บันทึกของผู้ป่วย page 26
วันที่2เดือนมิถุนา2019
ฉันยังตัดใจจากคุณไม่ได้
ทุกๆครั้งที่ฉันเห็นคุณยิ้ม
ทุกๆครั้งที่ฉันเห็นคุณกำลังคิดอะไรบางอย่าง
มันทำให้ฉันเขิน
บ้าบอที่สุด...
แค่เห็นแค่มือของคุณฉันก็ยิ้มแก้มแทบปริแล้ว
วันนี้คุณใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีน้ำเงินเข้ม
ส่วนฉันวันนี้ใส่ชุดเดรสทรงกระบอกสีน้ำเงินเข้ม
บ้าเอ้ย...ทำไมต้องมาใส่เหมือนกันในวันนี้ด้วยวะ
มันยิ่งทำให้ฉันตัดใจไม่ได้เข้าไปใหญ่
เสียงของคุณยังนุ่มเหมือนเดิม ยังทุ้มละมุนเหมือนวันแรกที่ฉันได้คุยกับคุณ
คุณถามเรื่องคนที่ฉันชอบด้วย...
ฉันบอกว่าฉันยังไม่มี...และคงไม่มีไปอีกนาน
เพราะอะไรหรอ เพราะฉันยังตัดใจจากคุณไม่ได้...
ฉันยังทำใจไม่ได้ที่จะปล่อยคุณไป
ฉันกลัวว่าใครจะฉกฉวยคุณไปซะก่อน
ฉันกลัว...กลัวว่าวันหนึ่งคุณจะลืมเรื่องของฉันไป
ฉันกลัวจริงๆเพราะฉันไว้ใจแค่คุณ

หัวใจฉันทำเหมือนลืมเรื่องที่คุณปฏิเสธการให้contactฉันไปและทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยที่จะเกิดขึ้น
หัวใจฉันทำไมต้องไปชอบคุณด้วย...
ชอบคนที่มันเป็นไปได้หน่อยไม่ได้หรือยังไงกันนะ
เช่นคนที่มาชอบเรา(ซึ่งไม่มีและร้างยิ่งกว่าสุสาน) หรือคนที่เราเอื้อมถึงสักนิดก็ยังดี
ทำไมกัน...ทำไมถึงต้องมาชอบคุณ

ฉันอยากหายไปเหลือเกิน...
ทำไมเวลาฉันคลั่งฉันมักคิดถึงแต่คุณ
คุณเท่่านั้นที่ช่วยฉันได้
คุณคนเดียวที่จะหยุดปีศาจร้ายในตัวฉันได้
ฉันกลัวเหลือเกิน
ฉันกลัวที่จะเสียคุณไป
ถ้าฉันพูดออกไปเร็ว ฉันก็จะเสียคุณไป
แต่ถ้าฉันพูดมันออกไปช้า คุณก็จะไปกับคนอื่น
ฉันกลัวการเปลี่ยนแปลง
กลัวว่าถ้าวันนึงฉันหายจากโรคนี้
คุณก็จะหายออกไปจากชีวิตฉันด้วย
โอ้...ที่รัก ฉันกลัว กลัวเหลือเกิน
ได้โปรดอยู่กับฉันนะ
อยู่กับฉัน จับมือฉันตอนสิ้นลม
ยิ้มให้ฉันสิคนดี...คุณสวยที่สุดตอนยิ้ม
คุณไม่เหมาะกับน้ำตาสักนิดเลยนะที่รัก
จูบลาฉันอย่างอ่อนโยน
วางช่อดอกไม้ให้ฉันกอบกุมไว้ตอนที่มือทั้งสองข้างของฉันนั้นเย็นเฉียบราวกับสายลมในฤดูหนาว
อย่าร้องไห้เลยที่รัก 
คุณน่ะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้วในชีวิตของฉัน
เป็นดั่งเพชรที่แข็งแกร่ง
คุณเป็นคนที่แข็งแกร่งมากเลยนะรู้ตัวไหม
อย่ามาร้องไห้เพราะเรื่องแค่นี้เลย
แค่คนๆหนึ่งตายจากไปจากชีวิตคุณ
ฉันได้บอกลาคุณไปแล้ว
ฉันได้กอดลาคุณไปแล้ว
กระซิบขอโทษคุณไปแล้ว
ฉันไม่เหลืออะไรที่ติดค้างอีกแล้ว
ปล่อยให้ฉันไปที ปล่อยให้ฉันไปสู่ความสุขที่แท้จริง
อย่ารั้งฉันไว้อีกเลยที่รัก ร่างกายฉันบอบช้ำมากเกินไปแล้ว วิญญาณฉันถูกกัดกิน...
ฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
ฉันแค่อยากจะมีความสุขแบบคนอื่นเค้าบ้าง
ความสุขของฉันคือการเฝ้ามองคุณ
แต่การเฝ้ามองของฉันคงเป็นการเฝ้ามองจากที่ไกลๆ มองคุณมีความสุข...มองคุณมีความทุกข์
ไม่เอาหน่า...อย่าร้องเลยคนดี
รอยยิ้มของคุณน่ะ สวยที่สุด
SHARE
Written in this book
บันทึกของผู้ป่วย
บันทึกของผู้ป่วยคนหนึ่งที่หลงรักนักจิตวิทยาประจำตัว
Writer
peachful
patient
คนคิดมาก

Comments