Vibin out with-3  | seolbin
ฉันจะต้องทำให้เธอรู้จักความรักให้ได้ ปาร์คซูบิน 

"ว่าแต่เธอรู้มั้ยนะว่าความรักคืออะไร"

คิมซอลอาพูดกับตุ๊กตาพีชที่มีรอบสวน...

"ช่างเหอะ ไม่ต้องตอบก็ได้"

จะมีวิธีไหนมั้ยนะที่จะทำให้เธอมีความรักหรือรู้จักความรัก อา... น่าปวดหัวชะมัด

เพราะคิมซอลอาไม่ใช่มนุษย์... ของกินบนโลกมนุษย์ดูน่าสนใจไปหมดเลย โดยเฉพาะ ขนมปังสโคนรสช๊อกโกแลตและวานิลาที่เขาชอบมากเป็นพิเศษ... ผู้หญิงคนนั้นแข็งกระด้างเกินไป เย่อหยิ่งเกินไป เธอมองโลกในแง่ดี เป็นคนที่สดใส มอบพลังแง่บวกให้คนอื่น เป็นคนที่ทุกคนรักและอยากอยู่ใกล้ แต่กลับทำตัวแย่เฉพาะเวลาที่อยู่กับเธอ ราวกับตัวเองเป็นปีศาจ...

การที่ลุงของเธอตายไม่ใช่ความผิดฉันซะหน่อย อา ทั้งหมดเป็นเพราะความผิดของคนที่ขีดชะตามาให้มันเป็นแบบนี้อยู่แล้ว เขาตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้แต่แรกอยู่แล้ว

"เป็นความตั้งใจของคุณตั้งแต่แรกอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ"

"เป็นความตั้งใจของใคร"

"พระผู้เป็นเจ้า..."

"ไร้สาระ"

"ไร้สาระตรงไหนกัน"

"ฉันจะนั่งตรงนี้ ออกไปได้ละ"

"ไม่"

"ฉันบอกให้ออกไปได้แล้ว ฉันไม่อยากเห็นหน้าของเธอ"

"ก็ได้"

คิมซอลอาคอตกเดินออกไป... ก่อนจะเดินกลับมาและถามว่า

"ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนที่ชอบใส่หน้ากาก แต่ทำไมเธอถึงดีกับทุกคนยกเว้นฉัน"

ตอนนี้ฉันไม่รู้อีกแล้วว่าตัวตนไหนกันแน่ที่เป็นตัวจริงของเธอ เธอที่อยู่ต่อหน้าฉัน หรือเธอที่อยู่ต่อหน้าทุกคน แต่สิ่งที่ฉันรู้แน่ๆ... ฉันไม่ชอบเธอ

ความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดกับฉันมาก่อนตอนทำงานยมทูต ไม่ว่าจะเจอมนุษย์เลวร้ายรูปแบบไหนก็ตาม ทั้งพ่อเล้า ค้ายา ค้ามนุษย์ ถ่ายสนัฟฟิล์ม ทำร้ายผู้หญิง ฉันล้วนวางเฉย แต่เป็นครั้งแรกที่ฉันเริ่มไม่ชอบใครสักคน เธอไม่ใช่คนที่เลวร้าย แค่ไม่ได้ทำดีกับฉัน 

"ไม่ดีเหรอ เธอเป็นคนเดียวที่มองเห็นมุมนี้ของฉันเพียงคนเดียวเลยนะ"

ยัยเย่อหยิ่งขี้โวยวายว่าก่อนจะเปิดหนังสืออ่านและตอบอย่างไม่ยอมสบตากับฉัน เธอคงต้องเกลียดฉันมากแน่ๆ แต่...

"ฉันเป็นคนช่วยชีวิตเธอนะ"

เธอวางมือจากหนังสือก่อนจะมองฉันตาวาวด้วยสายตาที่น่ากลัว...

"ด้วยการเอาชีวิตของลุงฉันไปแทนงั้นเหรอ ฉันควรจะขอบคุณซาบซึ้งจนต้องกราบเท้าและระลึกถึงบุญคุณเธอตลอดชีวิตเลยสินะ"

"ใช่ มันเป็นสิ่งที่เธอควรรู้สึก...  เธอควรจะรู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณฉันที่ทำให้เธอมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่มาทำตัวสติแตก โมโหอารมณ์ใส่ฉันแบบนี้ ส่วนเรื่องที่คุณลุงของเธอตายก็เป็นเรื่องที่คนเบื้องบนกำหนดมา ไม่ใช่ความผิดของยมทูตทำหน้าที่แบบฉันซะหน่อย"

"ย๊า คิมซอลอา"

ฉันมองหน้าเธอและเธอมองหน้าฉัน เป็นครั้งแรกในรอบสามพันปีที่ฉันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา หวาดกลัว ผู้หญิงที่ตัวเตี้ยกว่าฉันเกือบสิบเซนตรงหน้าเนี้ยนะ...

"ถ้างั้นเธอช่วยชีวิตฉันทำไมล่ะ"

เพราะเสียงของเธอเอาแต่ดังอยู่ในหัวของฉันยังไงล่ะ ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมแต่มันต้องเป็นพระประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้าที่สถิตอยู่เบื้องบนแน่ๆ 

ฮูลาโลย่า~

"เพราะว่าเธอเป็นคนพิเศษยังไงล่ะ"

"พูดอะไรของเธอน่ะ"

"เพราะว่าเธอเป็นคนที่พิเศษและไม่เหมือนใคร พระเจ้าถึงส่งมอบฉันให้ขึ้นมาดูแลเธอ"

"ฉันไม่ต้องการ"

"มันเกิดขึ้นแล้ว"

ในขณะที่ปาร์คซูบินขี้โวยวายกำลังถลึงตาและกระทืบเท้าใส่หน้าฉันและเดินหนีพร้อมหนังสือในมือ อึนซอก็เดินเข้ามาหน้าตายิ้มแย้มก่อนจะบอกว่า...

"พวกเธอสองคนสนิทกันดีนะ"

สนิทกับยัยปีศาจที่มีจิตใจชั่วร้ายและแข็งกระด้างยิ่งกว่าคนที่เป็นยมทูตอย่างฉันเนี้ยนะ เฮอะ...

ยัยนี้รีบตีสีหน้านางฟ้าต่อหน้าเพื่อนสนิทตัวเองทันที เฮอะ ยัยมารร้าย...

"อึนซอมาที่นี้มีอะไรเหรอ"

"อ๋อ ฉันผ่านมาก็เลยแวะมาหาเฉยๆ ซื้อขนมมาฝากญาติเธอด้วย"

"ขอบใจนะ เธอเป็นคนดีจริงๆ 😊"

ยมทูตคิมซอลอาว่าแล้วรับของในมืออึนซอมา มันเป็นขนมช๊อกโกแลตจากร้าน S & P

"แล้วฉันก็คิดถึงเธอด้วย"

"ขอบใจ เข้ามาคุยข้างในสิ ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน"

ปาร์คซูบินว่า คิมซอลอาแอบทำสีหน้าตามหลังและบ่นมุบมิบ ยัยคนดีจอมปลอมเอ๊ย...

ในตอนที่คิมซอลอากำลังกินช๊อกโกแลต และเพลิดเพลินกับขนมของตัวเอง อึนซอก็เข้ามาหาคิมซอลอาก่อนจะยกมือขึ้นมาจับมือของคิมซอลอาไปจับทั้งสองข้างอย่างขอความช่วยเหลือและส่งสายตาขอความช่วยเหลือเหมือนลูกหมาบีเกิ้ล

"พี่ ช่วยฉันหน่อยสิ ฉันชอบซูบินมากเลย ช่วยให้ฉันเป็นแฟนกับซูบินหน่อย เราเป็นเพื่อนสนิทกันหลายปี และซูบินเป็นคนที่ดี แต่เราไม่มีทีท่าที่จะขยับความสัมพันธ์ไปมากกว่าเพื่อนสนิทที่คบกันมานานได้เลย พี่ช่วยฉันด้วยนะ"

ชอบยัยปีศาจปาร์คซูบินเนี้ยนะ ชอบไปได้ไง... นิสัยเสียจะตาย คิมซอลอาฉีกยิ้มการค้าและทำหน้างงๆ

หรือนี้จะเป็นหน้าที่ของเธอในการถูกลงโทษให้มาเป็นมนุษย์ สอนให้ปาร์คซูบินรู้จักความรัก และอึนซอก็คือคนๆนั้น เหมือนพรมลิขิตที่ฟ้ากำหนดมาอยู่แล้ว

คิมซอลอามองหน้าอึนซอ และพิจารณานิสัยของผู้หญิงคนนี้ อึนซอก็ไม่เลวเท่าไรแฮะ... นิสัยดี จิตใจดี มีน้ำใจ ต่างจากยัยนิสัยเสียคนนั้นเลย

"ได้สิ...ฉันจะช่วยเธอ"

"เย้..."

"แต่เธอต้องสัญญาอย่างหนึ่งนะ"

"อะไรเหรอคะ"

"เธอจะต้องทำให้ปาร์คซูบินมีความสุข..."

"ต้องสัญญาด้วยเหรอคะ"

"สัญญามาสิ"

"ก็ได้ค่ะ ฉันสัญญา"

แม้เธอจะปากเสีย ทำตัวไม่ดี และมารยาทแย่ กับคนที่อยู่มาก่อนและมีอายุมากกว่าเธอถึง 3000 ปี แต่ฉันก็หวังว่าเธอจะได้เจอกับคนที่ดี แบบดีกับเธอจริงๆ... 







SHARE

Comments