ปลดออกจากการเป็นท้องฟ้าของหัวใจ.
วันนี้ฉันเจอเขา...

ประโยคง่ายๆที่ฉันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่สู้ดีนัก
ถูกถ่ายทอดให้คนสนิทของฉันฟัง
หลังจากที่นั่งคุยกันมาสักพักใหญ่ๆ

"รู้สึกยังไงบ้าง"

คำถามง่ายๆถูกส่งมาหาฉัน
แต่มันกลับยากเกินไปที่จะตอบ

"ฉันอธิบายไม่ถูก"

"โหยหา?"

คำสั้นๆที่ถามออกมาทำเอาฉันนิ่งไปครู่ใหญ่
เพื่อทบทวนความรู้สึก ณ วินาทีนั้นอีกครั้ง

ไม่...ไม่ใช่เลย
ฉันไม่ได้รู้สึกโหยหา
ฉันไม่ได้อยากกลับไป
จะดีใจที่ได้เจอกันมันก็ดีใจไม่สุด
จะเสียใจมันก็ไม่ใช่เลย
มันเลยจุดนั้นมานานมากแล้ว...

ฉันตอบออกไป...
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมการจะอธิบายอะไรสักอย่าง
มันถึงได้อยากเย็นขนาดนี้นะ

"เขาได้ทักเธอมั้ย"

"ทักสิ ทักฉันเสียงดัง เรียกชื่อฉันหลายๆครั้ง ยิ้มของเขายังสดใสเหมือนท้องฟ้าที่ฉันชอบเหมือนเดิม ฉันเห็นเขานะ เห็นก่อนที่เขาจะเห็นฉันเสียอีก มันเป็นแบบนั้นมาตลอด จนถึงวันนี้ก็เช่นกัน"

รอยยิ้มบางๆที่ปรากฏขึ้นมุมปากของฉัน
มันไม่ใช่การยิ้มมีความสุข เศร้าหรืออะไร
แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่ไม่รู้จะยิ้มยังไง
ให้กับเรื่องราวแบบนี้มากกว่า

"เธอทำยังไงต่อ"

ผู้สัมภาษณ์ยังคงถามต่ออย่างต่อเนื่อง

"ฉันหันไปยิ้มให้เขา แล้วทักทายเพียงแค่นิดหน่อย จากนั้นฉันก็วิ่งหนีออกมา"

"เธอหนีเขาไม่เคยพ้น ทั้งในชีวิตจริง และหัวใจ"


นั่นคงเป็นประโยคที่ฉันคิดว่าจริง
ฉันหนีเขาไม่เคยพ้น...

ก็คงจะจริง...
นาทีนั้นมันมีหลายความรู้สึกปะปนกันไปหมด
ชื่อของฉันที่เมื่อก่อนฉันชอบเวลาเขาเรียก
วันนี้ฉันกลับไม่อยากแม้แต่จะหันไปตามเสียงนั่น
ฉันไม่อยากให้เขาเห็นฉัน
ฉันไม่อยากให้เขาพูดอะไรกับฉัน
ฉันไม่ต้องการที่จะรับรู้อะไรเกี่ยวกับเขาอีกแล้ว...

ฉันบอกก่อนจะหลับตาพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง
ฉันเจ็บปวดกับการคิดถึงเรื่องราวต่างๆ
ฉันเหนื่อยที่จะหนีเขาอีกต่อไป

"เธอกำลังเสียใจ..."

เสียงที่ดังลอดเข้ามาในระบบการรับฟัง
ทำให้สมองฉันสั่งการอีกครั้ง

ไม่เลย... ฉันไม่ได้เสียใจ
ฉันแค่เสียดายเวลา
เสียดายความรู้สึกทั้งหมด
เสียดายเรื่องต่างๆที่มันเกิดขึ้นมา
แต่สุดท้ายมันก็จบลงไปง่ายๆในช่วงเวลาสั้นๆ
ทั้งๆที่มันเองก็ดีมากๆในช่วงเวลานั้น
จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครทำให้ฉันรู้สึกได้มากเท่าเขา

ฉันตอบพร้อมรอยยิ้มเศร้าๆ
ในสมองกำลังคิดหาคำมาอธิบายความรู้สึกของตัวเองเต็มไปหมด
ผู้ฟังที่ดีของฉันยังคงนั่งฟังอย่างตั้งใจ
จนสุดท้ายฉันก็ได้คำอธิบายที่ดีที่สุดได้ว่า

ฉันแค่รู้สึกว่า
...ฉันไม่อยากที่จะรู้จักเขาอีกต่อไปแล้ว...

ใช่แล้ว...
ไม่อยากได้ยินเสียงที่เรียกชื่อฉันซ้ำๆ
ไม่อยากเจอรอยยิ้มจริงใจจากเขาอีกแล้ว


ไม่อยากให้เขาเป็นท้องฟ้าของฉันอีกแล้ว...


SHARE
Written in this book
กาลครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน
ดีใจที่เราพบกัน ยินดีที่ได้รู้จัก ยินดีที่ได้รัก ยินดีที่ครั้งหนึ่งได้เข้าไปอยู่ในโลกของคุณ คุณจะเป็นความรักที่ดีที่สุดในความทรงจำของเรา 💙
Writer
HRT_SL29
อิสระ
จงเติบโตอย่างเข้มแข็ง 💙

Comments