"ถ้างานเขียนเรื่องนี้ส่งความรู้สึกถึงใครสักคนได้..."
เปิดเพลงเดิม ๆ ฟังซ้ำ ๆ
อยู่ในห้องที่ว่างเปล่าเพียงลำพัง... ไม่เหลือใคร
ไม่เหลือใครสักคน...

หายากเหลือเกิน... ใครสักคนที่จะเข้าใจ
ใครสักคนที่เข้ามาในเขตหวงห้ามของฉันได้โดยที่ไม่หวาดกลัว
ใครสักคนที่กล้ามากพอที่จะเข้ามาทักทายปีศาจร้ายอย่างฉัน...

ถ้างานเขียนเรื่องนี้ส่งความรู้สึกถึงใครสักคนได้... คงจะดีใช่มั้ย?
ถ้าหากขอพรได้สักข้อ... ฉันอยากขอให้ตัวฉันสามารถล่องหนได้
จะได้ไม่ต้องทำให้ใครลำบากใจอีก...

"ช่วยฉันด้วย... ฉันยังอยู่ตรงนี้..."
แค่ใครสักคน... ฉันขอมากไปใช่มั้ย?
มันเป็นความรู้สึกที่ขัดแย้งและสับสน

ในตัวของฉัน... ใครคนหนึ่งอยากอยู่คนเดียว
เพื่อที่จะได้ไม่ต้องทำร้ายใครอีก
เป็นปีศาจร้ายแสนเศร้าที่ซ่อนอยู่ในร่างของฉัน...

ในตัวของฉัน... ใครอีกคนกำลังร้องขอความช่วยเหลือจากใครสักคน
พยายามบอกหรือส่งสัญญาณไปให้ถึงใครสักคนที่เธอไว้ใจมากพอ
แต่แล้วเธอก็หมดหวัง... เพราะไม่มีใครได้ยินเสียงของเธอ

เธอคนนั้นรู้สึกเหนื่อยล้าและอ่อนแรงมาก
เพราะไม่มีใครรับรู้หรือได้ยินเสียงภายในใจของเธอ
ที่กำลังร้องไห้เพราะความเจ็บปวดและทรมาน

ขณะเดียวกันปีศาจร้ายแสนเศร้าตนนั้นก็เข้ามานั่งใกล้ ๆ เธอ
"ไม่เป็นไรนะ... ถ้าไม่มีใครรักเรา ก็รักตัวเองเถอะนะ
เธอเหนื่อยมาพอแล้ว ...อย่าทรมานหรือเจ็บปวดอีกเลย"
ปีศาจร้ายแสนเศร้าตนนั้นพูดกับเธอ

"ไม่มีใครได้ยินเสียงของฉันเลยจริง ๆ เหรอ?" เธอพูดกับปีศาจร้ายตนนั้น
"ไม่มีหรอก... ทุกคนต่างก็มีเรื่องที่ต้องคิด
มีเรื่องที่ต้องจัดการ... ทุกคนต่างมีเรื่องของตัวเองทั้งนั้น..."
ปีศาจร้ายตนนั้นพูด

"ฉันต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ใช่มั้ย? จะได้ไม่ต้องเดือดร้อนใครอีก
เพราะต่างคนต่างมีเรื่องให้คิดมากพออยู่แล้ว
ยิ่งฉันไปยุ่งกับคนอื่น ฉันจะยิ่งแพร่ความคิดด้านลบใส่คนอื่นใช่มั้ย?"

"ใช่" เจ้าปีศาจพูด
"เธออยู่กับใครไม่ได้หรอก... เพราะเธอมีปีศาจอย่างฉันอยู่ด้วย
ใคร ๆ ก็หวาดกลัว รำคาญ และรังเกียจปีศาจอย่างฉันกันทั้งนั้น
เธอไปพักผ่อนเถอะนะ อย่าคิดอะไรมากอีกเลยนะ
เธอคิดหลายเรื่องมามากพอแล้วนะ" ปีศาจร้ายพูด

"ถ้าฉันหายไป... ทุกอย่างจะดีขึ้นหรือเปล่า?
ทุกคนจะไม่รำคาญฉันอีก
ฉันจะไม่ต้องทำให้ใครเดือดร้อนอีกแล้วใช่มั้ย?" เธอถามปีศาจตนนั้น

"ใช่..." ปีศาจร้ายพูด

ถ้างานเขียนเรื่องนี้ส่งความรู้สึกถึงใครสักคนได้...

...อยากบอกเหลือเกินว่าฉันพยายามอยู่นะ
พยายามอยากมีชีวิตอยู่ในทุก ๆ วัน
พยายามหลีกเลี่ยงทุกอย่างที่เสี่ยงกับคนอื่น ๆ
เหมือนตัวเองเป็นปีศาจร้าย
มันเหนื่อยและทรมานเหมือนกัน
แต่ก็โล่งใจตรงที่ไม่ต้องคิดมาก
ไม่ต้องกลัวว่าจะเผลอไปทำร้ายใครอีก

ฉันกำลังพยายามอยู่จริง ๆ นะ

ถ้างานเขียนเรื่องนี้ส่งความรู้สึกถึงใครสักคนได้...

อยากบอกเหลือเกินว่าฉันกำลังพยายามมีชีวิตต่ออยู่นะ
กำลังพยายามสู้กับมันอยู่ตลอดนะ

ถ้างานเขียนเรื่องนี้ส่งความรู้สึกถึงใครสักคนได้...

อยากบอกเหลือเกิน...

...ขอโทษที่ฉันเป็นปีศาจร้ายแบบนี้นะ.

SHARE
Written in this book
About My Black Dog (Based on True Story By : Sorrow_Night)
เป็นเรื่องสั้นกึ่งบันทึกชีวิตประจำวันของชายคนหนึ่งและ "สุนัขสีดำ" ของเขา
Writer
Midnight_Cat
Always in rain.
นึกอะไรออกก็พิมพ์ได้เรื่อย ๆ เก่งพิมพ์มากกว่าพูด

Comments