Introvert แบบฉัน
ชีวิตวัยเด็ก เท่าที่จำได้คือทักทาย พูดคุยกับใครไม่เก่งเลย จนกว่าเขาจะมาทักก่อน กว่าที่จะสนิทกันได้ต้องใช้เวลา แต่ถึงแม้ว่าจะสนิทกันแล้ว บางครั้งถ้าเพื่อนไม่ชวนคุย ก็ไม่รู้จะคุยอะไรเหมือนเดิม

โตมาวัยมัธยม ความเป็นส่วนตัวมันยิ่งชัดเจนมากขึ้น อยู่โรงเรียนถ้าเป็นคาบที่ไม่มีเรียน แล้วเสียงดังวุ่นวาย จะออกไปหาที่เงียบๆนั่งคนเดียว เพื่อนชวนไปเที่ยวก็จะปฏิเสธ แต่ส่วนใหญ่ปฏิเสธไม่ค่อยได้ ต้องไปอยู่ดี ฮ่าๆ

เวลาโทรศัพท์เข้า มันมีความรู้สึกไม่อยากรับสายเลย ต้องโทรกันหลายสายกว่าจะทำใจรับได้ มีบางครั้งที่ฉันไม่อยากรับสาย แต่ไปตอบแชทแทน

แชท เป็นช่องทางที่ดีที่สุดแล้วที่จะคุยกับฉัน ฉันรู้สึกสบายใจที่ได้คุยกันทางแชทมากกว่าการพูดคุยทางโทรศัพท์ 

บางครั้งนั่งกันตรงข้าม แต่ฉันก็ไม่พูด กลับเลือกแชทคุยกับเพื่อน!

แต่ยังไงก็ตาม ถึงฉันจะชอบตอบแชทมากกว่า ก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะอยากตอบตลอดนะ! ถ้าฉันอยากคุยก็ตอบ แต่ถ้าตอนไหนไม่มีอารมณ์ตอบก็จะไม่ตอบเลย บางครั้งเป็นอาทิตย์กว่าจะอยากตอบ พอตอนที่ฉันพร้อมจะตอบ ก็คิดได้ว่าเพื่อนคงไม่อยากรู้แล้ว สุดท้ายก็เลยไม่ตอบซะงั้น แทบจะกลายเป็นบุคคลสูญหาย ฮ่าๆ

กลับมาคิดๆย้อนดูแล้ว ฉันก็ดูเป็นคนที่แย่มากๆเลยเหมือนกันนะ ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบแชท เพียงเพราะยังไม่อยากทำ
มีช่วงเวลานึงในชีวิต ฉันอยู่แต่ในบ้านทำสิ่งที่ฉันชอบได้ทั้งวันอยู่เป็นเดือน โดยที่แทบจะไม่คุยกับใครและจะออกจากบ้านเฉพาะเวลาไปซื้อของกินแค่นั้น... ฉันก็คิดนะ ว่าฉันยังปกติอยู่หรือเปล่า ฮ่าๆ
โตมาเข้าสู่วัยทำงาน มันมีความจำเป็นที่ต้องปรับตัว ต้องพูดให้เยอะขึ้น เพื่อให้สามารถทำงานต่อไปได้ 

ฉันสามารถพูดคุยในเรื่องที่จริงจังได้ดี แต่ถ้าเป็นเรื่องถามสารทุกข์ สุขดิบ การคุยเรื่อยเปื่อยฉันก็ยังทำได้ไม่ดีเหมือนเดิม 

การพูดคุยมันไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่ถ้าเลือกได้ฉันก็อยากเลือกที่จะอยู่แบบเงียบๆ เป็นผู้ฟังมากกว่า
.
.
.
SHARE
Writer
AAAAAAAAAK
Writer
มนุษย์ Introvert ชอบอยู่คนเดียว แต่ก็อยากมีความรัก

Comments