[OS] Taste [Seola and Bona] -END
:



:



ซอลอาไม่รู้ว่าตัวเองไปเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมามากมายขนาดที่อุ้มร่างของโบนาขึ้นไปนอนบนเตียงได้ ถึงอีกฝ่ายจะผอมบางแต่ทว่าซอลอาเองก็เป็นผู้หญิงที่ไม่ได้มีร่างกำยำเหมือนผู้ชาย เมื่อครู่รู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นพระเอกในซีรีส์รักโรแมนติกสักเรื่องได้อย่างสบายๆ แต่นั่นดูจะไม่ใช่เรื่องมาขบคิดเวลานี้ในเมื่อลำดับแรกที่ต้องให้ความสนใจก็คือโบนาที่นอนอยู่ตรงหน้ามากกว่า ตัวของหล่อนร้อนเหมือนไฟนั่นคือสิ่งแรกที่สัมผัสได้ก่อนจะหันไปคลี่ผ้าห่มสีอ่อนผืนหนาออกแล้วเอามาห่มคลุมคนป่วยไว้ก่อน พลางหันซ้ายหันขวาด้วยความไม่คุ้นชินเท่าไหร่นักโดยปกติแล้วโบนาไม่ได้ให้เธอมาที่ห้องนี้บ่อยนักน่าจะนับครั้งได้เลยด้วยซ้ำ หากมีกิจกรรมไหนที่ต้องทำร่วมกันมักจะจบลงที่โรงแรมหรือไม่ก็คอนโดส่วนตัวของซอลอามากกว่า แต่ถึงมาไม่บ่อยทว่าซอลอาก็พอจะรู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหนและควรทำอย่างไรหลังจากที่เอาผ้าขนหนูจากในตู้เสื้อผ้าแล้วก็เดินไปเอากะละมังใบเล็กใส่น้ำจากข้างในห้องน้ำ ระหว่างที่อยู่ข้างในห้องน้ำซอลอาเองก็ไม่รู้ว่าโบนารู้สึกตัวแล้วและกำลังค่อยๆยันกายตนเองลุกขึ้นมากึ่งนั่งกึ่งนอนกลางเตียงอย่างลำบากนิดหน่อย



อันที่จริงแล้วโบนารู้สึกตัวตั้งแต่ได้ยินเสียงกดรหัสประตูกระทั่งถึงตอนที่ซอลอาเอาแรงขนาดมหึมาอุ้มพาหล่อนขึ้นไปนอนบนเตียงแต่ด้วยพิษไข้ที่มันรุมเร้าทำเอาโบนาไม่มีแรงที่จะขยับตัวได้อย่างใจ ไม่นานเท่าไหร่ซอลอาก็ออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับกะละมังและผ้าขนหนูชุบน้ำที่น่าจะเอามาเช็ดตัวให้กัน



“ตื่นแล้วเหรอ”ซอลอาเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มตรงมุมปากส่งไปให้คนบนเตียง โบนาไม่ได้ตอบรับอะไรกลับมาทำเพียงขมวดคิ้วหงุดหงิดใส่เท่านั้นซึ่งซอลอาก็พอรู้ว่าอีกฝ่ายหงุดหงิดเพราะอะไร แต่สิ่งที่ทำก็คือเดินเข้าไปวางกะละมังไว้ที่โต๊ะข้างเตียงเอาผ้าขนหนูลงไปชุบน้ำอีกรอบแล้วจัดการบิดให้หมาดหันมายักคิ้วส่งสัญญาณให้อีกฝ่าย



“ไม่สบายทำไมไม่บอกกัน”



“แค่เป็นไข้ไมได้หนักอะไร”น้ำเสียงที่เคยหวานยิ่งกว่าน้ำเชื่อมหากเวลานี้กลับติดแหบเล็กน้อยน่าจะมาจากอาการป่วยที่ทำให้หล่อนต้องลงไปนอนบนพื้นก่อนหน้านี้ ทว่าแววตานั่นยังแฝงความดื้อรั้นเอาไว้อย่างไม่ลดละแต่แบบนี้ก็ค่อยดูเป็นคิมโบนาหน่อยขืนให้มาป่วยเป็นกระต่ายหงอยๆ มันคงไม่ดีแน่ ซอลอามองอยู่ไม่ถึงนาทีก็ค่อยทรุดตัวลงนั่งข้างกันกับเจ้าของเตียงพลางไล้สายตามองอีกคน ผ้าห่มผืนเมื่อครู่ล่นลงมาเผยให้เห็นชุดนอนแขนยาวสีครีมที่โบนาสวมใส่อยู่ในขณะเดียวกันคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนนั่นก็ค่อยขยับตัวเอาศีรษะมาพักพิงที่ไหล่ของซอลอาต่างหมอน ริมฝีปากได้รูปขยับยิ้มบางๆ รู้สึกชอบใจในการกระทำที่แฝงไปด้วยความขี้อ้อนแต่อย่างไรก็ชอบความร้อนแรงมากกว่าอยู่ดี



“มาอ้อนแบบนี้ก็ไม่รอดหรอกนะ ยังไงก็ต้องเช็ดตัว”ซอลอาบอกอย่างรู้ทัน แอบชำเลืองมองไปก็เห็นคนป่วยเบ้ปากใส่กันอยู่ ให้ตายเถอะป่วยแค่ไหนก็ขอให้ได้แผลงฤทธิ์ใส่ก่อนที่คนป่วยจอมแสบจะถูกพยาบาลจำเป็นจัดท่าจัดทางให้อยู่ในความเหมาะสมและสะดวกในการเช็ดตัว ซึ่งพอจัดให้โบนานอนหงายดันเผลอไปสบสายตามีเสน่ห์คู่นั้นเข้าจนต้องหรุบสายตาหนีพลางถอนหายใจหนักๆ ออกมาแต่ก็แค่แวบเดียวเท่านั้น สายตาคมคู่เดิมก็ไล่มองก็รู้แล้วว่าสิ่งไหนมันดูจะขัดขวางการปฐมพยาบาลเบื้องต้นอยู่ ซึ่งโบนาที่ตื่นเกือบจะเต็มตาแล้วถึงแม้จะเบลอเพราะอาการป่วยแต่ด้วยความที่คุ้นเคยกับอีกฝ่ายอย่างมากก็พอจับสังเกตอะไรบางอย่างได้ หล่อนจึงเอามือข้างหนึ่งไปวางไว้ตรงรางกระดุมเสื้อตั้งท่าจะปลดแต่ซอลอาก็สาวตาไวเห็นทันรีบคว้ามือนั้นไว้ เธอคงจะลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญไป...



คนอย่างคิมซอลอาน่ะเหรอ ... คนที่ไม่เคยเอาชนะใจตัวเองด้วยเรื่องของคิมโบนาได้เลยสักครั้งเดียว.. 


“จะทำอะไร”



“จะเช็ดตัวไม่ใช่เหรอ”โบนาเลิกคิ้วใส่แล้วใช้สายตาบังคับให้ซอลอาปล่อยมือออกจากมือตัวเอง ถึงมันจะเป็นเรื่องที่เข้าใจง่ายมากแต่โบนาก็ไม่รู้ว่าซอลอานั้นงงตรงไหนกันแน่ แต่พอยิ่งเห็นสีหน้ายุ่งยากกับริมฝีปากที่กัดเม้มจนซีดแล้วก็เดาได้ไม่ยากว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ นี่ขนาดหล่อนป่วยอยู่อีกคนยังไม่ว่างเว้นในการคิดอกุศลกับร่างกายของโบนาเลยนี่สิมันน่านักนะคิมซอลอา แต่มาถึงขนาดนี้แล้วเห็นทีโบนาจะไม่ปล่อยให้ไปเฉยๆ จะแกล้งยั่วให้ขาดใจเสียให้เข็ด!



“ทำไมหรือจะให้เช็ดเอง ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอคะเห็นหรือเปล่าว่าป่วยอยู่ แรงก็ไม่มี”คนป่วยตัดพ้อทั้งน้ำเสียงทั้งสีหน้าแน่นอนว่าเวลานี้ซอลอาไม่มีทางจะต่อรองอะไรได้อีก ในเมื่อมือบางนั่นกำลังเริ่มแกะกระดุมเม็ดแรกแต่ทุกการกระทำของโบนาก็หยุดเอาดื้อๆ แกล้งทำมือตกคล้ายคนไม่มีแรงอย่างที่บอกไว้ในคราแรกแล้วโยนสายตาร้องขอไปทางซอลอาแทนซึ่งโบนาคงไม่รู้หรอกว่ามือข้างที่เท้าไปกับเตียงกำลังถูกจิกเล็บเข้าเนื้ออย่างคนที่ต้องอดทนอดกลั้น ทั้งรู้อยู่เต็มอกว่าอีกฝ่ายจงใจจะยั่วกันชัดเจน



รู้เค้ายั่วแต่ก็เต็มใจให้ยั่ว เพราะอย่างไรซอลอาก็มีวิธีเอาคืน
 

ก็ในเมื่ออาสาเป็นพยาบาลจำเป็นแล้วซอลอาก็ต้องสานต่อให้มันจบ แถมยังโดนคนป่วยมองด้วยสายตาคาดคั้นอีกพลางสูดลมหายใจเข้าสร้างความผ่อนคลายให้ตัวเอง วิธีจะรับมือคนป่วยจอมยั่วได้มีแต่ใจต้องนิ่งเท่านั้นขืนไปดิ้นตามเกมแม่นี่เข้ามีแต่จะเสียเปรียบ ถึงจะข่มใจตัวเองแค่ไหนแต่ซอลอาก็รู้ดีว่าทุกอย่างที่ประกอบขึ้นเป็นคิมโบนานั้นล้วนเต็มไปด้วยความอันตรายและร้ายกาจต่อหัวใจ เจ้าของนิ้วมือเรียวค่อยๆ ลงมือแกะกระดุมต่ออย่างเบามือที่สุดแล้วอีกนัยหนึ่งก็พยายามให้ตัวเองหายใจอยู่สม่ำเสมออย่าได้เผลอไปกับความเย้ายวนของโบนา แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องยากนับตั้งแต่ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกินเลยและซอลอาไม่เคยหยุดลิ้มชิมรสชาติเสน่ห์ของโบนาได้เลย



ทว่าความขาวเนียนรำไรที่สายตากำลังรับรู้ก็ทำเอาซอลอาเผลอกลืนน้ำลายลงคอจนได้ กระทั่งกระดุมเม็ดที่สามถูกสลัดหลุดออกจากกัน ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ายิ่งทำให้คนไร้ซึ่งความอดทนต้องตกที่นั่งลำบากแล้วตอนนี้มือของซอลอามันก็สั่นเล็กน้อยประมาณหนึ่ง แต่มือสั่นของตนเองมันไม่ได้สร้างความลำบากใจให้กันเท่ากับสายตาที่มองมาอย่างต้องการจับผิดให้ได้ ดวงตาสีอ่อนจ้องมองกันอย่างไม่ลดละนั่นแหละที่ทำให้ซอลอารู้สึกว่าตนเองกำลังจะถูกอีกฝ่ายครอบงำในไม่ช้านี้แต่อย่างไรก็จะไม่ยอมง่ายๆ ค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ในหัวก็คิดหาวิธีเอาตัวรอดจากตรงนี้



“รู้รึเปล่าว่าฉันโทรมา ไม่ได้ยินเหรอ”



การชวนอีกฝ่ายคุยด้วยการไถ่ถามดูจะเป็นวิธีเอาตัวรอดจากสายตาของหล่อนได้ พลางหันไปหยิบผ้าขนหนูที่บิดหมาดแล้วนำมาเช็ดด้วยการไล่ตั้งแต่ช่วงลำคอระหงลงมาถึงไหปลาร้าสวย อดชมอีกฝ่ายในใจไม่ได้เพราะขนาดไหปลาร้าก็ยังสวยอันที่จริงแล้วความสวยของโบนาเหมือนจะเป็นความลับของจักรวาลเลยเชียวล่ะ



“ได้ยินแต่ไม่มีแรงไปรับย่ะ”เสียงที่ตอบกลับมามันเบามากน่าจะเป็นเพราะพิษไข้ แต่มิวายก็ยังแฝงความกระเง้ากระงอดให้ซอลอาต้องหลุดขำออกมา



“แล้วทำไมลงไปนอนบนพื้นได้ล่ะ หรือว่ากลิ้งตกลงมากัน”ถึงน้ำเสียงที่ถามอีกฝ่ายมันจะเต็มไปด้วยการหยอกเย้าแต่ทว่าในใจของซอลอามันกำลังถูกปั่นป่วนอย่างหนัก เมื่อมือที่กำลังเช็ดตัวให้ค่อยๆ เลื่อนลงไปถึงเนินอกอิ่มเพราะภายใต้ชุดนอนนั่นมันไม่มีอะไรอยู่เลย มีเพียงผิวกายขาวเนียนและเนินอกที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจเท่านั้น



“เปล่านะ”คนป่วยตอบกลับมาด้วยถ้อยคำสั้นๆติดจะสั่นนิดหน่อย พลางเม้มริมฝีปากแน่นเพราะสัมผัสจากอีกฝ่ายนั่นแหละใช่ว่าซอลอาจะต้องอดกลั้นอยู่ฝ่ายเดียวเสียเมื่อไหร่กันล่ะ ถึงซอลอาจะไม่ได้สัมผัสกันอย่างจาบจ้วงแต่ดูเหมือนร่างกายของหล่อนดูจะตอบรับสัมผัสจากมือซอลอาโดยอัตโนมัติ ส่วนความเย็นจากผ้าที่ชุบน้ำมันไม่ได้ช่วยลดความร้อนรุ่มในกายอย่างที่ควรจะเป็น ยิ่งในขณะนี้ที่สองสายตาได้สานสบในจังหวะที่พอดีราวกับถูกเซ็ทฉากขึ้นมาอย่างพอเหมาะซึ่งมันทำให้ความอดทนที่สั่งสมมาเริ่มแย่ลงไป นี่มันไม่ใช่การบรรเทาความร้อนจากพิษไข้แต่มันเป็นการเพิ่มเชื้อเพลิงให้ความรู้สึกบางอย่างมันปะทุขึ้นแทน มันเป็นความรู้สึกที่อันตราย... อันตรายต่อหัวใจของทั้งสองคน



ตอนนี้เสื้อนอนแขนยาวนั่นถูกปลดกระดุมออกทุกเม็ด หากแต่ซอลอาไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าจ้องมองอีกฝ่ายเงียบๆ มีเพียงเสียงลมหายใจและสายตาที่จ้องมองกันอย่างมั่นคงเท่านั้นภายในห้องที่เงียบสงัด



“มองกันแบบนั้น .. เพื่ออะไรคะ”



ซอลอาไม่ได้ตอบอะไรออกไปทำเพียงยิ้มน้อยๆ เท่านั้นที่ทำให้โบนาต้องหรี่ตาใส่แต่เพียงชั่ววินาทีก็คลี่ยิ้มอ่อนหวานให้อย่างเช่นเคย ถึงแม้มันจะดูอ่อนดรยเพราะอาการป่วยแต่ในสายตาของซอลอาก็ยังคงเป็นรอยยิ้มที่สดใสดังเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงและคิมโบนาก็ยังสวยที่สุดในสายตาของเธอ ทว่าคนที่บอกกันในตอนแรกว่าไม่มีแรงกลับยกแขนทั้งสองขึ้นมาคล้องรอบคอกันไว้ให้คิ้วเรียวของคนโดนคล้องเลิกขึ้นนิดหน่อย แต่ก็หมดเวลาสงสัยเพราะโบนากำลังออกแรงโน้มให้เธอก้มลงมาหา



ทั้งลมหายใจร้อน กลิ่นน้ำหอมของซอลอา ช่องว่างที่มันถูกลดลงไปจนเห็นรอยยิ้มชัดเจน ทุกอย่างที่ประกอบขึ้นมาเป็นคิมซอลอากำลังปั่นป่วนโบนาอย่างบอกไม่ถูก สาเหตุมันไม่ใช่เพราะตอนนี้หล่อนกำลังป่วยแต่ทุกอย่างมันมาจากความรู้สึกพิเศษทื่มันกำลังขับเคลื่อนทุกอย่างไปในทิศทางที่มันควรจะเป็น หล่อนเองก็มั่นใจประมาณหนึ่งว่าซอลอาเองก็คิดไม่ต่างจากกันหากเป็นเพราะระหว่างเรามันเริ่มจากความไม่ชัดเจน...



แต่จูบที่กำลังเกิดขึ้นมันชัดเจนยิ่งกว่าอะไร ...
 

จูบร้อน ริมฝีปากก็ร้อน ลมหายใจอุ่นๆ เสียงฮึ่มฮั่มในลำคอของกันและกัน ทุกสิ่งมันกำลังดำเนินขับเคลื่อนด้วยความต้องการที่ไม่รู้จักพอ ต้องการมากกว่านี้อีก อยากใกล้มากกว่านี้อีก อยากจะอยู่แบบนี้ให้นานกว่าทุกที ...



แน่นอนว่าซอลอาไม่อาจจะยับยั้งใจได้อีกแล้วและดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เธอ หากแต่หมายรวมถึงเราที่ต้องการกันอย่างมากที่สุด ริมฝีปากต่างก็ไม่ได้ห่างหายออกจากกันได้นานนักราวกับเป็นขั้วแม่เหล็กที่ดึงดูดเข้าหาและไม่ต้องการจะโดนแยกออกแม้ในขณะที่ผละออก ต่างหายใจหอบถี่พร้อมกอบโกยเอาอากาศเข้าปอดแค่เพื่อที่จะทำให้ตัวเองไม่ต้องขาดอากาศหายใจก่อนที่มันจะถูกดึงดูดเข้าหากันอีกครั้งและอีกครั้ง



เสื้อนอนที่ก่อนหน้านี้กระดุมมันถูกปลดออกจากกันจนหมดแล้วเผยให้เห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้ซอลอาหายใจลำบากจนเกิดอาการประหม่าขึ้นมา ทั้งที่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของเราแต่มันก็น่าแปลกที่ทุกครั้งที่มันเกิดเรื่องแบบนี้เราสองต่างรู้สึกเหมือนมันเพิ่งจะเกิดเป็นครั้งแรกเสียทุกที มือของซอลอาค่อยๆ หายเข้าไปในสาบเสื้ออย่างไม่รีบร้อนนักและริมฝีปากก็ยังคงมอบจูบที่มีรสชาติหวานและต่างก็หลงใหลในรสชาตินั้นของกัน



จูบแสนเนิบนาบเน้นสัมผัสอย่างแนบชิด...
 

การตอบโต้กันด้วยรสจูบยังคงดำเนินไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเวลานี้ต่างคนต่างไม่ได้มีความเกรงใจกันนัก ต้องการสัมผัสที่มากขึ้นเพื่อตอบสนองความรู้สึกที่มันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่ลดละ ฝ่ามือของซอลอาที่วางลงบนทรวงอกด้วยจังหวะแสนเบาบางในคราแรกมันเริ่มขยับด้วยความต้องการที่พุ่งสูงขึ้น ความต้องการอยากจะสัมผัสทุกอย่างด้วยความเต็มที่จนมือทั้งมือกอบกุมหน้าอกทั้งหมดของอีกฝ่ายไว้ในฝ่ามือ บีบเค้นเบาๆ ไปตามจังหวะอารมณ์ตามจังหวะการจูบที่ยังคงไม่สิ้นสุดง่ายๆ



การนัวเนียเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย ทั้งมือ ทั้งปาก ที่มันช่างทำงานสอดประสานกันอย่างรู้จังหวะและช่ำชอง 



ทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นในตอนนี้มันมาจากความต้องการ ความรู้สึกที่มันสุมอกจนขับเคลื่อนให้ระบัดระบายออกมาลดทอนการทำงานของสติสตังที่ตอนนี้มันเตลิดหนีหายไปและไม่มีทีท่าจะกลับมาง่ายๆ เสื้อนอนตัวเดิมถูกแยกออกจากกันจนมันหลุดออกจากไหล่บางทั้งสองข้างของอีกฝ่าย เผยให้เห็นเรือนร่างที่แสนสวยงามอย่างเต็มตาและซอลอาก็แทบจะหยุดหายใจอีกครั้งกับความงามเบื้องหน้า เธอมองมันด้วยความหลงใหลอย่างที่สุดเกินกว่าจะเชื่อว่าตัวเองมีสิทธิ์จะได้ครอบครองความสวยงามนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วด้วยความที่โบนาตัวเล็กกว่ากันนิดนึงถึงจะแค่นิดเดียวแต่มันก็ทำให้ซอลอาอยากจะทะนุถนอมความบอบบางนี้ทุกครั้งไป แต่ในขณะเดียวกันด้วยสายตาที่จับจ้องความงามนี้ก็เต็มไปด้วยความหมั่นเขี้ยวที่อยากกระโจนเข้าใส่อีกฝ่าย



ทรวดทรงองค์เอวทั้งหมดที่หล่อหลอมมาเป็นคิมโบนามันชวนให้เสียสติและคลุ้มคลั่ง มันมากเสียจนทำให้ซอลอารู้สึกหน้ามืดตาลายขึ้นมาเสียดื้อๆ เสียงหายใจต่ำๆ เป็นเหตุมาจากความอึดอัดด้วยความต้องการที่มันอัดแน่นอยู่ภายในพร้อมทั้งขยับเข้าหาร่างของคนที่นอนทอดกายเปลือยเปล่าตรงหน้าอย่างไม่ใจเย็นเท่าไหร่นัก ถึงแม้ก่อนหน้านี้คนป่วยช่างยั่วจะใช้สายตาเชิญชวนกันมาสักพักแล้วก็ตาม เพียงแต่ซอลอาแค่อยากจะแกล้งให้อีกฝ่ายเว้าวอนกันมากกว่านี้ต้องการกันมากกว่านี้เท่านั้นเองแน่นอนว่ามันได้ผล มือข้างหนึ่งของคนรุกรานจับเข้าที่เอวบางลูบเบาๆ คล้ายรอสัญญาณอะไรและในท้ายที่สุดซอลอาก็ได้รู้แล้วว่าอีกฝ่ายยอมให้กันอย่างถึงที่สุดแล้ว



เรียวขาเรียวเล็กได้สัดส่วนค่อยๆ แยกออกจากกันเปิดเผยให้เห็นทุกอย่างไม่มีปิดบังและซอลอาก็รู้ดีว่าเธอควรจะทำเช่นไรต่อไปก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวเริ่มลงมือปฏิบัติแต่ในจังหวะกำลังเคลื่อนตัวลงไปนั้นก็ไม่ลืมทิ้งรอยจูบเบาๆ ตรงเนินอกอิ่มที่ตอนนี้กำลังสะท้านและหอบแรงๆ เพราะความอึดอัดที่มันยังแน่นอยู่ในกาย



ในที่สุดซอลอากำลังจะได้ลิ้มรสชาติที่ตัวเองหลงใหลก็เกิดขึ้นอีกครั้ง ... 


เรื่องราวระหว่างเรามันกำลังถูกสานต่อถักทอออกมาด้วยรสสัมผัสที่แสนคุ้นเคย ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามครรลองของมันด้วยความรู้สึกที่โจนทะยานพุ่งขึ้นสูง ลอยล่องอยู่ในห้วงความหฤหรรษ์ที่บรรจงสร้างสรรค์ให้หล่อนพึงพอใจซึ่งแน่นอนว่าโบนาไม่เคยเคลือบแคลงในสิ่งที่ซอลอากำลังทำอยู่เลยสักครั้งเดียว หล่อนมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะพากันไปถึงจุดหมายที่ตั้งใจได้อย่างท่วมท้นและสุขสม



แสงไฟจากข้างนอกส่องลอดตามแนวผ้าม่านสีเทาแวบหนึ่งที่โบนาผงกศีรษะขึ้นมา สายตาของหล่อนกำลังจ้องมองเรือนผมสีดำที่ก้มๆ เงยๆ อยู่ตรงหว่างขาของหล่อนเอง โบนากัดปากจนไร้สีเลือดเพราะการกระทำของคนข้างล่างนั่นพลางวาดมือสะเปะสะปะก่อนที่ข้างหนึ่งจะจิกตรึงลงบนผ้าปู ส่วนอีกข้างหล่อนคว้าขยุ้มเรือนผมสีดำนั่นเพื่อระบายความอัดอั้น



ทุกขั้นทุกตอนของบทรักที่แสนร้อนแรงกำลังทำงานด้วยความสมบูรณ์แบบขับเคลื่อนด้วยความลุ่มหลง ซอลอารู้ดีอยู่แล้วว่าโบนานั้นร้อนแรงขนาดไหน หล่อนช่างเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่ซอลอาไม่สามารถปฏิเสธได้เลยหากยกโลกให้ทั้งใบได้ซอลอาก็จะยกให้หล่อนอย่างไม่ต้องการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น



ความร้อนแรงที่ประกอบขึ้นเป็นคิมโบนานั้นไม่สามารถรังสรรค์ถ้อยคำไหนมานิยามได้ คล้ายๆ กับความรู้สึกที่ซอลามีต่อหล่อนนั่นแหละหาคำนิยายอันไหนมาเทียบก็คงไม่ได้ หากแต่หล่อนอาจจะรู้หรืออาจไม่เคยรู้เลยแต่นั่นเอาไว้ค่อยคิดหาทางตะล่อมบอกให้โบนารู้หรือไม่ก็รวบหัวรวบหางหล่อนให้มาเป็นของกันอย่างเป็นทางการ



หรือถ้าโบนาคิดจะดื้อ ซอลอาก็เชื่อว่าตัวเองหาวิธีกำราบหล่อนได้แน่นอน



เช่นเดียวกับเวลานี้ ...



 -END-
-เป็นการปรับตัวเองไปในตัวค่ะเพราะเริ่มรู้สึกตันกับทุกอย่าง
-หากไม่ชอบอะไรอยากติตรงไหนแจ้งได้นะคะ
-ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ
#TasteSeolbo 
 
SHARE
Writer
PastelSecret
Cat's slave
เป็นคนชี้ชิปค่ะ YoonSic Seulrene JoyDy EunBo XiWoo 2kyung ที่เหลือก็แล้วแต่กำลังและศรัทธา SNSD / RVV / PRISTIN / WJSN

Comments