"เราขออยู่คนเดียวได้ไหม?" ประโยคคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ
ประโยคคำถามสั้นๆที่เหมือนจะต้องการคำตอบจากอีกฝ่าย กลับกลายเป็นประโยคบอกเล่าซะงั้น ความรักของเราก่อตัวขึ้นช่วงปลายเดือนเมษายนก่อนจะดีมาเสมอ ช่วงเวลามันสั้นแต่ความรู้สึกมันกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เราเคยได้อ่านประโยคนึงว่า

  "เสียใจมากหรือน้อยไม่ได้ขึ้นอยู่ที่เวลาที่รู้จักกัน แต่มันขึ้นอยู่กับความรู้สึกที่เรามีให้อีกฝ่าย"

ทุกอย่างผ่านมาด้วยดี มีความสุขมาตลอด จนกลางเดือนพฤษภาคมเขาเอ่ยประโยคคำถามสั้นๆแต่มันสร้างความเจ็บปวดมากมายเหลือเกิน 

"เราขออยู่คนเดียวได้ไหม?"  

ผมว่าเขาไม่ได้ต้องการคำตอบจากปากผมหรอกว่าผมจะตกลงหรือเปล่า มันเป็นแค่ประโยคที่แจ้งให้ทราบแค่นั้นจริงๆ ไม่นานนักในหัวของผมก็มีแต่เครื่องหมายคำถามเป็นล้านอันวิ่งวนชนกันไปมา "ทำไมอ่ะ"    "เกิดอะไรขึ้น"   "เขาไม่อยากมีเราอยู่ในชีวิตหรือ"   "ถ้าอยากอยู่คนเดียวแล้วให้เรามาอยู่ในชีวิตทำไม"  บลา บลา บลา

ผมถามไปเขาก็คงไม่ตอบหรือเลือกที่จะไม่เปิดอ่านข้อความเพื่อให้ไม่ต้องมารับรู้อะไรจากผม สิ่งหนึ่งที่คิดได้หลังจากที่เขาปล่อยให้ผมอยู่คนเดียว หาทางแก้เรื่องนี้คนเดียวก็คือ "คนแก้เหงา"

นั่นสิ..............  วันนั้นเขาคงเหงา เขาคงอยากมีคนคุย ผมดันเป็นคนๆนั้นที่เข้าไปเพราะจริงจังกับความสัมพันธ์  เขาแค่ชั่ววูบนึงที่คลายเหงาได้ ผมดันเป็นคนที่เต็มที่กับความสัมพันธ์ พอวันนี้มาถึงเขาปล่อยมือเราแล้วถามเราว่า
 "เธอเดินคนเดียวได้ไหม เราอยากเดินไปคนเดียว" แล้วเขาก็ผละเดินต่อไป
.
.
.
.
.
.
.
ผมก็ต้องเก็บความรู้สึกดีดีที่ผ่านกันมาไว้ในหัวใจ อยากล็อคกุญแจไม่อยากเปิดขึ้นมานึกถึงอีกครั้งแต่คงทำไม่ได้ พยายามเข้มแข็งแล้วก้าวออกมา ออกมาจากเส้นทางของเรามาเป็นเส้นทางของเราคนเดียว 
ใช้เวลาชำระความเสียใจ ใช้วันเดือนปีคอยดันเราให้เดินต่อไปข้างหน้า และมันจะทำให้ผมดีขึ้น กลับมาใช้ชีวิตแบบเดิมได้ 
.
.
.
.
.
.
.
วันนึงที่เขารู้สึกต้องการเรา เขาคงจะกลับมาเองแหละ.. 
SHARE
Writer
PALMFixz
Co - Producer
: จบนิเทศศาสตร์บัณฑิต : อายุ 25 ปี : ชอบคิดฟุ้งซ่าน เลยผันตัวมาเขียนไดอารี่ : ฝันว่าจะได้ทำตามที่ฝัน

Comments