เศร้า อยากร้องไห้ อยากกอดใครสักคน
ในงานเลี้ยง ผู้คนมากมายกำลังมีความสุขกับบรรยากาศที่สนุกสนาน และอาหารรสเลิศ

เราที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหลังสุดของห้องจัดเลี้ยง ได้แต่พึมพำในใจ

“กูมาทำอะไรที่นี่ว่ะ”  
เป็นความรู้สึกดาวน์ๆ ที่ไม่รู้จะอธิบายยังไง

“กูเป็นอะไรว่ะ”
 
ไม่รู้ว่าทำไมตัวเราเองถึงรู้สึกอย่างนั้น

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเศร้า

“อยากร้องไห้สักโฮ”
 

“มึงจะร้องไห้กลางงานเลี้ยงนี้ไม่ได้นะเว้ย”
 
ในหัวเริ่มประมวลผลเพื่อหาสาเหตุ ในขณะที่ตัวเราเองนั้นยังพอประคองสติเอาไว้ได้

“มันเริ่มจากตรงไหนว่ะ ???”
 
ในขณะที่กำลังคิด ก็เลือบมองไปที่โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ เป็นภาพของบทสนทนาหนึ่งที่เราเป็นคนส่งไป

อีกฝั่งขึ้นอ่านแล้ว แต่ไม่มีปฏิกิริยาการตอบกลับใดๆ

“หรือจะเรื่องนี้”
  
แหมือนจะได้คำตอบ น้ำตาเริ่มเอ่อออกมา

“ไม่ได้ ฮึบไว้” 
 
พร้อมกับการสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วแกล้งเอามือขึ้นมาขยี้ตา ให้คนรอบข้างไม่สงสัย

สายตาเจ้ากรรมดันเลือบไปข้อความอื่นๆอีก

ไม่ได้มมีแค่แช็ตเดียวที่อ่านไม่ตอบ

ความรู้สึกหลายๆ อย่างมันพรั่งพรูกลับเข้ามาในหัว

เรื่องราวเก่าๆ ที่เราเคยประสบมากับเจ้าของแช็ตปลายทางที่อ่านแต่ไม่ตอบ

เต็มไปด้วยเรื่องราวที่สนุกสนาน เรื่องที่ประทับใจ

แต่จะมาเศร้าเพราะปลายทางคนนั้นอ่านไม่ตอบ

“ใช่หรอว่ะ”
 
เหมือนตั้งสติได้ก่อนน้ำตาจะเอ่อออกมาอีกรอบ

ที่ผ่านมาตลอดตั้งแต่เล่น Hi5 MSN นี่โดนดองแช็ต ดองคอมเม้นมามากกว่าเกรด A ที่เคยได้มาตลอดทั้งชีวิตอีกนะ

เขาอาจจะแค่ลืม หรือเขาอาจจะไม่ได้ต้องการคุยกับเรา

เพราะที่ผ่านๆมาเวลาเราทักคุยอะไรกับใครส่วนใหญ่ก็มีเหตุผลที่จะทักไปตลอด

เขาอาจจะไม่มีเหตุผลอะไรที่จะตอบเรากลับมาก็ได้ 
 
“เดี๋ยว ไปเรื่อยแล้วนะ”

รู้สึกว่าไม่ใช่

ไม่เข้าใจว่าจะอธิบายความรู้สึกนี้ออกมายังไง

รู้สึกดาวน์ รู้สึกเศร้า อยากร้องไห้ อยากกอดใครสักคน

“เหงาหรอ”
 
คนเยอะแยะ

ขณะที่เดินทางกลับมาก็คุยกันอย่างสนุกสนาน

กลับมาถึงห้องกก็เศร้าอีก

เหมือนมันอยากร้องไห้ให้ได้ไม่รู้ทำไม ไม่เคยเป็นแบบนี้

หรือป่าวนะ

ครั้งสุดท้ายที่ร้องไห้ ก็ถูกทิ้ง

คุยมาเป็นปี สุดท้ายไม่ได้เป็นอะไรกัน

แต่ครั้งนั้นก็ร้องนิดหน่อย

ครั้งที่ร้องไห้หนักสุด

เริ่มงานครั้งแรก ย้ายออกมาอยู่คนเดียว ทำผิดกับคนที่เรารักที่สุด แล้วเขาก็จากไปแบบไม่ใยดี

ช่วงเวลาที่ผ่านๆ มาแม่งโคตรไม่มีค่าอะไรเลย 
 
อันนั้นดาวน์จริง เศร้าอยู่ 3-4 เดือน

แล้วใช่ความรู้สึกแบบนี้หรือป่าวว่ะ

มีความคล้ายอยู่ในหลายจุด แต่ก็ไม่คล้ายในหลายจุด

ครั้งนั้นมันเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านอะไรหลายๆ อย่างในชีวิต แล้วมาบวกกับเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้น มันก็เหมือนชีวิตพังไปช่วงนึง แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรอย่างนั้นเลย

จะมีก็แต่ช่วงที่คิดไปเอง

เกลียดตัวเองที่เป็นคนใจง่าย รู้สึกกับอะไรง่ายๆ แค่ได้ใกล้ชิดนิดหน่อย คุยเรื่องเดียวกันได้บ้าง โดนโปรยเสน่ห์ใส่นิดนึงแบบไม่รู้ตัว คำพูดบางคำ การกระทำบางอย่าง แค่นี้ก็รู้สึกไปไกลไหนต่อไหนแล้ว 
 
แต่ลึกๆ กลับโคตรกลัวความรู้สึกนี้เลย กลัวมันจะกลับไปสู่จุดที่ชีวตดาวน์ที่สุดในตอนนั้น

รู้ว่ากลัว แต่ก็อยากลองเสี่ยงดูใช่ไหมหล่ะ

สมองบอกว่าให้ตัดเรื่องนี้ลงให้ได้ แต่ใจมันก็บอกว่าขออีกนิดนึง ครั้งนี้ครั้งเดียว

นั้นไม่เคยเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ หรอก ถึงสมองจะเก่งขนาดไหนแต่สุดท้ายก็แพ้ใจตัวเองอยู่ดี

ที่อยากร้องไห้คือเรื่องนี้หรอ

คงใช่มั้ง

อือ เขาคนนั้นก็คือคนที่อ่านแล้วไม่ตอบนั้นแหล่ะ

นี่แค่อ่านไม่ตอบ ก็เศร้าได้ถึงขนาดนี้เลยหรอ

“พอๆ ไปอาบน้ำก่อนละ”



สดชื่นจัง 
 
สายน้ำเอื่อยๆ ที่สัมผัสลงบนศีรษะ บนเส้นผมมันช่างเย็นสบายใจจัง

เดี๋ยวนะ แล้วที่เศร้าๆ อยู่เมื่อกี้หล่ะ

สรุปว่า เหนียวตัว รำคาญ และ “ง่วง”

ใช่ไหมถึงได้นอยด์ๆ แบบนี้

ไร้สาระจริงๆ

นอน
 
.
 
SHARE
Writer
TAPPPOV
นักคิด
พื้นที่แบ่งปันโลกแห่งความคิด

Comments