ย่ำค่ำฉ่ำฝน
ผมมองผ่านหมวกกันน็อคที่น้ำเกาะอยู่เต็มบาน..ฝนยังตกลงมาไม่ขาดสายและยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ..

คืนนี้..เวลานี้ของทุกวัน ผมขี่รถแหวกอากาศออกมาจากที่ทำงานเพื่อจะกลับห้อง วันนี้ตัวเปียกตั้งแต่ต้นทางพื้นถนนนองไปด้วยน้ำมองทางไม่ชัดนัก..

เมื่อถึงที่หมายเมื่อเสียงเครื่องยนต์สงบลงความเงียบก็เข้ามาแทน..ภายในห้องมืดสนิทเมื่อทุกคืนที่ผ่านมา ผมเปิดประตูพาตัวที่เปียกปอนเข้าไปในห้อง ไม่มีคำทักทายใดๆ..ไม่มีใครรออยู่ แม้จะเปียกมามากแค่ไหนก็ไม่มีใครมองมาด้วยความเป็นห่วง นอกจากความเงียบและความว่างเปล่า..ผมปล่อยให้ตัวเองอยู่ท่ามกลางความเงียบสงัดอยู่ครู่นึง ก่อนจะบอกกับตัวเองในใจว่า

"กลับมาแล้วครับ"
SHARE
Written in this book
แอบชอบ
Writer
IIikeItWhenYouSmile
Writer
ผมชอบเวลคุณยิ้ม..และมันจะดีมากหากผมเป็นเหตุแห่งรอยยิ้มนั้น...

Comments