงตานั้นกลับแต่หากริมฝีปากแดงสดนั้นกลับยกยิ้มพร้อมกับหัวเราะในลำคอเหมือนว่าสิ่งที่เห็นมันคือเรื่องตลก


“แต่สิ่งที่ฉันกำลังจะทำต่อไปนี้...มันคือการลงโทษของคนที่มีผัวแล้ว...แต่ยังจะร่านอยากจะไปเป็นของคนอื่นอีก!!”


เผียะ!!!


ฝ่ามือเรียวฟาดเข้าที่แก้มก้นขาวเนียนนั้นเต็มแรงจนมันขึ้นรอยแดง เจ้าของบั้นท้ายกลมกลึงทำได้แค่เพียงกัดผ้าที่อยู่ในปากแน่นเพื่อบรรเทาอาการแสบ น้ำตาใสร่วงหล่นลงมาตามความเสียใจที่มากขึ้นทวีคูณ นิ้วร้ายหยอกล้อเล่นกับกลีบกุหลาบสีหวานที่ยังคงแดงระเรื่อจากกิจกรรมที่เพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน มืออีกข้างของหล่อนนำตัวตนของตัวเองออกมาพร้อมกับรูดขึ้นลงเหมือนอย่างที่เคยทำ หากแต่ในครั้งนี้กลับไม่มีความอ่อนโยนเหมือนครั้งก่อน มันมีแต่แรงอารมณ์ที่ปะทุมากขึ้นทุกนาทีที่นึกถึงใบหน้าของคนข้างใต้กับเพื่อนสนิทของตัวเองที่กำลังส่งยิ้มหวานให้กัน


นิ้วร้ายแทรกเข้ามาภายในกายเหมือนเปิดทางให้อะไรต่ออะไรเข้าตาม เสียงหวีดอู้อี้ดังขึ้นอีกครั้งหากแต่คนกระทำไม่ได้คิดจะใส่ใจมันมากนัก หล่อนจับตัวตนจ่อตรงปากทางเข้านั้นก่อนจะดันสะโพกของตัวเองเข้าไปสุดแรงโดยไม่มีการเล้าโลมใดๆทั้งสิ้น


“อื้ออ...ออ.อ!!!!!!”


เสียงหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจากแรงกระแทกที่อัดเข้ามาอย่างไร้ความปราณี สะโพกสวยอัดกระแทกจนร่างบางตัวโยน น้ำตาแห่งความเสียใจไหลรินอย่างไม่อาจห้าม ภายในใจขบคิดแต่เพียงคนด้านหลังหล่อนคล้ายอสูรกายมากกว่าจะเป็นมนุษย์ที่เห็นใจเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน


ซอลอาเชิดหน้ารับกับสัมผัสที่กำลังตอดรัดตัวตนของหล่อนพร้อมกับครางแผ่วเบาเหมือนพึงใจกับสิ่งที่ได้รับ ดวงตาคมเหลือบมองร่างที่อยู่ภายใต้อานัตของหล่อนอย่างเย้ยหยันแต่มันก็สะดุดตรงใบหน้าสวยที่เปรอะเปรื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ข้อมือบางที่ยังคงพยายามปลดเปลื้องพันธนาการเรียกความสนใจให้หล่อนต้องหันมอง


แสงไฟกระทบหยอกเย้ากับ สร้อยข้อมือสีเงินเงานั้น ร่างเพรียวหยุดชะงักกับการกระทำป่าเถื่อนราวกับสัตว์ป่า หล่อนถอดถอนตัวตนของตัวเองออกพร้อมกับปลดพันธนาการที่ข้อมือบางนั้นอย่างเร็ว


โบนายังร้องไห้สะอึกสะอื้นความแสบที่ร่องกลางลำตัวยังคงปวดแสบปวดร้อนจนเธอแทบทนไม่ไหว มือเรียวเอื้อมมาด้านหน้าก่อนจะนำเอาผ้าเช็ดหน้าในปากของเธอออก ดวงตาคมที่บัดนี้เปลี่ยนกลับเป็นสีดำสนิทจ้องมองไปยังกลีบกุหลาบที่แสนบอบช้ำจากการกระทำของหล่อนเอง ซอลอาแค่เพียงอยากจะสั่งสอนโบนาว่าไม่ให้ไปหว่านเสน่ห์ใส่คนอื่น แต่หล่อนคงจะทำมากเกินกว่าเหตุ


ริมฝีปากสีแดงสดกดจูบลงบนแก้มก้นขาวเนียนที่ยังคงมีรอยแดงจากฝ่ามือที่หล่อนฟาดลงไป ลิ้นร้อนไล้เลียมาเรื่อยๆจนหยุดที่กลีบกุหลาบนั้น หล่อนกดจูบแผ่วเบาราวกับต้องการถนอมมันเอาไว้แม้เมื่อครู่จะเป็นหล่อนเองที่เพิ่งทำมันบอบช้ำ


“อ๊ะ! คะ...คุณ…ยะ..อย่า”


เสียงร้องห้ามแหบพร่าจากความเหนื่อยล้าดังขึ้นแผ่วเบา มือบางพยายามปาดป่ายให้อีกคนหยุดการกระทำ แต่แทนที่เธอจะพยายามให้มากกว่านี้กลับเริ่มรู้สึกโอนอ่อนไปตามสัมผัสสวาทที่อีกคนมอบให้


ซอลอายังคงพรมจูบพร้อมทั้งโลมเลียกลีบดอกกุหลาบนั้นเพื่อหวังให้สัมผัสของหล่อนในครั้งนี้ช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดและหวาดกลัว ลิ้นร้อนยังคงโลมเลียไม่หยุดบวกกับริมฝีปากแดงสดนั้นกดจูบและดูดดึงติ่งเนื้อสลับไปมา ร่างบางสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่เพิ่มสูง เธอรู้ตัวดีว่าถ้ามันมากกว่านี้ตัวเธอเองจะทนไม่ไหว


โบนาพยายามหดตัวหนีจากสัมผัสสวาทนั้นแต่หากกลับถูกมือทั้งสองยึดสะโพกมนเอาไว้ให้อยู่กับที่ น้ำหนักและความรุนแรงเพิ่มทวีคูณแต่หากมันไม่ใช่ความรุนแรงอย่างไร้ซึ่งมนุษยธรรมแบบเมื่อครู่ แต่หากเป็นเหมือนความอ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความใคร่รักที่แสนอบอุ่นแบบก่อนหน้า มือบางขยำพนักแขนของโซฟาเอาไว้แน่นและเธอพร้อมที่จะปลดปล่อยมันในอีก...ไม่ช้า


“อ๊ะ! คุณ! ฉัน...อื้ออออ!”


ร่างกายบางกระตุกเกร็งสองสามครั้งก่อนที่สะโพกมนนั้นจะไร้เรี่ยวแรงในการยืนหยัด โบนานอนคว่ำหน้าแผ่หลาอยู่บนโซฟาอย่างหมดแรง ซอลอามองร่างระหงนั้นก่อนจะจัดการใส่กางเกงให้คนอายุน้อยกว่าแล้วค่อยจัดการแต่งตัวให้ตัวเองตาม


แกร็ก


มือเรียวปลดล็อคประตูไม้บานใหญ่เรียกความสนใจของเด็กสาวให้รีบหันไปมอง ซอลอาจ้องมองเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉย โบนาลุกขึ้นนั่งพร้อมกับจ้องใบหน้าเรียวนั้นกลับ


“เชิญ”


ว่าจบร่างเพรียวก็เดินไปนั่งลงที่เก้าอี้นวมตัวใหญ่หลังโต๊ะไม้ที่มีกองเอกสารอยู่เต็ม เด็กสาวมองตามก่อนจะมองหน้าประตูบานใหญ่สลับกับใบหน้าของซอลอา ร่างบางลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆด้วยความเจ็บที่ยังคงหลงเหลืออยู่ก่อนจะก้าวเดินไปตรงหน้าประตู แขนทั้งสองข้างรั้งประตูไม้บานใหญ่เอาไว้เพื่อเป็นที่พักพิง ใบหน้าสวยผินมองอีกคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารตรงหน้าอย่างตั้งใจ ขาเรียวกำลังจะก้าวออกไปแต่หากเสียงของเจ้าของห้องกลับดังขึ้นมาเรียกความสนใจให้เธอต้องหันกลับไปมองอีกที


“ขอโทษ...สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น”


ซอลอาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเธอ แต่หากเธอรับรู้ได้ว่าหล่อนรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ ใบหน้าหวานระบายยิ้มออกมาเบาๆก่อนจะขานรับ


“ค่ะ”


ปึง


รอยยิ้มสวยยังคงไม่จางหายไปจากใบหน้าหวาน เธอรู้ดีว่ามันไม่ควรเป็นเช่นนี้ สิ่งที่หล่อนกระทำกับเธอไปเมื่อครู่มันเกินคำว่า ให้อภัย แต่หากเธอกลับไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด แถมยังรู้สึกดีกับ สัมผัส ที่แสนจาบจ้วงที่หล่อนมอบให้ มือบางข้างขวาค่อยๆแนบเข้ากับหน้าอกด้านซ้ายและเธอก็สัมผัสได้ว่าหัวใจมันเต้นรัวเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


.

.

.


...ไม่ควรเลยจียอน ไม่ควรเลยจริงๆ...



- - To be Con - -


ไม่คิดว่าจะมีคนให้ความสนใจขนาดนี้ กราบขอบคุณทุกคนมากจริงๆนะคะ
แต่งไม่ค่อยดีก็ยังจะเข้ามาอ่านกัน ฮืออออ /ปาดน้ำตา
ยังไงก็ของฝาก #BOND18plus เอาไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกคนด้วยนะคะ รักส์ <3
Thank you for support & Enjoy
Devilpuma :)
SHARE
Written in this book
[Omegaverse #SeolBo] BOND 18+
แฟนฟิคชั่นวง WJSN คู่ซอลโบ

Comments

Zwtsrr
3 months ago
รุนแรงไปค่ะคุณผอ. ต้องซอฟกว่านี้นะคะ ต้องห้ามโกรธจนหน้ามืดตามัวทำร้ายน้องแบบนี้ ถนอมน้องหน่อยน้องยังเด็กนะคุณผอ. ส่วนโบนาหนูลูกกก ไหงไปหลงคุณเขาได้เล่าาาา //ไรท์เขียนได้ดีมากๆเลยค่ะ ภาษาดีอ่านเพลินเลย รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆค่าาาา
Reply
Sleeper77ZZ
3 months ago
แหม่...ใจเย็นๆก่อนสิคะ หวงเบาๆเดี๋ยวเค้าจะเจ็บนะคะ

ชอบนิยายไรท์เตอร์นะคะ เลิฟๆ จ้าาาา
Reply
Sleeper77ZZ
3 months ago
แหม่...ใจเย็นๆก่อนสิคะ หวงเบาๆเดี๋ยวเค้าจะเจ็บนะคะ

ชอบนิยายไรท์เตอร์นะคะ เลิฟๆ จ้าาาา
Reply
keguriminju
3 months ago
ผอ.อย่ารุนแรงงกับน่องง
Reply
JesperBerben
3 months ago
น้องเพิ่งมอสี่ ผอ.ต้องใจเย็นๆก่อนนะ เห้อ หวงน้องหนักเกินนนนน
รอต่อนะไรต์ สู้ๆ
Reply